Captions On Memories Mga Nobela at Kwento

Kusang bumukas ang screen. At sa gitna nito ay ang simbolo ng basag na bilog. Walang nagsalita. Unti-unting lumitaw ang isang linya. YOU'RE GETTING CLOSER. Tahimik. Isa pa. MEMORY IS A KIND PRISON. At pagkatapos ay isa pa. DO YOU REALLY WANT TO REMEMBER? Nakatitig lamang si Yuhei sa screen. Hindi niya alam kung bakit.

Napilitan silang tumakbo papunta sa waiting shed. “Grabe, biglaan naman ‘to,” sabi ni Mika habang hinihingal. “Parang pelikula lang,” biro ni Aaron. “Walang slow motion,” sagot ni Mika. Natawa si Aaron. Habang nakatayo sila roon, pinapanood ang ulan, biglang naging tahimik ang paligid. Tanging patak ng ulan ang maririnig. “Mika,” tawag ni Aaron.

Allysa Chloe Hernandez Thank you🥰 Caption iyon ng i* story ko. Selfie ko yun na nakangiti habang kumakain ng ice cream na binili ni Liam kanina sa park. This day is one of the unforgottable day that I wish that would happen again. Kasi sobrang saya ko talaga kanina. Kahit panandalian ay nakalimutan ko ang aking mga problema. Ibinaba ko ang aking cellphone at dumiretso sa shower para makapag half bath. Habang nagshoshower ay hindi ko mapigilang mapangiti. Yung mga simple gestures ni Liam kanina ay talaga namang nakakakilig. Kung paano siya makapag usap kay Mang Bert kanina ay puno ng paggalang. I mean he's different.

sagot ko habang nakatingin sa journal na naiwan sa lamesa. Napansin ko na may isang pahina sa dulo ng journal na tila nakadikit. Dahan-dahan ko itong binuksan gamit ang isang maliit na letter opener. Isang maliit na memory card ang nahulog mula sa loob. "Captain, may card reader ba kayo rito?" tanong ko. "Meron po, Ma'am. Sa computer dyan sa gilid." Isinalpak ko ang memory card sa computer. Bumulaga sa akin ang isang video file. Pinindot ko ang play. Ang petsa ng video ay isang araw bago mawala ang tatay ko.

mahinang sabi ni Lucent Nagliwanag ang buong paligid, nakakasilaw. May kung anong mahika ang tumama sa akin. May mga mabibilis akong yabag na naririnig, paakyat ang mga iyon. Ramdam ko na naroon silang lahat, pero wala akong nakikita. "Memoire" boses ni Lucent ang narinig ko. Unti unti akong may nakikita... "Mama? Papa?"

Yun nga lang dahil sa kakapusan ng oras ay hindi nai program ni Donya Viola na mai encode iyon sa cellphone niya kaya hindi niya mamo monitor. Pero ang mahalaga ay may kukuha pa rin ng cctv at mairerecord iyon sa Memory card doon. Saka na lamang niya ikokonek sa cellphone niya kapag nakabalik siya sa bahay ni Maricar.

Nanatili akong nakapikit dahil feeling ko kapag didilat ako ay nasisilaw ako sa liwanag ng araw. May mga nakikita akong mga imahe sa vision ko, hanggang sa animo Dvd player ang mga ito at nag past forward dahil sa bilis ng pangyayari. Nasapo ko ang ulo ko dahil sa sakit. Hanggang sa pagmulat ko ay mukha ni Axel, Alexa, Eric, Jessie at Sarah ang nakikita ko. Isang kurap pa ng mata ko ng na biglang rumehestro sa isip ko lahat ng memories animo nag restore ang memory ko mula sa pagkaka format.

patuloy niya What i will lost everything, my memories? Malilimutan ko ang pamilya ko at Si Vaughn. Pakshettt iniisip ko palang parang hindi ko kaya, parang winawasak ng paunti-unti yong puso ko Tinignan ko si mama sa mga mata at umiling-iling "I can't lose my memories again Ma" "No Aliah magpapa-Opera tayo whether you like it or not" maawtoridad na sambit ni Mama

Lucy exclaimed excitedly. After a moment of being amazed, Angelo touched a strand of light then, a memory played right before our eyes. It is my memory of this morning where I battled with my emotions. In my shock, the memory also had an audio. Umalingawngaw ang boses ko sa buong lugar. After seconds of admiring the clarity and definition of the playing memory, naalala ko lahat ng inisip ko nung mga oras na yun. I think of John that moment. What on earth! I had to stop the memory from playing! Or else, John will hear my thoughts. Tinanggal ko agad ang kamay ni Angelo sa strand na hawak niya then I awkwardly smiled.

"Ipagpalagay na nating pumayag siya na kausapin ang Kapitan Heneral, sa palagay mo kaya ay pakikinggan ang ating hinaing?" "Sa palagay mo ba ay mayroon tayong napapala. Kung wala tayong mapala, kung di dinggin ang ating mga hinaing, kung ang tao ay naging bingi sa taghoy ng kanyang kapwa - sa araw na iyan ay ibilang ninyong isa ako sa inyong kabig." "Umaayaw ako sa iyong pakay, Claudio," ang sabi ng matanda. "Puntahan mo ako rito at tutulungan kitang makapaghiganti sa iyong mga ninuno. At ako naman ay tutulungan mo ring maipaghiganti ang aking mga anak?"