Bugtong Tagalog At Sagot Novels & Stories

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Ito talagang babaeng 'to, puro kalokohan. From Weslynn: [Oh my God! Is that real? Huhuhu:(] Isa pa 'tong Weslynn na ito. Kaagad akong nagtipa sa aking cellphone upang i-reply sa kanila. From Beth: [Problema niyo?] Ilang segundo ang lumipas ngunit walang nag-seen sa message ko, wala ding nag-reply. Sa bagay, kanina pa pala itong message nila, late lang nag-pop sa screen.

Medyo traffic kaya't bahagyang natagalan. Nang makababa ako ng bus ay nagtanong-tanong ako sa mga tao kung paano akong makakarating sa Verde Island. Bahagya pa akong nagukat sa tono ng kanilang pananalita. May kakaibang tono ang mga Batangueño. They also speak tagalog but the accent is differ from how we speak in Manila. Madali ko lang na nakuha iyon. Napaka-approachable and generous ng mga tao do'n.

biglang sabi ni Mom na siyang ikanbigla at ikinagulat ko naman. "Mom_," "Oh wala naman akong sinabing hindi maganda," ani pa ni Mom sabay tumawa at tsaka tinakpan ang kaniyang bibig. Napangiti na lamang si Troy sabay tinitigan ako sa aking mukha. "Saan nga ba kayo pupunta? Kayong dalawa lang ba dalawa ang magkasamang mag-ride?" Pag-aalinlangan natanong ni Dad habang tinitingnan kaming dalawa ni Troy.

Biglang sumeryoso ang ekspresyon niya. "Bugbugin kaya kita?" Biglang tanong nito. Nawala ang ngiti sa labi ko at napalitan ng seryoso. "Kababae mong tao ang lakas mong mangbugbog." Usal ko. Nang aktong paglingon ko ay... PAAAAAAAAAAKK!!! Bigla niya akong suntukin. Natumba ako sa lakas nito nang biglang may humawak sa dalawang braso ko para awatin kaming dalawa. Bigla kaming dinumog nang tao at pinalibutan kami.

Walang gaanong kabahayan sa paligid at tanging malawak na bukurin ang matatanaw. "Bakit ang tahimik mo, Miguel? I'm not used to seeing you like that," naiinis niyang tanong. "Umuwi lang tayo ng Bulacan, nagkaganyan ka na?" ang mga mata nito ay tila nanunumbat sa binata. Malalim ang mga matang tumingin si Miguel sa kanya. "Hinintay kita kagabi, pero hindi ka dumating," simpleng sagot ni Miguel.

ANGELO "HOY BATA, tulog ka na naman, ang aga aga!" Sinikil ako ni Padre Tiago sa sasakyan nang siya ay makasakay na. Panaginip lang pala ang lahat? Ibig sabihin ay hindi totoo ang pagpunta naming dalawa sa masukal na kakahuyan? Tumingin ako sa kanyang kamay at wala na rin ang dugo na nakita ko mula sa kanyang braso sa aking panaginip?

Malalaki ang hakbang na nilisan ni Tibor ang pribadong hospital kasama ang kaniyang alalay na si Bugoy. "Saan po tayo, Boss?" tanong ni Bugoy bago pinaandar ang makina ng kotse. "Purok 5," maiksi niyang tugon. Nababahalang tinapunan ni Bugoy ng tingin ang ginoo. Delikado ang lugar na iyon dahil maraming kalaban ang nakatira doon. "Huwag ka nang magsalita pa at alam ko ang aking ginagawa."

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

“Y-You’re so cute. What’s your name?” Ngumuso siya at nagkamot ng ulo. “Ano po? Grade two pa lang po ako. Hindi pa po ako marunong mag-English,” reklamo niya. “Oh, sorry,” I apologize. “Ano’ng pangalan mo?” ulit ko sa tanong ko kanina. “Ako po si Bugoy. Alam mo po—” “Bugoy! Halika na maglalaro na tayo ng taguan! Dalian mo, mahuli taya!” Bugoy didn’t finish what he was going to say when another kid who was not far from our place called him out.