Burnout Quotes Novels & Stories

“But I’m done for now. At least until Monday. I should be okay.” Ashley studied her for a moment, noticing the subtle signs of burnout in Danielle’s posture—the way her shoulders slumped, the slight tremor in her hands as she tried to relax. “I hate seeing you like this,” Ashley confessed, her voice tender. “I know you work so hard, but it feels like you’re giving everything to your job and nothing to... well, to us.”

I choose to give up when I know that I’m already hurting myself too much or the person I don’t want to let go of. I wonder how Leana is doing? She has been chatting with me these past few days but the conversation was always short. She’s not as talkative as before. Is she having a burnout? I’m afraid that she’s getting burnt out. But people go through it several times in their life.

“Kakaiba ka talaga, Zeno! Kahit bakasyon mo, trabaho pa rin nasa isip mo.” “Siguro rin kasi ayokong nababasa at ayokong nasa ilalim masyado ng araw. I’ll burn under the sun.” “Hindi lang workaholic, bampira rin pala. Kaya ka pala nagrereply sa mga text ko na anong oras na ah!” hindi pa rin humuhupa ang kanyang pagtawa. “Kailangan mo talaga mag-let loose noh! Ayos lang na magkasunburn kasi experience din. Ilang araw kang hindi makakagalaw nang maayos pero ayun yung batid na sobra kang nag-enjoy sa swimming.”

Nang marinig ko ito ngumisi ako at. - You can’t rise from the ashes until you burn.

wika ulit nito. "Much better na tapusin na natin ang loveteam niyo ni Renzo. Baka masyado ka lang na burn-out kaya kaunting bagay naapektuhan agad ang emosyon mo. Bunso, magpahinga ka muna. Pag-isipan mo kung ano ba talaga ang gusto mo. Huwag mong masyadong dibdibin ang lahat ng mga nangyari sa buhay mo." wika ni Ate Anastasia sa akin. Hindi naman ako nakaimik.

Mas mainam na rin iyon dahil panigurado na dahil sa pag-absent ko kanina ay napakarami ko na namang natambak na trabaho. Napabuntong hininga na lang ako pagkalipas ng ilang oras na nakaharap sa laptop ko. Hindi ko alam pero bigla na lang akong na-burnout bigla at napatanong sa isip ko na bakit nga ba ako trabaho ng trabaho? Para kanino? Wala na ang nanay ko na gusto ko sanang ibigay sa kaniya ang buhay na deserve niya. Napaka- aga naman niya kasing nawala, ni hindi man lang ako nakabawi kahit na konti man lang.

"Kaya nga! Pero gets ka namin, Ma'am. Ang tagal mo na sa field na 'to. For sure, nakararamdam ka na rin ng burnout." "Iyon din siguro ang rason kung bakit ka um-absent kahapon, which is hindi mo ginagawa. Kaya tama iyan, Ma'am. I-priority mo rin ang rest mo." Nakangiti silang lahat sa akin habang sinasabi iyon. Napakurap tuloy ako at napatago sa may drawer, nagpanggap na may kinukuha lang, dahil muntik nang tumulo ang luha ko sa harap nilang lahat.

I'm tired of losing my faith, feeling my face burn red with tears of anger at a God who never seems to hear my cries for help. I'm tired of helplessly watching my life unravel before my very eyes. I'm tired of seeing every life plan disintegrate after I've tirelessly fought for any semblance of fulfilment, any glimmer of hope that life is worth living. I'm tired of the prolific reminders that now are not forever, that someday the shards of my life will meld together and I'll rediscover a golden beacon of happiness. I'm tired of listening to empty platitudes, accepting that I'm falling short when I'm trying, trying, trying but never seeming to find the peace I seek.

malungkot na sagot niya. "Alam mo, ikaw, bakit hindi ka kaya magbakasyon?" sabi ni ate Ying, "pakiramdam ko kasi, burn out ka na sa trabaho." "Susubukan ko.." saka siya saglit na umubo. "Yan, mukhang trinangkaso ka pa! Napakatanga mo kasi, alam mong malamig sa labas, may pagpunta ka pang nalalaman dun."