Captions On Memories Novels & Stories

Sino ang lalaking ito? "Matagal kong hinintay ang pagtatagpo nating muli." Muli itong ngumiti na nagbigay sa akin ng kaguluhan. Sa unang pagkakataon ngayon ko lang hindi nakasundo ang sarili ko at sa taong hindi ko pa kilala. Hindi siya kilala ng utak ko ngunit ang puso't kaluluwa ko'y hindi siya kayang ikaila. –End of Undying memories–

I was delighted that the weather cooperated today because I couldn’t imagine visiting them on a rainy day. “Well… we can distinguish what is right and wrong when we have memories. We can recall where we made mistakes and learn from them,” Marcus stated that brought me back to reality. He paused for a second, I saw his lips tremble when he attempted to talk again. “We can't remember everything, but the ones that evoke strong emotions are the ones that stay with us the longest.” I nodded. “I think so, too…”

“Wala kang kasalanan.” Napatingin ako sa batang Jasmine. “Bakit alam mo lahat?” Tahimik siya. “Dahil nandoon ako.” “Hindi ko maintindihan.” “Dahil ako ang memory copy.” “Then how can you remember?” “Dahil hindi ako binura.” Napakunot ang noo ko. “Then…” “Lahat ng memories na kinuha sayo…” Itinuro niya ang sarili niya.

Biglang kumulo ang aking dugo dito. Mariin kong naikuyom ang aking mga kamay. "P-pasensya na. A-alis na ho ako." saad ko bago ko sila talikuran. "Not You!" Saad ni Elijah. "Ikaw ang lumabas Sabrina." "What?! Palalabasin mo ako nang n*******d? Baliw ka ba?" Galit na usal ng babae. "I don't care, bitch! Just leave. Now!!"

Yakap ang tuhod kong tinitigan ang pangalan ng daddy. Kaunay napatingala ako ng may maliit na butil ng tubig ang nagsimulang bumagsak sa balat ko. Umaambon, ang ganda naman ng timing, parang pelikula lang, iyong pelikulang hindi naman talaga totoong namamatay yung namamatay. Sana ganun din yun sa sitwasyon ko ngayon, mas mabuti pang magkalabuan kami huwag lang ang iwanan ako.

It has been five years… At ang tanging tira na tanda ng isang gabing nawala siya sa kanyang sarili ay ang anak niya. Arianna has been trying to remember that night. Pero parati siyang bigo. Her memories of the man were vague. Malabo pa sa stagnant water ng poluted na ilog. Alam naman niyang may paraan para malaman niya kung sino ang kasama niya nang gabing iyon. CCTVs were everywhere. Pero mas pinili niyang hindi alamin kung sino ang taong iyon. For one reason, she was afraid na baka married man ang nakasama niya. Secondly, ayaw niya ng komplikasyon sa buhay nila ni Maliah.

Lumapit sa akin so Dok Rat at bumulong. “On mode na ang Eidetic memory niyan, malamang ay kabisado niya ang detalye ng master mind.” “Hmm?” Tumango-tango ito. Inaya niya ako na tuluyang lapitan si Niniana at tingnan ang ginagawa nito sa Ipad. Napakunot ang noo ko pagtingin sa screen sapagkat timeline iyon ng f******k ko at nagtungo siya sa mga photos mo.

Sunod-sunod at tuyot na napalunok ako habang tinititigan ang bawat detalye ng litrato. Binasa ko ang short caption sa ibaba ng larawan. "A night to remember. ✨" A night to remember? Fuck! Isang matinding init ang mabilis na umakyat mula sa leeg ko patungo sa ulo ko, kasabay ng isang napakabigat na pakiramdam sa dibdib ko. Parang may malaking bato na biglang ibinagsak sa mismong dibdib ko na dumurog sa mga tadyang ko.

“You don’t have to worried anything about it from now on. I’m going to help you, okay? Tutulungan kitang maalala ang mga bagay na dapat mong maalala. For now, rest. Here. I made you some meal for you to eat.” Mariing kinagat ni Alana ang ibabang labi at pinanood ang kanyang kaibigan na ilpag ang tray sa kanyang kandungan. Ngumiti siya rito. “Thank you so much, Alora. I promise, I will do my best to remember everything.” “Don’t force yourself,” wika nito at tumingin sa kanyang mga mata. “Every time something triggers your lost memories with some little things, a pain in your head would trigger and you’ll eventually collapse. Rhett would get worried so please, be careful.”

Hindi niya alam kung bakit pero biglang may nakita siyang binata sa isip niya. "Your situation right now really reminds me of her," Lord Versailles continues. " Alzeihmer's was taking her away from me and yet what she told me changed my perspective. She told me that forgetting things was therapeutic for her in all the positive ways possible. She said that after everything, the most important thing is that by the end of the day, she knows that I'll be the one remembering. I'll be the one treasuring our memories together. She was assured that our love will not be forgotten."