Buod Ng Liwanag Sa Dilim Mga Nobela at Kwento

Italic lol The more I walk, mas lalo na dumidilim ang paligid. Paunti-uniting nawawala ang hininga ko at para akong sinasakal sa dilim. Wala akong ideya kung may kasama ba ako o may tao ba sa harapan ko o sa likod ko. All I feel is a rough hand. Choking me he is trying to harm my eyes, pilit nyang dinudukot ang mga mata ko. Sa tuwing umiling ako ay nawawala ang kamay sa mata ko, pero mamaya ay nabalik din ito agad.

Napakadilim naman. "Ang dilim naman Aion." Tumango lang siya nang lingunin ko. "Kailangan. Dito tayo." May dala siyang flashlight para magsilbing liwanag habang tinatahak namin ang daan na ito na hindi ko mawari. Pakiramdam ko nasa tunnel ako. "Ito yung daan papuntang likod ng function hall. Wala nang tao doon kaya pagkalabas natin dito kaagad mo maririnig ang ingay sa function hall."

Walang ilaw napaka dilim Akmang lalabas na sana ako ay siya din namang pagsara bigla ng pintoan kaya umusbong naman ang takot ko,takot hindi dahil sa dilim kundi takot na ba'ka kung may sinong tao ang nandito at saktan o d kaya'y patayin ako...

Sinuntok niya ang kaaway sa lalamunan at ginamit ang bigat nito para ihulog sa matutulis na bato sa sapa. "Dito!" hila ni Rafael kay Lia. Narating nila ang Talon ng Pari. Ang tubig ay bumabagsak nang malakas, lumilikha ng isang puting tabing ng hamog. Sa likod ng talon ay isang makitid na pasukan patungo sa isang kuweba. Pagpasok nila, ang dilim ay halos siksik na parang pader. "Wala tayong flashlight," bulong ni Lia.

Madilim na ang paligid at ang tanging liwanag ng buwan ang tanging ilaw nila. Pumaibabaw si Reed sa kanya at hinalikan siya sa labi pababa sa leeg niya. Ramdam niya ang ahas nito na sintigas na ng bato, inabot niya ito at ipinasok sa kweba niya.

--- --- --- --- Lumapit siya sa gitna ng silid. --- --- --- At hinawakan ang lumang libro. --- --- --- Biglang nagliwanag ang mga pahina. --- --- --- Hindi ito liwanag ng kapangyarihan. --- --- --- Kundi liwanag ng alaala. --- --- --- --- "Panahon na para makita mo." Sabi niya. --- --- --- "Ano?" --- --- --- "Ang araw na pinili mong kalimutan." --- ---

STELLA LUNA Biglang lumamon ang buong silid sa dilim. Walang ilaw. Walang kahit anong liwanag mula sa labas dahil sa sobrang kapal ng ulap at ulan. Tanging ang mahina at unti-unting humihinang apoy sa fireplace ang nagbibigay ng kaunting anino sa paligid—sumasayaw, nanginginig, parang buhay na unti-unting inuubos ng hangin.

Yet sometimes, light can be blinding too. Sa buhay, darating talaga ang panahon kung saan masyado ka nang nasanay sa dilim na hindi mo na makilala ang liwanag. O di kaya'y nasasanay ka na sa liwanag at hindi mo na batid kung ano ang dilim.

Habang iginagaya ko ang paningin sa buong paligid ay bigla siyang humakbang papunta sa harapan ko sabay pamewang at ngumiti nang bahagya. " 'Wag kang gagamit ng flashlight kapag inabutan ka ng dilim sa daan, dahil mabilis ka nilang mahahanap. Tanging ilaw lang ng screen ang gamitin mo, iyong sakto lang na makita mo ang daan. " Pag-papaalala nito sabay tap sa ulo ko. " Nga pala... paburito din ng kapatid kong bunso na babae si Sofia the first--- "

Karamihan sa mga lugar sa sinaunang larangan ng digmaan ay nababalot ng kadiliman. Ang mga imaheng lumitaw sa pagkakataong ito ay nasa isang madilim na lugar na malayo sa lungsod. Ang puting liwanag ay sumikat sa kalangitan, na nagliliwanag sa madilim na lugar. Ang puting liwanag ay naglalaman ng isang mahiwagang kapangyarihan. Ang kapangyarihan ay nag-alis ng itim na ambon sa dilim. Pagkatapos, isang nawasak na espirituwal na bundok ang lumitaw.