Buod Ng Liwanag Sa Dilim Novels & Stories

Itim ang color coding namin at ang sa kabila naman ay puti. Dilim at Liwanag. Iniisip n'yo bang matatalo kami dahil sa amin ang dilim at sa kanila ang liwanag? Nah-ah-ah. Hindi lahat ng liwanag nag-wawagi, pantay lamang ang lakas at kakayahan. Nasa sa iyo na 'yon kung mananalo o matatalo. Depende sa inilaan na oras upang mag-sanay o sa likas na kakayahang mayroon ka. Without darkness, the star will never able to show itself. Vise versa.

Kapag naglakad pa kami ay malalamon na kami ng dilim. May labasan kaya kapag nagtuloy-tuloy kami sa loob? Medyo maliwanag lang dahil mula lang sa bukana ng kuweba na pinasukan namin nanggagaling ang ilaw na mula rin sa labas.

” Tinanaw niya ang madilim na kawalan. Nagpatuloy siya sa dulo na sa tingin niya ay hindi siya magkakasya sa sobrang liit nito ngunit habang palapit ng palapit sa dulo ay lumalaki rin ang liwanag sa tunnel hanggang sa yakapin siya ng buong liwanag. “Prim…” Dinig niya ang malamyos na boses na iyon.

mabilis na sagot ni Lydia habang nakayakap pa rin sa laruan at saka muling kumapit sa braso niya. At pagkatapos, parang sumulpot mula sa dilim ang mas malinaw na alaala. Nasa loob sila sa university gym nang gabing iyon. Wala nang gaanong tao, patay na ang karamihan sa ilaw, at tanging sa isang sulok bukas ang fluorescent light na mahina ang buga.

Hindi katulad sa labas na medyo maliwanag pa dahil sa liwanag ng buwan, sa loob ay kumpletong kadiliman na. Diretso lang naglakad si Natalia na parang wala lang ditong napakadilim ng nilalakaran nito. Napakurap-kurap nalang ang mata Luke at napagtantong totoo nga ang hinuha niyang may kakayahan itong makakita sa dilim. Huminto rin naman agad ito nang mapansing hindi siya nakasunod. "Oh sorry, I forgot. Hindi nga pala kita katulad. Why not make use of your phone's flashlight?"

Pagtingin sa dilim sa harapan niya, bumilis ang tibok ng puso ni Lauren. "Hubby, natatakot ako. Bakit walang tunog o ilaw sa bayang ito?" Lahat ng mga babae ay takot sa dilim. Kung hindi dahil sa liwanag ng buwan na iyon sa langit, hindi talaga siya maglalakas loob na humakbang palabas.

Pakiramdam niya ay sumisikip ang kanyang dibdib at parang sinasakal ang kanyang leeg. Hindi pinansin ng dalaga ang kandilang unti-unting nauubos. Alam niyang malapit nang humantong sa dulo ang ilaw nito dahil sa liwanag sa kanyang paligid na unti-unting naghihina. Nakapikit lamang ang kanyang mata habang kagat niya ang ibabang parte ng kanyang labi. Patuloy ang agos ng luha mula sa kanyang mata hanggang sa tuluyan nang nangibabaw ang dilim sa buong paligid. Humagulgol siya sa pagiyak habang mahigpit na niyayakap ang katawang bato na nasa harap nito. Bawat patak ng luha niya ay kumikinang at dumeretso ito sa balikat ng bato.

" determinado kong sabi. Kinabukasan pagsapit ng dilim, nakakakilabot ang silid na may malabong ilaw mula sa liwanag ng lampshade na nasa gilid ng kama. Balisa akong napapayaot parito dahil sa inip, ang aking pagkadismaya ay kitang-kita sa bawat marahan kong hakbang.

[RANN] Dilim… inikot ko ang paningin ko upang obserbahan ang paligid ko. Madilim ito at tanging ang mga ilaw lang ng kandila na nasa bawat pader ang nagsisilbing liwanag na nakikita ko sa paligid. Nasaan ako? Hindi ito ang kwarto namin ni Damon.

At sa bawat sinag ng buwan na dumampi sa maliit niyang mukha, tila sinasabi ng langit— Ang dilim ay hindi mananatili magpakailanman. Dahil may mga ilaw na ipinapanganak sa gitna nito.