Black Eye Vernon Lyrics Mga Nobela at Kwento

Habang hapong-hapo naman ako sa sobrang pagod, para akong tumakbo ng ilang milya. Papapikit na ang mga mata ko ng biglang gumalaw ulit ang daliri niya. Napamulat tuloy ako ng wala sa oras. “We’re not yet done.” Bulong niya ulit, saka sumilip sa bandang ibaba niya. “We’re far from done, Vamaila. Feel this?” at binundol sa hita ko. Fuck? Ganon katigas ‘yon?

Umubo pa ito at tumagas ang sariwang dugo sa sariling bibig. Kumawala rin ang masaganang luha sa mga mata ni Veron. Nanginginig na ngayon ang buong katawan niya sa labis na takot. “Hubby...” Hindi na alam ni Veron kung ano ang angkop na salitang dapat niyang sabihin upang makuha ang buong atensiyon ni Ynzo. “Hubby, don’t close your eyes... Dadalhin kita sa ospital...”

Sa lakas ng sigaw ko ay nagtaka na lamang ako kung bakit hindi niya ako naririnig. Itinakip ko ang palad ko sa aking mata at dahan dahang kumuha ng pambato kay Vernon. Ibinato ko ang lalagyanan ng pulbo sa kanya. Agad namang lumingon ang ulo ni Vernon. "Fvcking hell!" He shouted. "Can you knock!?" Takip pa rin ang palad ko sa aking mukha kaya hindi ko pa rin siya nakikita.

nagkibit balikat na saad ko. Nakita kong bumagsak ang balikat niya ng ilang segundo at bumulong pero ang lakas kaya narinig ko, “So, she doesn’t really know someone huh.” “Ano yun Sir blue eye? May kausap po ba kayong hindi ko nakikita?” tanong ko at napayakap sa sarili ko. “Silly, call me Vernon. Next time wag ka na raw makipag-usap kay Tita Lorraine, sa mama ni Colton. If ever, iwasan mo na lang siya. Ayun lang naman ang pinapasabi ni Colton.”

Salubong ang kilay na sabi ni Vernon. Malakas akong sumingot bago muling pumalahaw. "Bakit mo sinasabi ngayon iyan? Pinahiya na nga ako ni Tita tapos ngayon sinasaktan mo naman ako?" "No..." marahang sabi ni Vernon bago ako hinapit. "Kahit kailan, hindi kita sasaktan. Sinasabi ko lang ang totoo." "Ayaw kong kinaaawaan ako Verios."

tanong ko, marahang lumapit, sinusubukan kong basahin ang mga mata niyang laging puno ng lihim. Tumitig siya sa akin. Walang emosyon sa mukha, pero ramdam ko ang bigat sa likod ng kanyang mga mata. Hindi iyon ang tingin ng isang lalaking galit—iyon ang tingin ng isang lalaking may tinatagong sugat na handa nang pumutok. “Vernice,” aniya, mababa ang tinig, halos bulong, pero parang nag-echo sa buong silid. “May kailangan kang malaman.”

Lumapit siya. “Vernon,” malambing niyang bati. “Bakit ang aga mo yatang nakauwi. Di mo man lang ako sinabihan.” Sumulyap lamang si Vernon. “Hmm.” Iyon lang. Ganoon siya maikli, malamig, at hindi madaling basahin. Ang mukha nito ay halos perpekto ngunit may kasamang malamig na aura na kayang magpatahimik ng kahit sinong kaharap. Kapag tumitig ito, pakiramdam mo’y unti-unti kang nilulunod. Kahit wala itong sinasabi.

Ngumiti ako sa aking ama. ♪ As the smoke clears I awaken And untangle you from me Would it make you Feel better To watch me while I bleed All my windows Still are broken But I'm standing on my feet... You can take everything I have You can break everything I am Like I'm made of glass Like I'm made of paper Go on and try to tear me down I will be rising from the ground Like a skyscraper♪ I winked at Evron when he did not even blink while I'm singing.

I know that it’s about that dahil pakiramdam ko’y masiyadong na-pepressure si River sapagkat bumkambibig ko rin talaga ang grupong ‘yon. “But if you really do your plan, we’ll just be behind you,” ani Demon sa seryosong tinig. They also seem like they’re already ready to go into that war. Saka lang ako napansin ni Vernon kaya agad siyang napatikhim. He even look at me when he saw me. “Good afternoon, Aviena! Long time no see!” aniya na malapad na ang ngisi ngayon. Para bang nawala ang kaseryosohan sa mukha kaninang kausap si River at Demon.

Pareho silang naglakad palayo, ang kanilang mga mukha ay puno ng determinasyon. Ang tensyon sa parking lot ay dumami nang mabilis. Si Veronica, bagamat nararamdaman ang sakit mula sa mga salita ni Kenny, ay nanatiling matatag. Naramdaman niyang ang mga salitang binitiwan ni Kenny ay may kasamang pagsisisi, ngunit alam niyang hindi ito sapat upang mapatawad ang lahat ng ginawa nila. Ang nakaraan nila ay puno ng mga alalahanin at pagkatalo, at hindi siya bibitaw sa mga pangako at pagmamahal na iniaalay ni Jarred. “You’re wrong, Honey,” sagot ni Veronica, ang tinig nito ay matalim ngunit puno ng lakas. “I’ll never turn my back on him. I’ll never turn my back on what’s right. You drugged us.”