Books Sketch Drawing の小説・ストーリー

Napatawa siya. "You really like saying that." "Because it's true. You married me, my Rixy. " Napatingin si Grant sa sketchbook. His eyes widened. "Wow." "What?" "Did you make this?" "Obviously." "Rixy..." Kinuha niya ang sketchbook at pinagmasdan ang drawing. "This is beautiful." "It's just a draft." "It's art." She smiled faintly. "You always exaggerate." "I'm serious."

Rea. Sinimulan niyang sukatin ang katawan ko. Inilabas niya naman ang isang sketchbook na naglalaman ng naiisip niyang disenyo. Hindi ko mapigilang mamangha sa ganda ng drawing niya, masasabi kong napaka-professional talaga nito.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

Meron pa kaming slides. Napansin ko ang mga sketchbooks na maayos na nakalagay sa kama kaya nilapitan ko ito. Ito ‘yung ginagamit na sketchbooks ni Ate sa tuwing nag daw-drawing sila ni Stefan. Bahagya pa akong natatawa dahil hindi ko alam na ginuhit din pala ako ni Ate habang nanunuod ako ng Teen Titans tapos sa gilid ay may angry eyes sa ilalim naman nun ay may nakasulat.

Pero maingat na tinignan ko pa rin iyon. Hindi tao ang sketches kundi mga tanawin. Mukhang lapis lang ang ginamit na pangguhit dito. Ang isang pahina ay may sign pa ng nag-drawing pero hindi ko mabasa. Napangiti ako dahil kahit kupas na ang guhit ay makikita ko pa rin na maganda ang ito. Kung sana ay hindi nabura ang ibang parte ay baka mas maganda pa ang mga ito.

Ngunit bawat hawak niya sa mga ito ay tila may kaakibat na sakit. Isang lumang sketchbook ang nahawakan niya. Huminto siya at hinaplos niya ang cover nito na bahagyang kupas na. Dito siya unang natutong magdrawing kasama ang kanyang ina. Dito nagsimula ang pangarap niyang maging katulad ni Christina Perez. “Ang dami na talagang nagbago,” bulong niya, halos hindi na marinig ang sarili.

Dahil siya ang nasa sketch. Her breath hitched as she looked closer. The soft pencil strokes captured her perfectly. Ang maamong ekspresyon, ang bahagyang nakayukong mga mata, maging ang paraan ng pagkakalugay ng kanyang buhok. Paano siya naiguhit ni Caleb nang gano'n kapino gayong hindi naman siya kailanman nag-pose para rito?