Novel & Cerita Ceo

3 หนุ่ม 3สไตล์กับความรักร้อนแรงที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ครอบครอง "คุณใหญ่ " มีแต่โคแก่เคี้ยวหญ้าอ่อนแต่เธอเป็นหญ้าอ่อนที่อยากอ่อยโคแก่ ไหนๆ ก็มาถึงขั้นนี้ จะลองจีบผู้ชายรุ่นพ่อดูสักครั้งดีไหม "คุณคิงส์" นักมวยหนุ่มที่ตกหลุมรักม่ายสาวพราวเสน่ห์

เธอเครียดจากเรื่องงานเธอจึงออกไปดื่มและได้เจอกับธันวา การเจอครั้งแรกก็คุยกันถูกคอและเมื่อบังเอิญเจออีกครั้งเธอเครียด เธอเมา เมื่อเขามาเสนอทำให้หายเครีดหญิงสาวก็ตกลงอย่างไม่ลังเล เธอกับเขาตกลงจะเป็นแค่วันไนท์สแตนด์ แต่พระเจ้าก็เล่นตลกเมื่อได้เจอกันอีกครั้งและความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็ดีขึ้น โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเขานั้นคือเจ้านายของเธอ

“โอ้วววว… ” ยูมิอุทานด้วยความตื่นเต้น สองสาวนั่งดูหนังเพลินด้วยความลืมตัวจนน้ำเดิน นั่งหนีบหน้าขาบิดไปบิดมา เส้นขนลุกซู่ หัวนมชูชัน รู้สึกเสียวซ่านมีอารมณ์ทางเพศขึ้นมาอย่างประหลาด หลังจากดื่มน้ำที่อดัมส์วางไว้ให้ จากนั้นไม่นาน เสียงบานประตูห้องถูกผลักเข้ามาพร้อมกับผู้ชายสี่คน พากันก้าวเข้ามาในห้องด้วยแววตากลัดมัน ทุกคนอยู่ในสภาพนุ่งกางเกงในตัวเดียว อวดลำเนื้อยาวใหญ่ตุงแน่นเต็มเป้า “ว้าย… พวกนายเข้ามาทำไม”

"ในเมื่อฉันเป็นภรรยาที่คุณไม่ได้รัก คุณก็ไม่น่าจะเก็บใบทะเบียนสมรสนั้นไว้เลย ปล่อยให้ฉันได้ไปตามทางของฉันเถอะ" "รู้ได้ยังไงว่าผมไม่ได้รักคุณ" "อย่าบอกนะคะว่าคุณเก่งขนาดที่จะรักผู้หญิงได้พร้อมกันถึงสองคน" "ตอนนี้ผมมีแค่คุณคนเดียว" ดูน่าภูมิใจมากเลยที่ได้ยินประโยคนี้จากสามีของตัวเอง แต่ทำไมมันยิ่งทำให้ความรู้สึกของคนที่ฟังอยู่ดูแย่ลงไปอีก "คุณอภัยให้ผมได้ไหม เรื่องที่ผ่านมาผมไม่สามารถจะกลับไปแก้ไขมันได้ เพราะมันเกิดขึ้นก่อนที่เราจะรู้จักกัน แต่นับต่อจากนี้ไป ผมสาบานด้วยเกียรติที่ผมมีอยู่ จะรักและดูแลคุณกับลูก จนกว่าผู้ชายคนนี้จะไม่มีลมหายใจอีก" "ฉันขอดูก่อนแล้วกัน" เขาทำให้เธอเสียใจมานับครั้งไม่ถ้วน ตั้งแต่รู้จักกัน เธอก็เริ่มรู้จักคำว่าเสียใจ เจ็บใจ น้อยใจ ซึ่งอีกฝ่ายไม่เคยรับรู้เลย จนแม่คนหนึ่งต้องแกล้งทำเป็นว่าแท้งลูก เพื่อที่จะได้ไปจากชีวิตคู่อันล้มเหลวในครั้งนี้ "ผมจะรอวันนั้น แต่คุณช่วยอยู่ข้างๆ ผมได้ไหม อย่าพาลูกไปไกลจากผมเลย"

เธอรักแอบรักเขา และเลือกเขาเป็นเจ้าบ่าวเพียงคนเดียวในชีวิต แต่... เขาไม่ได้รักเธอเลย หัวใจของเขาโยนทิ้งลงในหุบเหวไร้รักไปนานแล้ว หนังสือเซตนี้มีทั้งหมด 3 เรื่อง คือ ก็แค่เมียแต่ง เมียลับของท่านประธาน (อิศรา-บัวชมพู) หน้าที่ของนางบำเรอ (อัคเรศ-น้ำตาล)

