Ningning At Liwanag Novels & Stories

Kinabukasan Malambot na liwanag ng araw ang pumuno sa silid. Dahan-dahang nagmulat si Harlyz. At agad niyang napansin na wala na si Raven. Napaupo siya. Pagkatapos ay nakita niya ang maliit na note sa table. Kinuha niya iyon. "Babe, ayokong gisingin ka. Maaga akong umalis. Hinalikan kita bago ako umalis. Miss na miss kita. Mahal kita. Please, bumalik ka sa akin."

Nakakaramdam na siya ng antok, kaya naman humiga na muna siya saglit at ipinikit ang mga mata. Hindi namalayan ni Lianne na nakatulog na pala siya, dahilan kaya hindi niya nakita ang pag-ilaw ng kan’yang phone, senyales na may reply na si Rozen sa kan’ya. — Nasa isang private room ng isang restaurant si Rozen kasama ng iba’t-ibang business partners niya. Nag-iinuman sila para i-celebrate ang pinakabago nilang business venture nang matanggap niya ang chat ni Lianne.

Walang namatay at walang naiwan. ​Pero bago pa man kami makapagpahinga at makapagdiwang sa aming pangalawang buhay isang napakaliwanag na ilaw ang biglang sumabog sa buong paligid. ​Dose dosenang matataas na halogen spotlights ang sabay sabay na binuksan na tuluyang bumulag sa aming mga mata. Ang tahimik na pampang ng ilog ay biglang napuno ng mga yabag ng mabibigat na sapatos at pagkasa ng mga baril.

Kabanata 46: Mas Matatag na Pag-ibig Ang araw ay sumisilip sa bintana ng unit ni Adrian, naglalarawan ng bagong simula—isang umagang puno ng liwanag, ngunit may halong kaunting tensyon mula sa nakaraang mga banta.

Gagamitin ko ngayon ang charm ko kay Lluna. Matapos kong maligo, pinili kong isuot ang pinakahot at pinakamanipis kong lingerie nightie. Umayos na ako ng pwesto sa aking kama matapos patayin ang main lights, at tanging ang munting liwanag na nanggagaling sa lamp shade ang natira sa silid. Ipinikit ko ang aking mga mata, sinusubukang hanapin ang antok, pero sinadya ko talagang huwag matakpan ng kumot ang parteng siguradong magdadala ng init kay Lluna.

Problemadong nasapo sa higaan ni Inay. Muli ako nitong nilapitan saka hinawakan ang mukha ko. "Lia, may matitirahan na raayong bago. Wala na tayong daat problemahin pa" Ani nito saka ngumiti sa kin, pilit kinukumbinsi ako. Tiningnan ko si inay at nagtatakang sinalubong ang mga mata nito. Saan?" "Sa Laguna ...Sa Villa Verdict Subdivision na pag mamay ari ng mga Montallejo."

Kinahapunan, dinala ni Irene si Lucas sa kanyang inuupahang apartment pagkatapos ilibing ang aso. Ang langit ay ganap na nagdilim sa alas- kwatro dahil sa bagyo, at hinayaan niya si Lucas na matulog sa kanyang silid habang siya ay nagpapahinga sa silid ng kanyang lola. Kinaumagahan, nagprito siya ng ilang itlog at tatawagin na sana si Lucas para mag- almusal nang mapansin niyang walang laman ang silid, at nawawala si Lucas.

Isa pa, naalala niya ang mga salitang binitawan ng mosang sa Laguna tungkol sa mga lalaking walang habas na pinapasok ang bawat silid ng mga hotel, motel, at apartment. Napahinga nang malalim si Lilliane at napatitig sa ceiling ng terminal matapos ilapat ang likod sa kinauupuan. Nakatulog naman din siya kahit paano sa bus kanina kaya alam niyang kaya pa niyang manatiling gising sa mga susunod na oras.

Maaliwalas ang hapon. Ang liwanag ng araw ay pumapasok sa bintana ng sala, nag-iiwan ng mahahabang anino sa sahig na kahoy. May mahinang tunog ng bentilador, at sa likod ng bahay, maririnig ang huni ng mga ibon na tila nagbibilang ng oras hanggang dapithapon. Karga ni Alliyah si Liara.

The lights were only reflected on the water pool at maging ang anino ko ay nanatiling invisible sa mata ng mga tao. Everyone maybe were enjoying the night swimming. People were cheering and chanting a song. Kahit ang magtawanan na hindi alintana ang pagod, minsan ko na ring naranasan ang ganoon ngunit hindi sa loob ng isang hotel kundi doon sa mismong bahay namin sa Antique. "Did someone saw Lalaine here?" Natutop ko ang bibig. Boses iyon ni Lucian. Narinig ko rin ang boses ni Cheska na bahagyang naiirita.