Novel & Cerita Captions On Memories

bakit sila ang nagbayad sa kasalanang nagawa ko kung totoo man na ako talaga ang gumawa nun kay Aivy? Pero isa lang ang ipinagtataka ko. All memories of mine are vivid simula pagkabata ko hanggang sa paglaki pero ang tanging binibintang lang nila sa akin ang hindi ko lubos maalala. Hindi ba dapat may mararanasan ako na blind spot? Like parang may kulang or may bigla dapat papasok sa isip ko na blurred memories? Pero ni isa wala.Ni isang beses hindi ko naranasan ‘yon.

Nakahalukipkip siya at nakatingin sa tatlo, nakasabit sa leeg niya ang kaniyang camera. "I think memories are more important than photos." sambit ni lucas. "But photos can be a memory holder, when you see a picture it can remind you of that certain memory." sabi ni salem. "Yeah yeah but i think memories inside your hippocampus, neocortex, and amygdala are more precious." saad ni lucas. Nagulat na lang din ako sa sinabi ni lucas. Ano raw? Hippopotamus? cortex? amigdala? Potangna nagmumukha akong bobo rito sa gitna nila!

"Yes... I am hungry, hinintay lang talaga kita." Nauna si Hades na magpunta sa dining area. Bago siya makalayo ay hinawak ko nang napakahigpit ang kanyang kamay. "What?" "I love you. Whatever happens that will never change. I love you, Hades Sanz Vejar. I love you with all my heart and with all the memories I can remember. Please, don't get tired of reminding me that for the next chapters of our lives together. Please..." There and then, I realized that memories are indeed the most important thing a person can ever have. Memories can make and break a person's heart... Memories... Memory... Memoir... Memo... Mem... Me...

agad nitong sigaw bago pa nito napigilan ang sarili. At pagkasabi pa lang noon ay halata nang narealize nitong mali ang naging reaksyon niya. Kaya mabilis itong bumawi. “Those are gifts…” nanginginig nitong sabi habang pilit nagpapakaawa ang mukha. “May sentimental value iyon… saka nandoon lahat ng memories namin together…” Napangiwi si Kate. Memories? Talagang may pahabol pang pambabastos. Bahagya siyang ngumiti saka dahan-dahang itinuro ang CCTV camera sa kisame.

Malungkot niyang tugon at sa tuwing pinipilit niyang isipin kung sino at taga-saan siya ay nakakaramdam siya ng matinding kirot ng kaniyang ulo. " Huwag mong pilitin ineng kung hindi mo maalala, ang importante ay ligtas ka!" Maya-maya pa ay iniwan na siya nito upang makapagpahinga. Ang pagkawala ng kaniyang memorya ay malaking kakulangan sa kaniyang pagkatao. Ni hindi niya alam kung sino ba talaga siya kung kaya Iyah nalang ang itinawag sa kaniya ng matandang kumopkop sa kaniya.

natatawang sambit nito nang sabihin iyon. "M-Ma-mimiss kita," mahinang sabi ni Hexy habang pinipigilan ang kaniyang paghikbi. "I'll miss you, Hexy. Thank you that I was one of the oars you used as you traveled through the fearful sea, sa mga magugulong nangyari sa buhay mo. Please, don't overthink. I'll always be your friend. See you again soon, Hexy Avory Ocampo!" Nakangiting sambit ni Joaquin saka kumaway sa camera at lumapit para patayin iyon ngunit nakita ni Hexy na pumatak ang luha nito bago namatay ang video.

Nakapikit lang ako habang ramdam na ramdam ko ang dila nyang naglulumikot sa bibig ko. Nang tumigil sya ay nakapikit parin ako. Ramdam na ramdam ko ang paghinga nya na tumatama sa mukha ko. Ang daming bagay na tumatakbo sa isip ko at hindi ko alam kung anong gagawin ko! "Hey." tawag nya sakin. Dahan dahan kong dinilat ang mata ko at agad kong nakasalubong ang namumungay nyang mga mata. "B-bakit?" "Get out." ____________

Pagkatapos, lumitaw sa isipan niya ang imahe ng araw na iyon. Dahil matagal na siyang pulis, sinanay niya ang kanyang memorya na maging malakas. Marahil ay may makaligtaan siyang maliit na detalye sa eksena, pero nandoon na ang memorya sa isipan niya na parang isang makina o video recorder. Nang inalala niya ang memorya na ito, para bang nag-rewind siya ng isang video at pinanood ito ulit para alalahanin ang maraming detalye ng panahon na iyon.

Alam na rin pala ni Athena ang tungkol sa video. Yes, totoo ang video namin na iyon ni Norissa pero dala lang iyon ng kapusukan ko noon. Mapaglaro nga ako. Pero si Norissa ang nagtulak sa akin na gawin iyon. Gusto raw nito ng remembrance at hindi ko akalaing gagamitin niya iyon para sirain ako kay Athena. Nakita iyon ng asawa isang araw yata bago ang kasal namin.

Natigilan siya. “You kept screaming.” Bumigat boses nito. “You couldn’t tell your dreams from reality anymore.” Biglang may mabilis na flash sa isip niya. Sarili niyang umiiyak. Paulit-ulit sinasabi— “Please… ayoko na…” Napasinghap siya. “At sinabi ng doctors,” pagpapatuloy ni Caleb, “na kapag hindi tayo nag-reset ng memories mo… mamamatay ka.”