Blinded By The Truth นิยาย & เรื่องราว

Ang matatayog na bintana ay hindi nag-aalok ng tanawin, kundi ng paalala kung gaano ako kalayo sa lupa. Lumapit ako sa vanity mirror. Nakapatong doon ang isang envelope, ang envelope na itinapon ni Alexander sa akin kaninang umaga. “The truth” sabi niya. Ngunit sa mundong ito, ang katotohanan ay madalas na mas masahol kaysa sa kasinungalingan.

sambit nito ng mabundol niya ang isang lalaki. "It's okay, be careful next time," saad ng lalaking nabungo nito. Bago pa matapunan ni Hayacinth ng tingin ang lalaking nabundol niya ay naglakad na siya paalis at mabilis na sumakay si Hayacinth sa train bago pa siya maiwanan. Nakatuon lang ang paningin ni Hayacinth sa window ng train, nakikita mula rito ang palubog na araw at ang pagsakop ng dilim sa buong kalangitan.

Na ang kasinungalingan kong iyon ang magiging pundasyon ng lahat ng ito. Now that everything’s real… the truth might destroy her. Hindi niya kailangang malaman. Hindi niya kailangang pasanin pa ang bigat ng lahat. She already lost so much.

“And the beginning of our real life.” No more hiding. No more pretending. Just us—and the truth we bled for.

Sinigurado lang niya na bulag na ako. Yes, I no longer can’t see. Gusto kong maiyak sa katotohanan na bulag na nga ako pero para saan? The doctor asked me if I have light perception but I only shook my head. Ang sabi ko ay madilim lahat kahit ang totoo ay may liwanag akong nakikita. Hindi ko lang makita ang mga bulto nila pero may liwanag. And I really lied para hindi nila alisin ang kaunting liwanag na nakikita ko. Ayokong palalain nila ang kalagayan ko. I will use that light I perceived to escape. May pag-asa pa ako.

Agad naman na hinawi ni Silver ang kamay niya at binigyan siya nito ng isang malakas na sampal. "Explain? Marunong akong makaintindi ng kung ano ang nakita ko, Jovan!" galit na sigaw niya. Nanlalabo na ang paningin niya dahil sa luhang nagbabanyang umagos mula sa kaniyang mga mata. "Napakawalang hiya mo!" Sa ikalawang pagkakataon ay sinampal niya muli si Jovan sa kabilang pisngi nito.

I suddenly felt utmost regret for telling her. "Ang akin lang naman, tumigil ka na. Ayaw ko na no'ng kada magkikita tayo, magsusumbong ka ng ganiyan. Actually, hindi naman ako naririndi sa paulit-ulit, kundi sa mga dahilan mo! You're overly blinded!" Blinded? I guess... Blinded in the hopes that our family will be better than this. That my life will improve even a bit. "Nakakapunyeta, English na 'yan, ha!"

Kadalaan ang ganitong temporary blindness ay tatagal lamang ng 1week or pinakamatagal na ang isang buwan pero kung ang pasyente ay nakakaranas ng stress emotionally at paulit ulit ang traumatic experience ay nagiging pabalik balik iyon. Yun ang paliwanang sa kanya ng doctor kung bakit madalas ay nangkaka silhouette ang paningin niya at minsan ay lilinaw ng mga halos 10 seconds lang tapos ay babalik ulit sa Kadiliman. May iniinom siyang gamot at may iniinject sa kanya kada two-week ang kanyang doctor pero ayon pa nga sa kanyang doctor kailangan ding gamutin ni Anthony ang kanyang trauma para maiwasan ang stress at ang pag ba block ng dugo ng kanyang optic nerve.

Kaunting impormasyon lang ang nabasa nila. Pero kung magsalita sila, para bang buong buhay ko ay alam na alam na nila. Aaminin ko... Nasaktan ako. Hindi dahil naniwala ako sa mga sinasabi nila. Kundi dahil nakakapagod palang maging target ng mga paratang na wala namang katotohanan. Palagi nating naririnig ang kasabihang, "Truth hurts."

THE END. ——— "Behind The Blindfold" Written by: iamblitzz All Rights Reserved © 2024