Novel & Cerita Buod Ng Liwanag Sa Dilim

Huwag ka ngang masyadong mainipin! Mabuti nalang at may liwanag ang buwan kahit madilim ang paligid. We can't use flashlight from my phone kasi makikita nila iyon if ever na mapansin nila ang pagflash no'n. With the help of the natural light from the moon above, maliwanag naman naming nakikita ang daan nang sapat. "Look," Napatingin ako sa itinuro ni Johnson sa di-kalayuan. "May kubo sa banda roon. Let's go there." Mahinang sabi niya at sumunod nalang ako.

Bigla naman umalma ang mga nilalang sa paligid dahil sa liwanag na nagmumula sa mga bato. “Ang bato ni Aliha, nakapyutan nila!” (Ang bato ni Aliha, nahawakan nila!) isang matinis na boses ang kanilang narinig. Itinaas naman nila ang mga bato para makita ang mga nilalang na kanina pa umaaligid sa kanila. Nang lumapat ang ilaw sa mga nilalang ay ganoon na lamang ang kanilang gulat nang makita nila ang mga ito.

Bandang alas singko na. Malapit na ang dilim, at ang makapal na ulap ay lalo pang nagpapadilim sa paligid. Unti-unting kumukupas ang liwanag ng araw habang ang ulan ay patuloy sa walang humpay nitong pagbuhos—parang walang balak tumigil.

At sa bawat yapak nila, dahan-dahang bumabalik ang alaala ng gabi. hindi para guluhin siya, kundi para ipaalala na Mayroong mga dilim na nag-iiwan ng marka. Pero may liwanag ding dumadating, kahit hindi mo inaasahan.

Sa bawat paglangoy ng araw pababa sa kanluran, tila'y humihimig ang kalikasan ng isang musika ng pasasalamat sa dala nitong liwanag at init. Sa pagdating ng dilim, dahan-dahang sumilip ang mga bituin sa himpapawid, nagbibigay ng diwa ng kagandahan at kapayapaan. Ang silong ng kadiliman ay yumakap sa paligid, ngunit hindi ito nagdulot ng takot sa pamilya. Sa halip, nagdala ito ng pagnanasa para sa isang payapang pahinga pagdating ng gabi.

Naiinis akong naghanap ng masisilungan nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala akong mahanap na kahit na anong lugar upang sa ganoon ay masilungan ko. Ito ang tinatawag na Sitio Dilim dahil wala talagang kahit na anong ilaw dito. Hindi pa rin ito nararating ng elektrisidad kaya naman wala ring mga kabahayan dito.

[Ang Pagkapunit ng Belo] Ang dilim ay hindi lamang kawalan ng liwanag; ito ay isang bigat na dumadagan sa dibdib ni Paola. Nang dahan-dahan niyang imulat ang kanyang mga mata, ang unang naramdaman niya ay ang malamig na bakal sa kanyang mga pulso. Naka-posas siya sa gilid ng kama.

Mas madilim ang liwanag, mas malapit ang lugar. Kapag naging itim, iyon na ang mismong sentro. 🏃 Pagtugis sa Liwanag Walang sinabi si Juan. Agad niyang hinabol ang sinag na ngayo’y kulay abo. Habang tumatakbo, lalo itong dumidilim. At nang maging itim, bigla itong naglaho, parang sumabog sa hangin.

“Lubayan mo na ako!” Tanging liwanag na lang ng malamlam na dilaw ang ilaw na lampshade ang tumatanglaw sa kabuohan ng kinaroroonan niyang silid kaya imposible masilaw siya dito para hindi makatulog. Hindi rin sobrang dilim ng silid para makaramdam siya ng takot dahil malakas ang sinag ng malamlam na liwanag na nanggagaling sa buwan sa labas ng bahay na tumatagos sa mga puwang ng manipis na kurtina ng silid, kung kaya naman kitang-kita niya ang rin kabuohan ng silid kahit na hindi gaanong kaliwanag noon sa kanyang paningin.

Sa loob ng ilang segundo, ang mundo ni Ria ay dahan-dahang naglaho sa kadiliman. Nang muling magkamalay si Ria, naramdaman niya ang matigas na semento sa kaniyang likuran. Nakatali ang kaniyang mga kamay at paa. Ang paligid ay madilim, maliban sa isang nag-iisang bumbilya na nakasabit sa kisame, nagbibigay ng madungis na dilaw na liwanag. “Gising na ang bida,” isang boses ang narinig niya mula sa dilim.