Carlos P Romulo Novels & Stories

Kabanata 175 Pakiramdam ni Lola Carlota na ito na marahil ang pinakamaningning na gabi sa buong buhay niya. Nakaupo siya sa pinakagitna ng hapag-kainan, nakatingin sa dalawang apo na pinakamamahal niya. Sa isang tabi ay si Jessica kasama si Arturo Mendoza, ang pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa. Sa kabilang tabi naman ay si Brian Joy na ipinapakilala ang sinasabing medical genius na si Dr. Castro.

Dylan Reed Romero. Kilala ko ang pangalan ng lalaking pumasok dahil kilala siya bilang tagapagmana ng Romero Group. Pinakamalaking karibal ni Edward sa negosyo. Bata pa pero isa na sa pinakamapangyarihang CEO sa bansa. Malamig, kalkulado, walang awa—iyan ang mga kwento tungkol sa kaniya. Bakit siya nagpunta rito?

Bagay na bagay iyon sa kanyang payat at maayos na pangangatawan. Maputi ang kanyang balat at may suot siyang salaming manipis ang gilid. Lalo nitong pinatingkad ang maamo niyang mga mata at mukha, kaya mukha siyang elegante at kaaya-aya. May isang lalaking lumapit at may dalang baso ng alak. “Magandang araw. Ako si Carlos Jacinto, pangkalahatang tagapamahala ng Jacinto Enterprises.”

Kulay puti at manipis na ang pamunas sa kanyang ulo. "Ginoong Benjamin, hindi pa ito ang tamang oras para pumunta rito. Iminumungkahi kong umalis na kayo," sabi ni Carlos, habang tumatanggi silang pumasok sa loob. Alam niya kung gaano kinamumuhian ni Javier ang kanyang ama, kaya sigurado siyang si Robert Woods ang huling taong gugustuhin niyang makita ngayon.

tugon ko rito na tila wala manlang pakialam kahit nakatulog na si Estella roon. "Haha, sige boss una na po ako naghihintay na rin ang mag-ina ko." Pagtango na lang ang naisagot ko rito saka naman ito umalis na. Pamilyadong tao na si Carlos isang taon lang ang tanda ko rito, base sa kuwento niya maaga siyang nakapag-asawa kaya nagbabanat ng buto para sa pamilya at anak niya.

Malalim ang buntong-hininga niya bago sumagot. “Oo,” mahinang sagot niya. Lumipat ang tingin ng opisyal kay Carlo. “Ikaw, Carlo Lazaro, ito rin ba ang mga bangkay ni Cedrick Romero at Alissa Romero?” Walang emosyon sa kanyang tinig nang tumango si Carlo. “Oo.”

Tumayo siya at iniabot ang kamay niya kay Romulus. “Mayor, good afternoon po.” Tinanggap ni Romulus ang kamay niya. Pero hindi lang basta tinanggap, may diin. Ramdam ko pa sa itsura ni Carlo ‘yung hapdi. Napalunok siya at agad bumitaw, halatang nanginginig. “Ang higpit ata ng handshake, mayor,” biro ni Carlo, pilit pa ring nakangiti. Ngumiti rin si Romulus, pero malamig. “Sanay lang siguro ako sa mahigpit na kapit, lalo na kapag may gusto akong hawakan nang matagal.”

tanong nung isa pa. “Uhm, o-okay lang po,” nahihiyang sagot ko. “Maiwan ko na muna kayo para makapag-usap muna kayo,” dagdag ko pa. “Wait, ipapakilala muna kita sa kanila,” nakangiting sagot naman ni Primo. “This is Karlos Samonte, asawa ni Bella Tiglao iyong artista. Si Jaguar at ang kapatid niya na si Leon, tapos iyong nasa dulo naman aysi Havoc,” mahabang saad niya.

Tumango naman ako. Naalala ko. May siomai kami ni Emzo binili kagabi. Kaso hindi na-ubos at nilagay nalang namin sa ref. Bumilib naman ako kay Karlos. Kasi marunong pala siyang gumawa ng paraan o mag-isip ng bagay na parang eksperimento na noon pa man ay ginagawa n'ya na. Ang sabi ko nga dati kapag siya ang napangasawa ko, hindi ako mahihirapan. Kasi ang dami n'yang paraan na in-isip at napakatalino n'ya. 'Yong walang sayang talaga sa kaniya at lahat may pakinabang.

huminto ito sa harap ng building na pagmamay-ari ng mga Alvaro. "Salamat Dr. Tenorio next time makakabawi din ako. Ingat sa pagmamaneho." Sa di kalayuan bumaba na din si Juan Karlos sa kanyang kotse salubong ang kilay di niya mawari parang nakaramdam siya ng inis sa lalaking nakita niyang naghatid kay Ella kung tutuusin wala naman siyang pakialam dito. Huminto si Juan Karlos sa harap ni Ella at tumingin ito ng nakakunot ang noo.