Chandelier #sia Lyrics Novels & Stories

pagsuko nito. "Uh-uh. May nakalimutan ka." "Ano?" "I'm not just a woman of the world. In fact, I call myself a hooker of the world." "Weh? At bakit?" Tiningala ko ang grand chandelier sa kisame na kumikislap dahil sa ilaw na nakabukas at sa mga mamahaling batong nakapaligid dito. "Because life fucks me big time," mahina kong sabi.

But now we're standing face to face Isn't this world a crazy place? Just when I thought our chance had passed You go and save the best for last Sometimes the very thing you're looking for Is the one thing you can't see Sometimes the snow comes down in June Sometimes the sun goes 'round the moon Just when I thought our chance had passed You go and save the best for last You went and saved the best for last. Si Bianca ang tumapos sa panghuling stanza's ng kanta. Narating n'ya rin sa wakas ang altar at mukhang nabunotan naman ng tinik ang kanyang naiinip na asawa.

Pre-Chorus – Wynona & Amaya (Wynona) All these red lights blinkin' But my heart keeps thinkin’— Maybe you’ll turn back? (Amaya) My love’s on reroute, But I still can’t back out! Chorus – All GPS! (Going Please Stay!) Don’t leave me stuck in yesterday Your voice is lost in satellites But my love’s still clear tonight! GPS! (Going Please Stay!) Even when you walk away You take my heart like luggage too I’m still here… waitin’ for you!

"Pero kahit sa kailaliman ng lupa, sisiguraduhin kong hindi ka makakatakas sa akin. You made me yours. Now, you have to stay with me until the very end." Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong estate. Ang dambuhalang chandelier ay bumagsak, nagkakalasog-lasog ang mga kristal na tila mga bituin na bumabagsak mula sa langit. Ang bubong ng library ay nagsimulang gumuho, inililibing ang dalawang kaluluwang pinagtagpo ng krimen at pinag-isa ng kamatayan.

At ito siya inaalala ang nakaraan. Mahirap but she needs to move on and continue her life as if na walang nangyari. She opened her eyes again. Tahimik ang mga taong nanonood. Nang sa huling parte na ng kanta, nilakasan niya ang kaniyang loob at tumingin ng deretso sa mga mata ni Khier. "I'm holding on your rope Got me ten feet off the ground." Pagtatapos niya ng kanta.

Sa sandaling iyon, pumasok ang dalawang katulong. Nang makita nilang gising na siya, agad nilang binuksan ang malaking chandelier sa itaas. Kumalat ang liwanag sa buong silid, tinatamaan ang bawat sulok ng marangyang kwarto na tila hindi ito basta tirahan kundi isang mundong hiwalay sa realidad. “Good morning, Miss Shaira.”

Ang dating punong-puno ng tawanan at musika ay tila ba inagaw ng malamig na hangin, at ako ay naiwan na lamang sa gitna ng anino at liwanag mula sa mga chandelier. Sa bawat segundo, ramdam ko ang bigat ng mga salitang hindi nasabi, at ang mga pagkakamaling hindi na maibabalik. Hindi ko alam kung anong mas masakit—ang makitang si Kiarra ay hindi na ang babaeng kailangan kong protektahan, o ang katotohanang ginusto kong manatili sa buhay niya pero ako mismo ang naglayo. Habang nakatitig ako sa malayong dulo ng hallway, naramdaman kong may lumapit.

Paminsan-minsa’y lumalapit sa kanila si Kathy at nakikisawsaw ngunit agad din naman itong bumabalik sa dancefloor. Lumalalim na ang gabi at dumarami na rin ang kanilang naiinom. Unti-unti nang nakakaramdam ng pagkahilo si Chandria at alam niya sa sarili niyang nalalasing na siya. At sa huling pagbalik ni Kathy ay muli siya nitong inaya na sumayaw. “Uhm, no. I’m a little dizzy,” she mumbled. “No, Chandria. You can’t just sit there and get wasted. We need to─ oh, it’s my favorite party song! Let’s go!”

(Aria’s POV) Ang gintong susi ay nanatiling nakahandusay sa pagitan ng basang semento, pilit na inanod ng ulan patungo sa bangin. Pero walang lumingon doon. Walang sinuman sa amin ang sumulyap sa bilyong-pisong imperyo ng The Silk Signature. Dahil sa mga sandaling ito, habang ang helicopter ni Xander ay naglalaho sa gitna ng itim na ulap kasama si Myna, ang hanging naiwan sa helipad ay hindi na lang amoy ulan at pulbura.

" pagtatapos niya. Pareho naman silang na tahimik. Chandria can’t find anything to say so she just prefered to let the silence win for a while. Tumingala na lang siya sa kalangitan para kasing sayang na palalampasin niya ang view sa taas. Masyado kasing maliwanag dahil sa hindi mo mabilang na mga bituin sa kalangitan. "Give me your hand," maya-maya ay narinig niya na utos ng binata. Kunot ang noo na napatingin ito. Parang gusto niyang magtanong kung bakit ngunit natigilan din siya. Naisip nitong wala naman sigurong gagawing kalokohan ang binata kaya dahan-dahan nitong inilahad ang palad. "Hindi ka naman siguro takot sa palaka, right?"