Books Sketch Drawing Mga Nobela at Kwento

Tumingin naman siya sa may pinto at sinilip kung padating na ba si Satsuto at nang hindi pa nito ito matanaw ay mabilis niyang kinuha ang sketchbook na inaakit siya kanina pa na tignan. May naka kawang na lapis sa gitna noon kaya iyon ang una niyang binuksan at sa gulat niya ay napaawang ang labi niya, tila ba kinakapos siya ng hininga habang pinagmamasdan ang obra nito. Hindi siya makapaniwala sa sobrang detalye ng drawing na nasa sketchbook na hawak niya. Parang hindi lamang sketch ang tinitignan niya.

At naging pambato ‘din siya ng eskwelahan nila noong elementary palang sa mga poster making. Umupo siya sa isang upuan malapit sa pinto ng store. Tiningnan niya ang bawat pahina ng sketchpad niya na halos lahat ng drawing ay mukha ng babae. Maganda ang babae nasa drawing niya. Medyo wavey ang buhok, may bangs, maganda ngumiti, maganda ang labi at mata. Halos lahat ng pahina sa sketchpad niya ay malapit na mapuno sa mukha ng babaeng lagi niyang ginuguhit. Iba‘t-ibang angulo bawa‘t pahina.

Inihagis niya sa kanyang mesa ang makapal na sketchbook. “Ano ito?” Napangiti si Sherlock. Nanlaki ang kanyang mga mata sa kakaibang drawing sa loob niyon. “Drawing book ng bata? Saan mo naman nakuha iyan?” Nagkibit-balikat ang lalaki. HInablot niya ito at inilagay sa loob ng kanyang drawer. Narinig niyang tumunog ang kanyang cellphone at tiningnan ito.

I bit my lower lip before I start sketching. I love to draw, that's my way of escaping, it also became my stress reliever. I'm only seventeen but it feels like I have lots of problem to escape. Tuwing humahawak ako ng lapis ay ang dami na agad pumapasok sa utak ko para iguhit. I always carry it with me wherever I go. It's from my kuya Vince, nasa states kasi siya nag ta-trabaho kaya si ate Vivian lang ang nakakasama kong kapatid ngayon. "Put that sketchbook down first, babe. Breakfast muna,"Ate Vivian sweetly said before she took a sip from her coffee.

Dahan-dahang binuksan ni Oliver ang drawer—at tumambad sa kanya ang stack ng sketchbooks niya, isa-isa nitong kinuha ang nasa ibabaw at walang pag-aalinlangang binuksan. Namilog ang mga mata ni Gracie. “Sir, please—!” Pero huli na. Nakita na ito ni Oliver. Ang buong drawer na iyon ay punong-puno ng sketches niya. Iba’t ibang anggulo, iba’t ibang ekspresyon—mula sa seryosong Oliver habang nasa meeting, hanggang sa nakakunot-noo nitong anyo sa isang candid moment, hanggang sa…

Parang dumaan ang boses niya direkta sa dibdib ko. Kinagabihan, binuksan ko ang sketchpad. Sinubukan kong iguhit siya—hindi buong mukha, kundi mga piraso lang. Ang paraan ng hawak niya sa libro, ang linya ng kamay niya, ang lamlam ng mata sa ilalim ng lampara. Pero bago ko matapos, ibinaba ko ang lapis. Sa halip, nagsulat ako...

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

Nalaman niya iyon nang makita niya ang buong sketchbook ni Dylan. Sa bawat pahina ay may mga guhit. Mga mesa. Mga upuan. Mga gusali. Mga kaklase. Ngunit sa bawat pahina ring iyon ay may isang taong paulit-ulit na lumilitaw. Si Janella. Minsan nakasimangot. Minsan nakangiti. Minsan walang emosyon. Parang lihim na itinago sa pagitan ng mga sketch ang lahat ng sandaling ninakaw ni Dylan mula sa kanyang pang-araw-araw na buhay.

“Congratulations, my top student.” Sa gabing iyon, habang nakatingin ako sa kalangitan, hindi ko mapigilang ngumiti. Sa wakas, naramdaman kong lahat ng sakit, pagod, at luha, may kapalit din pala. Pag-uwi ko ng bahay, agad kong binuksan ang sketchbook na bigay ni Arthur. Humiga ako sa kama, hawak-hawak ang lapis at titig na titig sa unang pahina. Ang amoy ng bagong papel, ang kinis ng bawat pahina, parang niyayaya akong magsimula ng panibagong kwento.

It was more like a slow thawing, a slow return to myself. Nagsimula ako mag-sketch. Hindi ng mukha o ng ganda. Kundi ng kulay. Ng texture. Ng anyo. Hindi para magpaganda, kundi para lang muling mahanap ang koneksyon sa balat ko — hindi bilang canvas, kundi bilang tahanan.