Blue Hour Novels & Stories

Bang! Iwinagayway ni Bonnie ang kanyang mahabang, blood-red na blace ng may cold na tingin. Sa isang kisapmata, isang mabilis na blood-colored na shadow ng lights ag lumitaw sa langit at tumama ito sa walong Oracles.

"Kumusta ka na diyan buwan? Masaya ka rin ba gaya nila?" Naghintay ng sagot si Jolie at napapanguso ng labi. "Bakit ka ba tinawag nila na bluemoon? Di ka naman blue! Saan ang blue mo?" Sigaw ni Jolie habang kausap ang buwan na halatang lasing na ito. "Sagutin mo naman ako? Bakit ba?"

HALOS HINDI MAIKURAP ni Laura ang tingin sa buong paligid. May simbahan pala sa itaas ng building? Pero parang nilagyan lang ng cross sa itaas? Maganda ang pagkaka–set–up ng loob, para bang maliit na kapilya. Inalalayan siya nila Orange at Blue. Si Gray naman ay panay kuha ng mga stolen photos sa kanya. Teka lang, ano ba ‘to?

“Tss…” “I’ll distance myself with your problem. Pero nakabantay ako, naiintindihan mo?” sabi ni Blue bago tumayo at inayos ang jacket na suot. “Parating na sila Zyline. Simulan mo ngayon ang panliligaw mo…” ani Blue bago siya iniwan at bumalik sa party. At muli, iniwan na naman si Hunter. Pinuno ng hangin ni Hunter ang dibdib bago inihilamos ang kamay sa mukha.

It feels like with that sunset, I'm already healed. Napabuntong hininga ako at pinunasan ang namumuong luha sa mga mata. Nanatili akong nakatitig sa dagat na halos nagiging kulay kahel na rin dahil sa repleksyon ng langit dito. Dahil doon ay nilabas ko ang cellphone ko at saka kinuhanan ng litrato ang magandang takip-silim. Kinuhanan ko rin ng litrato ang sariling silhouette at natuwa dahil sa kinalabasan no'n.

Ngayon pa lang ay inihahanda na niya ang kaniyang sarili para doon. Nakaalis na ang mga bampira, ngunit hindi pa rin umaalis sa conference hall ang mga opisyal ng Red Moon, ayon na rin sa kagustuhan ni Gregory. Balak nilang ngayon na rin pagplanuhan ang tungkol sa magiging Luna Ceremony ni Celestine, bago pa man makarating sa kaalaman ng ibang wolf packs ang tungkol sa kaniyang pagiging Hybrid.

Sa isang madilim na opisina sa kailaliman ng isang abandonadong bodega sa pier, dahan-dahang ibinaba ni Hector ang telepono. Ang tanging liwanag sa silid ay ang dulo ng kanyang sinindihang tabako at ang asul na sinag mula sa mga CCTV monitor na nakapaligid sa kanya. Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang mukhang puno ng peklat.

Halos hindi ako kumurap makita lang ang kulay blue pero lintik na — “Why it is white?! Putangina ako ba pinaglolok—” Bago ko man ipagpatuloy ang protesta ko narinig ko na ang hangin na halos liparin ang mga magagaan na gamit na nandidito sa rooftop sa hangin at malakas na tunog ng chopper na dumaan sa harapan namin habang nag-iiwan ito ng usok na kulay… Blue? “Blue?!” Nagkatinginan kaming ni Claire. Nakita ko na napatakip siya sa kaniyang bibig na bakas ang saya sa kaniyang mukha at may luha naglalandas sa kaniyang pisngi.

11:30 na ng gabi. Ang tanging nagbibigay ng liwanag sa malawak na conference room ng Ethereal Inner Glow ay ang malamlam na ilaw mula sa mga city lights na tumatagos sa floor-to-ceiling glass window, at ang asul na liwanag mula sa mga laptop namin ni Niro. Nakakalat sa ibabaw ng malaking mahogany table ang mga blueprints para sa anchor space ng mega-mall.

Kaya 'yan! NARITO kami sa Bluer, isa sa mga patok na bar ng Lowlands. Parang old version ng mga bars sa Earth kung saan puno ng mga barrels, mga mesang yari sa kahoy, ang liwanag naman ay kasing kulay ng kandila at gasera at ang music ay puro tono lang, walang lyrics kaya parang nasa isang bar lang ako noong unang panahon. Ngunit wala namang pinagkaiba sa Earth in terms of noise.