Buod Ng Liwanag Sa Dilim の小説・ストーリー

"Ang kutsilyo ay ginagamit sa dilim. Vane, patayin ang ilaw." ​Sa isang iglap, binalot ng kabuuang kadiliman ang hall. Walang makita si Liana. Ang kaniyang paningin ay naging walang silbi. Ngunit sa gitna ng dilim, ang kaniyang iba pang pandama ay tila naging mas matalas.

Nang wala na siya sa paningin namin ay saka lang ako nakahinga ng maluwag. "Blessica, huh… dating manliligaw… Tama ba ang narinig ko na napagkamalan niya akong tito mo?" may diing tanong ni Ymilio habang ang tingin ay nakatanaw sa direksyon kanina ni Luis.

halina pumasok na muna tayo at papalakas na pati alon. May generator rin naman dito kahit brownout may ilaw parin..at may solar din.. Di nga siya nagkamali nagbrownout na nga may tinamaan sigurong poste sa lakas ng kidlat at kulog.. ang dilim diko alam saan ako pupunta.. senyorito.. nasaan ka.. don't move sweetheart pupuntahan kita.. paano mo ako makikita ang dilim.. shakey na ang boses ko..takot ako sa dilim kahit pa may kulog okay lang huwag na madilim..

Parang may invisible spotlight na sumalubong sa kanyang presensya—kahit walang ilaw na nakatutok sa kaniya, parang siya ang tanging liwanag sa madilim na silid. Tahimik ang unang mga segundo. Walang imik ang mga nasa paligid. Pero tulad ng apoy na dahan-dahang sinisilaban, unti-unting sumiklab ang bulungan. Hindi lahat ay mahina. Marami ang sadyang pinalalakas ang boses—halatang gustong makisawsaw sa “eksena.”

Kaharian ng dilim. Ang gabi ay tila nagsisilbing kumot na nagtatago ng mga lihim at kasinungalingan. Sa loob ng mansion na minsan ay puno ng sigla at mga tawanan, ngayon ay pawang katahimikan. Nasa isang sulok ako, tahimik na nagmamasid mula sa bintana, ang malamlam na liwanag ng buwan ang nagsisilbing tanging ilaw. Tinutukso ako ng hangin, dahan-dahang pumapasok sa silid at nagdadala ng malamig na simoy mula sa bukirin sa labas.

Maghahasik ng lagim ang pusong nagtatangis. Mula sa liwanag isisilang ang buhay na mahika. Ang anak ng dilim, at ang liwanag ay magtatagpo. Ang dalawa ay magiging isa. Ang landas nagtagpo ay maglalayo. Muling magtatagpo.

“The element of light was a divine gift bestowed only upon the imperial family, and it was different from the ordinary light element. It served as a counterbalance to the growing power of shadow, the darkness that sought to corrupt the entire Luminous Realm.” Sa dalawang araw na pag-i-stay namin dito at pag-aaral patungkol sa Luminous Realm ay hindi pa rin talaga nag-si-sink in sa isip ko ang mga nangyari. I haven’t dared to use my power again since that outburst, terrified that it would alert the enemies.

Marahil ay nasa malapit lang siya at makikita lamang kapag binuksan na ng kanyang ina ang ilaw. Ang canary yellow na ilaw ni Liam sa gilid ng kanyang kama ang tanging pinagmumulan ng liwanag. “You know I don't want to turn on the light in my room, mom.” depensa ni Liam na nagpaalala sa akin sa nakita ko sa loob nang bukas pa ang mga ilaw. Hindi mo talaga aakalain na kasama mo si Pororo dito sa loob kapag patay ang ilaw.

Lumapit ako sa pader, may nakaukit na lumang kasabihan ng aking yumaong ama: "Kapag inagawan ka ng liwanag, yakapin mo ang dilim. Dahil sa dilim, mas malinaw mong makikita ang kaaway." Tumitig ako sa urn. "Makakaasa ka, Kara. Hindi ako titigil hanggang sa mabura ko ang pangalan ng lahat ng sumira sa’yo. Hanggang sa maging pula ang bawat kalsadang tinapakan nila." At simula ngayon… walang ligtas.

Muli kong tinanaw ang ilog sa ilalim ng bilog na buwan. Ang buwan sa kalangitan ang tanging nagsisilbing ilaw ko gabi-gabi. Pero kahit wala ito, kaya kong makakita sa dilim—isa iyon sa mga kakayahan naming mga bampira. "Puwede kitang ihatid pauwi kung natatakot kang bumaba mag-isa sa bundok," alok niya. Napalingon ako sa lalaki. Wala na siyang pang-itaas at kasalukuyang nililinis ang putikang katawan.