Carlos P Romulo Novels & Stories

Lalong dumilim ang mukha ni Carlo sa narinig. Si Carlo ay direktor sa isang maliit na printing factory, at kumikita lang ng ₱317.89 kada buwan. Ang twenty thousand na betrothal gift? Para ‘yang anim na taong sahod niya, na parang hindi siya kumain o gumastos kahit piso. Carlo slammed the table. “ Sixteen o seventeen anyos pa lang si Chloe nun ay nakikipagrelasyon na siya, right? And everyone knows about it. Kung ‘di siya, sino pa ba sisisihin ko?”

Kabanata 175 Pakiramdam ni Lola Carlota na ito na marahil ang pinakamaningning na gabi sa buong buhay niya. Nakaupo siya sa pinakagitna ng hapag-kainan, nakatingin sa dalawang apo na pinakamamahal niya. Sa isang tabi ay si Jessica kasama si Arturo Mendoza, ang pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa. Sa kabilang tabi naman ay si Brian Joy na ipinapakilala ang sinasabing medical genius na si Dr. Castro.

“I can come here whenever I want because I own this hospital. Remember, I am the CEO of ProMed Solutions, and this hospital is under of that damn compa—” “Mukha bang may interes akong pakinggan ka, ha, Phoenix? Kayo ang may dahilan kung bakit nandito si Kuya Carlos. And look, hindi na niya ako maalala. Ang sakit, Phoenix. Ang sakit-sakit dahil ipinagtulakan niya ako. Kasalanan ng pamilya mo ang nangyari sa kaniya. Dahil ayaw niyong malaman ng lahat ang baho niyo, tinangka niyo siyang patayin!” gigil na gigil na anas ni Cathy habang masama ang tingin kay Phoenix. “O baka ikaw iyon? Dahil ba sa nangyari noong isang araw? Dahil hindi ko nakuha ang gusto mo, naghiganti ka?” aniya pa habang nakak

tugon ko rito na tila wala manlang pakialam kahit nakatulog na si Estella roon. "Haha, sige boss una na po ako naghihintay na rin ang mag-ina ko." Pagtango na lang ang naisagot ko rito saka naman ito umalis na. Pamilyadong tao na si Carlos isang taon lang ang tanda ko rito, base sa kuwento niya maaga siyang nakapag-asawa kaya nagbabanat ng buto para sa pamilya at anak niya.

Malalim ang buntong-hininga niya bago sumagot. “Oo,” mahinang sagot niya. Lumipat ang tingin ng opisyal kay Carlo. “Ikaw, Carlo Lazaro, ito rin ba ang mga bangkay ni Cedrick Romero at Alissa Romero?” Walang emosyon sa kanyang tinig nang tumango si Carlo. “Oo.”

Tumayo siya at iniabot ang kamay niya kay Romulus. “Mayor, good afternoon po.” Tinanggap ni Romulus ang kamay niya. Pero hindi lang basta tinanggap, may diin. Ramdam ko pa sa itsura ni Carlo ‘yung hapdi. Napalunok siya at agad bumitaw, halatang nanginginig. “Ang higpit ata ng handshake, mayor,” biro ni Carlo, pilit pa ring nakangiti. Ngumiti rin si Romulus, pero malamig. “Sanay lang siguro ako sa mahigpit na kapit, lalo na kapag may gusto akong hawakan nang matagal.”

tanong nung isa pa. “Uhm, o-okay lang po,” nahihiyang sagot ko. “Maiwan ko na muna kayo para makapag-usap muna kayo,” dagdag ko pa. “Wait, ipapakilala muna kita sa kanila,” nakangiting sagot naman ni Primo. “This is Karlos Samonte, asawa ni Bella Tiglao iyong artista. Si Jaguar at ang kapatid niya na si Leon, tapos iyong nasa dulo naman aysi Havoc,” mahabang saad niya.

"I don't know, Mommy. Maraming dayo ang na nasa station kanina dahil nireklamo nina Ate Vangee kasi raw late na tapos malakas pang nagsisigawan. Mukhang kilala nila si Reisha." Bumuntong-hininga ako. Sakit talaga sa ulo! Totoo nga ang sinabi ni Tristan na kahit wala na ako sa harap ng camera, nasa akin pa rin ang atensyon ng ibang tao. "Si Rouge..." Panimula ni Tito Carlos. Marahas siyang binalingan ni Carlo. Umigting ang panga niya kaya hinawakan ko ang kamay niya. "Rouge is my son, Pa. He's a De Dios," seryosong sagot ni Carlo.

Tumango naman ako. Naalala ko. May siomai kami ni Emzo binili kagabi. Kaso hindi na-ubos at nilagay nalang namin sa ref. Bumilib naman ako kay Karlos. Kasi marunong pala siyang gumawa ng paraan o mag-isip ng bagay na parang eksperimento na noon pa man ay ginagawa n'ya na. Ang sabi ko nga dati kapag siya ang napangasawa ko, hindi ako mahihirapan. Kasi ang dami n'yang paraan na in-isip at napakatalino n'ya. 'Yong walang sayang talaga sa kaniya at lahat may pakinabang.

huminto ito sa harap ng building na pagmamay-ari ng mga Alvaro. "Salamat Dr. Tenorio next time makakabawi din ako. Ingat sa pagmamaneho." Sa di kalayuan bumaba na din si Juan Karlos sa kanyang kotse salubong ang kilay di niya mawari parang nakaramdam siya ng inis sa lalaking nakita niyang naghatid kay Ella kung tutuusin wala naman siyang pakialam dito. Huminto si Juan Karlos sa harap ni Ella at tumingin ito ng nakakunot ang noo.