Novel & Cerita Chandelier #sia Lyrics

Owwwwww Na savage si Julia dun HAHAHAHAHAHAHAHA. "Demonyo ka! Eto na lang.. Kantahin mo yung chorus ng Chandelier. Hangga't hindi mo naaabot ang tamang nota, hindi ka titigil." "Wow. Judge ka ba sa Tawag ng tanghalan?" "Gawin mo na lang-" naputol sa sasabihin si Julia nang batukan siya ni Dylan. "Tanga ka talaga. Ikaw nga hindi mo yun maabot, tapos ipapagawa mo kay Yuwi. Kapatid ba kita, ha?"

“When will my life begin? When will I break free? Dancing on the edge of what I meant to be. Crashing through the silence, breaking every chain – Oh, when will my life begin? Let me fell the rain!” Sinabayan ko ng pagkanta ang chorus habang pinupunasan ang bawat vase na narito sa sala ng bahay ni Duty. Triple ang pag-iingat ko na huwag mabasag ang mga iyon dahil oras na mabasag ko ang isa niyon, baka tuluyan na akong hindi pakawalan ni Duty dahil sa katangahan ko. Faces pass by like ghosts on parade, Each one carrying dreams they never made.

Nang akin s'yang lingunin ay nakatingala siya habang nakanganga't nakatingin sa chandelier. "It's chandelier, stupid," pagtatama ko sa sinabi n'ya bago siya tinalikuran. "Tsk. Hindi mo na naman sinagot ang tanong ko. Walang kwenta talagang kausap," nanggagalaiting saad n'ya na muli kong ikinalingon. Nakaupo na s'ya sa sahig. She's murmuring something that I can't hear from here. Oh, come on. Is there anyone else in this world who is weirder than this one?

Sa isip-isip ko. Hanggang sa namatay na nga Ang ilaw. Iyon na Ang Hudyat para lumabas na ako sa kahon. I feel so unsure As I take your hand and lead you to the dance floor As the music dies, something in your eyes Calls to mind a silver screen And all its sad good-byes

Handa na siyang asarin ang kaibigan dahil doon. Tuluyan na silang pumasok sa loob. Hindi mapigilan ng mga mata ni Sierra ang maglumikot sa paligid. Nalula siya sa sobrang laki ng lugar. Mayroong bilog na parang araw sa gitnang bahagi at mayroon ding malaking chandelier sa itaas nito.

May crystal chandeliers sa kisame habang nakakalat ang soft candle lights sa bawat gilid ng silid. Parang hindi simpleng dinner setup. Parang... isang proposal venue. Tahimik na bumilis ang tibok ng puso ni Talia habang nakatayo roon. At hindi niya alam na pagkatapos ng gabing iyon... muling magbabago ang takbo ng buhay nilang dalawa.

"Para saan?" Bumuntong-hininga siya at nakangiting tumingin sa magarang chandelier sa kanilang tapat. "You just made me realize na kahit gaano kalupit ng tadhana sa 'kin, I still have you to save my day." *****

Ang mga chandelier ay parang mga brilyante na kumikinang-kinang. Nakita ko siyang nakaupo sa black leather couch. Parang mahuhulog ang puso ko sa lakas ng tibok ng mag salubong ang mga mata naming dalawa. Nilakasan ko ang loob ko. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya. "Akala ko ay wala ka ng balak na bumaba. How's your morning?" lalong kumabog ang puso ko sa tanong niya sa akin.

Lalong lalo na sa chorus ay napapasabay na rin ako sa beat. “Should I give up? Or should I just keep chasing pavements? Even if it leads nowhere Or would it be a waste? Even If I knew my place, should I leave it there?" Ginawa ko na ring mikropono ang bulaklak na pinahawak lang niya sa’kin. Di ko naman sisirain! “Should I give up? Or should I just keep chasing pavements? Ev…” Napatigil ako nang bigla niya na lang patayin ang music.

Kaya nakakunot-noo ako nang makitang ang susunod kong kakantahin ay Terrified. "You by the light Is the greatest find In the world full wrong You're the thing that's right" Tulog na si Clarisse sa upuan niya. Si Lio naman ay halos papikit na ang mga mata. Napailing na lang ako and continued singing. "Finally made it Through the lonely To the other side" Si Sir Troy naman sa tabi ko ay nakatitig lang sa akin. Pakiramdam ko natutunaw ako. "You said it again