"ถามจริงตลอดเวลาสองปีกว่านี้ไม่รักแพรบ้างเลยเหรอ" แพรไหมแค่นยิ้มเจ็บปวดออกมาเล็กน้อย "ไม่-เคย-คิด-รัก" ฉัตรฐาเน้นทีละคำ หวังว่าแพรไหมจะเข้าใจ "เคลียร์ดีค่ะ แพรจะได้ตัดใจ" แพรไหมบอกกับตัวเองว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว พลันพลิกตัวกลับไปมองกระจกอีกครั้ง "เธอรักฉัน? " คนฟังถามกลั้วหัวเราะ "เผลอรักไปแล้วค่ะ โชคร้ายชะมัด" เธอไม่รู้เหมือนกันว่าดันไปรักคนที่ไม่ควรรักตอนไหน หรือเพราะมองไปทางไหนเธอก็มีแต่ฉัตรฐากระมัง เมื่อเธอกลายเป็นที่ชังของญาติๆ แม้กระทั่งน้องสาวของตัวเอง จะสุข จะทุกข์ เธอก็มีเขารับฟัง แม้เขาจะไม่อยากฟังก็ตาม "ไม่เจียมตัว"

'มินตรา' ไม่เคยคิดว่าชีวิตที่แสนเรียบง่ายจะต้องพังทลายลงในชั่วข้ามคืน เมื่อพ่อบังเกิดเกล้าขายเธอเพื่อใช้หนี้พนันให้กับ 'Devil’s Den' อาณาจักรมืดที่ไร้กฎเกณฑ์ จากนักศึกษาสาวผู้บริสุทธิ์ ต้องกลายมาเป็น "สินค้ามีชีวิต" ของสามมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล 'คินน์' ราชาผู้เย็นชาที่ชอบบงการ 'เบลซ' นักฆ่าคลั่งเลือดที่ดิบเถื่อน 'โซล' หมอวิปริตที่เสพติดเสียงกรีดร้อง พวกเขาไม่ต้องการหัวใจ... สิ่งเดียวที่พวกเขาปรารถนาคือ "ร่างกาย" ที่ต้องแหลกสลายคามือซ้ำแล้วซ้ำเล่า หนีก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ลง... ทางรอดเดียวของเธอคือการยอมจำนนเป็น "ทาสรัก" ให้พวกเขาย่ำยีจนกว่าจะพอใจ

เธอและเขาถูกหมายให้เป็นคู่กัน แต่ทั้งเขาและเธอต่างต่อต้าน ไม่ยอมตามความต้องการผู้ใหญ่เธอเป็นเลขาสาวสวยเทสต์ดี ส่วนเขาเป็นเจ้านายผู้สมาร์ต ฉลาด หล่อ ร้าย อันตรายต่อความ โสด จนวันหนึ่ง เรื่องที่เกิดขึ้น ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือเผลอใจ ที่รู้แน่แก่ใจ เขาและเธอไม่อาจจะยั้ง ใจไว้ได้เลย

“เฮีย! ขึ้นมาทำไม ทำไมไม่ไปนอนที่ห้องตัวเอง” “ทีเมื่อกี้เรียกร้องจะให้นอนด้วย” “นั่นมันเมื่อก่อนนะ แต่ตอนนี้ไม่อยากให้นอน” “ใจร้าย...” เขาบ่นอุบ ซุกหน้าเข้าหาอกอวบๆ ของเมีย “เฮีย... จะมาซงมาซุกทำไมนี่” “พอได้เฮียเป็นผัวก็จะไล่ใช่ไหม เห็นเฮียเป็นของตาย” “ไม่ใช่ อัญกลัวเฮียจะลักหลับอัญ” เธอนิ่วหน้ายังเจ็บตรงหว่างขาอยู่เลย “เฮียไม่ลักหลับหรอก ชอบแบบดิ้นได้มากกว่า โอ๊ย! หยิกทำไมนี่ ยัยเด็กซาดิสม์” “ถ้าจะนอนด้วยกันก็อย่าลามกนะคะ” อัญชัญอ้าปากหาวอีก ซุกหน้าเข้าหาหมอน แต่เขาดึงศีรษะของเธอให้มาซุกหน้าเข้าหาอกกว้างของเขาแทน “ซุกตรงนี้” “เฮียไม่ใช่หมอนเสียหน่อย” เธอบ่นเสียงอู้อี้อยู่ที่อกเขา ตาปรือด้วยความง่วง ตะกายมือกับเขากอดเขาเหมือนเขาเป็นหมอนข้าง

“อันดาอยากมีลูกสักกี่คนครับ” “คะ?” เธอหันมามองเขาแล้วหน้าแดง มาถามอะไรแบบนี้ “ไม่รู้สิ” เธอก้มงุดตักข้าวต้มกินอย่างขัดเขิน “สักโหลดีไหม ตั้งทีมฟุตบอล” “บ้าเหรอ เราไม่ใช่แม่หมูนะ” “อันดาจะเป็นเมียเราเหรอ” เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบถาม คนถูกถามหน้าแดงร้อนเห่อกว่าเก่า “ไม่รู้ไม่ชี้” *** “อันดา เรามีอะไรจะบอก” “อะไรจ๊ะ อื้อ...” เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อถามเขา เลยโดนหอมแก้มฟอดใหญ่ “จะบอกว่าแก้มหอม” “คนเจ้าเล่ห์” เธอยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเอง ลูบไปมาเบาๆ มองร่างสูงที่เดินออกไปรอเธอนอกบ้านด้วยความขัดเขิน