Books Sketch Drawing の小説・ストーリー

Inihagis niya sa kanyang mesa ang makapal na sketchbook. “Ano ito?” Napangiti si Sherlock. Nanlaki ang kanyang mga mata sa kakaibang drawing sa loob niyon. “Drawing book ng bata? Saan mo naman nakuha iyan?” Nagkibit-balikat ang lalaki. HInablot niya ito at inilagay sa loob ng kanyang drawer. Narinig niyang tumunog ang kanyang cellphone at tiningnan ito.

I bit my lower lip before I start sketching. I love to draw, that's my way of escaping, it also became my stress reliever. I'm only seventeen but it feels like I have lots of problem to escape. Tuwing humahawak ako ng lapis ay ang dami na agad pumapasok sa utak ko para iguhit. I always carry it with me wherever I go. It's from my kuya Vince, nasa states kasi siya nag ta-trabaho kaya si ate Vivian lang ang nakakasama kong kapatid ngayon. "Put that sketchbook down first, babe. Breakfast muna,"Ate Vivian sweetly said before she took a sip from her coffee.

Dahan-dahang binuksan ni Oliver ang drawer—at tumambad sa kanya ang stack ng sketchbooks niya, isa-isa nitong kinuha ang nasa ibabaw at walang pag-aalinlangang binuksan. Namilog ang mga mata ni Gracie. “Sir, please—!” Pero huli na. Nakita na ito ni Oliver. Ang buong drawer na iyon ay punong-puno ng sketches niya. Iba’t ibang anggulo, iba’t ibang ekspresyon—mula sa seryosong Oliver habang nasa meeting, hanggang sa nakakunot-noo nitong anyo sa isang candid moment, hanggang sa…

Parang dumaan ang boses niya direkta sa dibdib ko. Kinagabihan, binuksan ko ang sketchpad. Sinubukan kong iguhit siya—hindi buong mukha, kundi mga piraso lang. Ang paraan ng hawak niya sa libro, ang linya ng kamay niya, ang lamlam ng mata sa ilalim ng lampara. Pero bago ko matapos, ibinaba ko ang lapis. Sa halip, nagsulat ako...

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

Nalaman niya iyon nang makita niya ang buong sketchbook ni Dylan. Sa bawat pahina ay may mga guhit. Mga mesa. Mga upuan. Mga gusali. Mga kaklase. Ngunit sa bawat pahina ring iyon ay may isang taong paulit-ulit na lumilitaw. Si Janella. Minsan nakasimangot. Minsan nakangiti. Minsan walang emosyon. Parang lihim na itinago sa pagitan ng mga sketch ang lahat ng sandaling ninakaw ni Dylan mula sa kanyang pang-araw-araw na buhay.

“Congratulations, my top student.” Sa gabing iyon, habang nakatingin ako sa kalangitan, hindi ko mapigilang ngumiti. Sa wakas, naramdaman kong lahat ng sakit, pagod, at luha, may kapalit din pala. Pag-uwi ko ng bahay, agad kong binuksan ang sketchbook na bigay ni Arthur. Humiga ako sa kama, hawak-hawak ang lapis at titig na titig sa unang pahina. Ang amoy ng bagong papel, ang kinis ng bawat pahina, parang niyayaya akong magsimula ng panibagong kwento.

It was more like a slow thawing, a slow return to myself. Nagsimula ako mag-sketch. Hindi ng mukha o ng ganda. Kundi ng kulay. Ng texture. Ng anyo. Hindi para magpaganda, kundi para lang muling mahanap ang koneksyon sa balat ko — hindi bilang canvas, kundi bilang tahanan.

buntong-hininga ko, itinulak pabalik ang lapis sa drawer. “Sandali,” hinawakan niya ang libro nang akmang itutulak ko na rin ito sa drawer. “Parang…” tiningnan niya ang hindi pa tapos na sketch. “Wala siyang saysay,” sumimangot ako, inagaw ito sa kamay niya. “Hindi pa tapos ang sketch.” “Kaya mas mahirap alamin kahit pamilyar ang itsura niya— Knox!”

Habang naghahanap kami ni Liam ng mga sketchpads sa mga estante, napansin ko ang seryoso niyang mukha habang sinusuri ang kapal ng papel ng isang notebook. "Ito na lang ang kunin natin, Hera. Mas maganda ang texture nito para sa mga initial pencil sketches natin kapag nasa site," suggest niya habang iniaabot sa akin ang isang itim na sketchbook. "Sige, apat na piraso ang kunin mo para may kanya-kanya na rin ang mga bago," sabi ko habang nagdadagdag ng ilang set ng drawing pencils sa basket.