Blue Hour Novels & Stories

"Kailangan munang masigurado natin na mahuhuli si Blue." Bahagyang tumawa si Silver. Napakunot tuloy ang kanyang noo. "Bakit?" "Kung minsan ay masyadong malayo ang tingin ninyo kaya hindi ninyo nakikita ang tunay na kalaban." "Kilala n'yo na si Blue?" "Malapit na." "Nice," hindi napigilang sabihin ni Hannah. Ibig sabihin nu'n malapit na niyang makasama si GB.

Gusto akong saktan ng taong iyon! The time is thirty minutes to seven in the evening. Bukod sa alon ay dagdag sa hirap ang madilim na paligid ng karagatan. A network of powerful spotlights mounted on hovering drones cast an eerie glow over the battleground. These drones, along with fixed cameras at each corner of the platform, ensure that every moment of the fight is captured in high definition for the gamblers watching from afar.

BLUE IS purring in my hands as I look in his eyes. Sabado ngayon at walang pasok. Hapon na nang matapos ako sa paglalaba. Gusto ko sanang igala si Blue sa dike kaso pagod ako kaya dito ko siya dinala sa rooftop.

Madalas naman kasi na maraming tao roon kapag Biyernes ng gabi dahil marami ring mga young professionals ang gustong mag-relax at uminom. And to be honest, Blue’s Haven is one of the best bars in the Metro. Hindi naman kasi cheap ang lugar na iyon at hindi naman din hahayaan ni Tito Blue na maging ganoon ang bar nito. After all, he named it after him. “Ganyan na suot mo?” tanong ni Cherinna sa akin. Sa aming dalawa talaga, mukhang laging ako ang kinukulang sa tela dahil laging nakabalot ang kakambal ko.

Napaka-peaceful ng kan'yang mukha kaya't wala sa sariling kinuhanan ko siya ng picture. Silhouette ang kinalabasan 'non. Pero kahit shadow na lang niya ang nakikita sa pictures ay mahuhulaan mo pa din na magandang lalaki siya. "Ano?" tanong niya. "Golden hour. Ito ang ilang sandali pagkatapos ng sunrise at bago ang sunset. The best time para makakuha ng magandang view ng papalubog na araw. Golden kasi, tingnan mo naman." Itinuro ko ang kapaligiran na lalong gumaganda ang kulay dahil sa repleksyon ng araw. "This scenery is too expensive to let go," dagdag ko pa.

sigaw at turo ni Fille sa kalangitan. "Ang ganda niya!" Nilabas ko ang phone ko at kinuhanan ng litrato ito. Kanya-kanya kami ng kuha sa blue moon, minsan lang itong mangyari at hindi ko na alam kung kailan ulit itong mangyayari. Ang kinang niya tignan. Nakakaakit talaga. Favorite color ko pa man din ang blue. Nandito lang kami sa labas at sabay-sabay pa rin tinitignan ang blue moon.

Pero hindi niya binuksan. Hindi niya kaya makita ang kwartong walang tao. Tahimik siyang umalis. Si Blue ay nasa rooftop isang gabi, nakatayo sa gilid at nakatingin sa city lights. May hawak siyang kape na malamig na. Lumapit si X at tumabi sa kanya. “You missed a meeting,” sabi ni X. “Didn’t feel like talking.” “Since when?”

sabi ko habang kinukuha ang hose. "Wait," pigil niya. Lumakad siya patungo sa isang tago at espesyal na sulok ng garden na matagal na niyang binabantayan tuwing madaling araw. May kinuha siyang gunting at dahan-dahang pinutol ang isang nag-iisang bulaklak na bagong buka pa lang. Isang Blue Moon Rose. Isang bihirang klase ng rosas na may kulay na lavender-silver. Sa mundo ng mga bulaklak, sumisimbolo ito sa enchantment at love at first sight.

So cute. “B-Bakit naman?” Lumapit ako lalo at hinapit siya sa baywang bago ko itinuro ang mga ulap. “Can you see those clouds?” tanong ko sa kaniya. “O-Oo naman.” “Those clouds are on the horizon. It looks beautiful when watching it,” I said. “But there’s an omen saying that clouds on the horizon… means that something bad is about to happen.” And yet, there is.

Ang nakakasilaw na blue light ng mga screen ay napalitan ng dilim sa loob ng office, bago tuluyang ini-off ni Hershey ang Black Veil Protocol. Dahan-dahang bumukas ang mga steel shutters at unti-unting bumalik ang liwanag sa loob ng mansyon. Lumabas kaming tatlo, ang tunog ng aming mga hakbang ay tila umaalingawngaw sa nakakabinging katahimikan. Nang makarating kami sa itaas ng hagdanan, tumambad sa amin ang resulta ng aming depensa.