Captions On Memories Novels & Stories

Pagpapakilala niya pero mukhang pamilyar sa'kin 'yong mukha niya. "Sorry po, I lost my memories when I was in Grade 6" Nangdilim 'yong mata niya no'ng nabanggit ko 'yong huling sinabi ko. Kita ko sa mukha niya na pinipigilan niyang magalit at magsabi ng masasamang salita. "You must remember what happened that night Addison. It may be a bad memory but it will give answers to your unanswerable questions."

Baka sakaling tumigil siya kahit sandali at maisip na… "Hey, baka mahalaga pa rin ako kahit konti." Tumahimik ang paligid. Ulan na lang ulit ang naririnig. Tila sinasampal ng malamig na patak ng ulan ang kanyang konsensya. Binuksan ulit niya ang app. Tumipa ng isa pang caption. Ito na 'yung mas diretso, mas totoo. Mas masakit. “I wish I could forget what the heart remembers.” Napapikit siya. At bago pa siya mabago ang isip, pinindot niya ang Post.

" i got my memories back" mas lalong lumapad ang ngiti nito sa sinabi ko saka ako niyakap. " uhh finally! " sabi pa nito. gumanti naman ako ng yakap. he's been the best brother to me. maya maya ay pumasok na din si papa. and just like what i expected. he was happy knowing that i have my memories back. " now there no reason for us to hold back" sabi ni papa.

She could feel anger growing inside her heart. "If you were in Rain's shoes, what would you do to make sure na kapag bumalik ang alaala mo, you would remember everything you cared for?" Tanong nito na inoobserbahan ang reaksyon niya. "A journal," sagot nito sa sarili nitong tanong. "Write all the memories you would like to remember. Write the exact place, the exact people so that you would know where to find them. Brilliant, right? That's Kaden." Maiksi itong tumawa. "Unfortunately, hindi na niya nahawakan iyon after he woke up remembering only me."

Unless. "Huh!" napasinghap si Paula ng maalaala ang isang dialogue na nabasa niya sa isang libro. The book was all about diseases and it's cure. There was a conversation between a mother and the attending physician of her daughter who had an accident similar to Alex. "There's no pill of amnesia but this particular capsule at least can help boost the patient's memory. One capsule a day will do." the doctor explained. The mother's patient replied, "what is the side effect of this capsule?"

Pagkatapos ko maikabit ang memory card binuksan ko na ang cellphone ko. Pumunta ako sa files at marami akong nakitang mga voice record at video. Iyong iba video ni Kate at Kyle habang nagda-date at hindi ko alam kong saan dito ang tinutukoy niyang ebedensiya. Wala akong nagawa kong hindi tingnan at pakinggan isa-isa. Napapangiwi pa ako minsan dahil puro sweet message ni Kyle kay Kate ang naririnig ko. Hindi ko alam sobra pa pala sa inaasahan ko ang ka sweetan ng best friend ko sa katawan niya. Hanggang sa napadpad ako sa isang voice record na pamilyar sa ‘kin ang boses.

Pikit na lang ako, tinitiis ang bawat galaw niya. Muling bumukas ang pinto. Pagkatapos ng lahat ng sakit at kahihiyan, aasa pa ba akong may tutulong? Pero hindi. Isang camera ang ipinasok ng isa sa mga tauhan niya, saka iniwan sa isang tripod. Nakaposisyon iyon sa diretsong harap ko. “What the hell is that?!” sigaw ko. He smiled. “Memories,” sagot niya, malamig at puno ng pananakot. “I want to remember every second of your suffering.”

It's their time to shine. 100%. "FUCK! YES! YES! FINALLY! GO! MOVE HER NEW MEMORIES ON HER ALREADY! DO IT! CRAP! IT'S A SUCCESS! FINALLY! IT'S DONE!" Malakas na sigaw ko at nahampas ang lamesa sa sobrang tuwa. Nagsigawan din sila sa saya bago inilipat ang bago niyang mga memorya. Nagmamadali akong bumaba at lumapit sa capsule. Naging mabilis ang paglilipat n'on sa kaniya dahil na rin siguro nabura na ang lahat ng mga memorya niya. At ngayon...