Novel & Cerita Ang Ningning At Ang Liwanag

aniya. Para siyang anghel sa paningin ko. Parang biglang umihip ang hangin tapos slow motion na nililipad ang buhok niya. May liwanag sa—wait, liwanag? Hindi naman iyon sundo, ‘di ba? Masyadong maliwanag talaga ang ilaw dito sa cafeteria na bukas kahit umaga. “Infairness, may chemistry kayo.” Pareho kaming napatingin sa babaeng nakiki-third wheel. Feeling kasama pero tsismosa lang naman pala.

Nasa harap ng dalawa ang magkapatid. Sa mga mata nina Benjo at Loid, napakaganda at seksi ng dalawa. Mga babaeng natitiyak nilang madadala sila sa langit. Ngunit sa mata nina Xinniang, ay ang nakakahindik na anyo ng dalawa ang kanilang nakikita.

Ayuko man naglakad na ako patungo sa pintuan ng matapat na ako sa pintuan nakita kong disenyo lang ang tinik. Nilingon ko ang bata ngumiti mga ito at itinuro ang pinto, nginitian ko rin ang mga bata at mag patuloy, hindi ko kakalimutan ang pangalan nila si Helios ang liwanag ng araw at si Selene ang buwan kaya pala sila ang liwanag ng buhay namin. Naririnig ko ang ingay sa paligid ko, pero hindi pa ako nag mumulat, may tawanan pa nga.

Nang mahubad niya ito nang tuluyan, inihagis ni Niguel ang basang damit sa kabilang sulok ng kubo. Saktong kumidlat nang malakas sa labas. Ang nakakapasong puting liwanag ay tumagos sa mga siwang ng kawayan at panandaliang nagbigay-linaw sa kabuuan ni Seraphina. Napalunok si Niguel, tila may malaking nakabara sa kanyang lalamunan.

"Ikaw na mapang-akit na espiritu! Akala mo ba hindi ko talaga mapapansin?" Sumigaw ang flaxseed nang magsimula ang mga anting-anting Nagniningning nang mas maliwanag at mas maliwanag. Napapikit ang mukha ni Evangeline nang maramdaman ang liwanag mula sa mga anting-anting Nagniningning sa kanyang katawan.

Marami pa silang gustong marating sa buhay. Ako, kahit hindi na ako. Kahit sila na lang. Si Mariposa at Ningning, may mga pangarap sila sa buhay. Pagdating ng araw alam kong matutupad yun at kapag dumating ang araw na maghihiwalay na kami at least alam kong hindi na sila maghihirap.

Napatigil ang isa sa pagsasalita at namayani ang katahimikan nang mamatay lahat ng ilaw sa paligid at pati na rin ang sindi ng mga kandila at lampara dahilan para ang liwanag na lamang na nagmumula sa buwan ang naging tanglaw ng lahat. Inis na hinampas ko ang mesa at sa isang iglap ay lumiwanag ulit ang paligid. Nakita ko kung paano nag-iwas ng tingin sa akin ang iba habang ang ilan naman ay matapang na sinalubong ang tingin ko.

Napakaganda ng tanawin at parang kusang gumagaan ang pakiramdam. Sa di kalayuan, unti-unting lumulubog ang araw. Ang ginintuang liwanag nito ay sumasalamin sa mga mukha ng mga tao at nagbibigay ng init sa kanilang mga ngiti. "Wow, ang ganda talaga ng paglubog ng araw!" masayang sabi ni Liora habang tuloy-tuloy sa pagkuha ng mga litrato. Habang abala ang lahat sa pagtingin sa tanawin, bahagyang lumayo si Inara upang tumawag.

Isang nakabubulag na liwanag ang bumalot sa lahat. Nang mawala ang liwanag, ang tanging naiwan ay ang tunog ng hangin at ang niyebe na muling nagsisimulang mahulog, tinatabunan ang mga lihim, ang mga bangkay, at ang pag-asang matagal nang nawala.

nahihiya ngunit natutuwang tanong niya dito. Tumango ito saka itinuon na ulit ang paningin sa kalsada. Kasaluluyan nang nag-aagaw ang liwanag at dilim habang ang langit ay nagkukulay kahel na at ang araw ay malapit nang lumubog.