Chasing In The Wild Episode 17 Novels & Stories

Humiga ako, which made him glance at me pagkatapos ay sa langit na niya ibinaling ang tingin niya. "We were having a vacation. Our honeymoon to our secret wedding. Nasa New York kami at namamasyal, then suddenly this thief started running towards our direction. Hinarang ko yung magnanakaw, pero may baril siya. I was quick to stop him from firing the gun. Nag aagawan kami when the gun was suddenly fired towards Laila's direction. Hindi ko alam ang gagawin ko nang makita ko siya na walang malay sa sahig." In that moment he seemed lost. Kitang kita ko na malungkot siya dahil sa nangyari. I couldn't blame him. He's like a lost boy. My heart melt at what he said.

Ilang segundo ko siyang tiningnan hanggang sa makatulog siya. "I'll make you the happiest woman in this world. I promise I won't make you cry again like I did before. Baby, the chase is done. I love you." End.

Napahagikhik na lamang ako. Isang linggo rin ang lumipas at araw na para lisanin ang bayang sinilangan. Nasa tapat kami ng magarang sasakyan na kanina pa umaandar habang hinihintay ang paglabas ni Senyorito Andrei. "Mag-iingat ka roon, anak," maluha-luhang bilin ni Nanay Marisol habang mahigpit na nakayakap sa akin. "Oo nga, ate," segunda naman ni Gabriel— ang kapatid kong sumunod sa akin na ngayon ay grade ten na sa pasukan. "Manila iyon, ate. Tatanga-tanga ka pa naman kung minsan."

Palaging nakasunod si Ambriel sa dalawa na kahit segundo ay hindi nawala ang dalawa sa kaniyang paningin. Sa loob ng isang linggo ay marami na ring natutuhan ang dalawa tungkol kay Ambriel tulad ng kung paano siya napunta sa ampunan at nasaan ang mga magulang niya. Maging ang mga istilo ng pagh-hunt ay ikinuwento ni Ambriel sa kanila at kung anong klaseng pamumuhay ang mayroon sila sa loob ng kagubatan.

Maririnig ang mga insekto sa mga damo. Mayroong mga tumatamang liwanag sa mga puno. Nagdala si Cherie ng isang team ng searchers para maghanap sa restricted zone nang ilang oras. Mayroong hawak na tranquilizer guns ang mga searchers para makaiwas sa ambush ng mga mababangis na hayop. Isa sa kanila ang nagsalita, "Cherie, lumalalim na ang gabi. Hindi tayo pwedeng magpatuloy sa paghahanap."

Halos pawisan si Kaye kakapunas ng basang trapo sa parting may bakas ng kape hanggang sa mawala pagkatapos ay saka pinalantsa ng de uling. Ang kinalabasan natuyo nga at nawala ang bakas ng kape pero mukha naman siyang iniluwa ng dragon dahil sa pawis at intense na kilos. Muli nagsusuklay at nagpolbos ang dalaga pero ng makita niyang alas otso media na ay halos kumadirit si Kaye palabas ng kanilang bahay.

Naka-jogging ang mga tao, pero para sa kanila—parang private world lang. “Love, race tayo,” sabi ni Adrian, playful. “Excuse me?!” tawa ni Calestine, halatang shocked at amused. “Ready… set… go!” sabay run si Adrian papunta sa trees. Si Calestine, tawa at habol na habol. Kahit hindi siya mabilis, nag-eenjoy sa chase. Eventually, nahuli siya ni Adrian, gentle hug from behind, and playful whisper sa ear: “Gotcha…”

**The Chase Begins** Two days later, the decision was made. The crew insisted. With nurseries triple-guarded and the empire’s elite on rotation, Damien and Cinthye slipped away at dawn in an armored convoy. The coastal villa promised seclusion: cliffs overlooking crashing waves, hidden tunnels, and state-of-the-art defenses. The drive twisted through mountain passes, adrenaline mixing with anticipation. Damien’s hand never left hers, his thumb tracing patterns that spoke of nights ahead. Halfway there, the first sign of trouble hit. A black SUV appeared in the rearview, too persistent for coincidence. “Tail,” the lead driver barked through comms.

Hinaplos nito ang kanyang likod at sinabi, "It's okay. Tayo ang bumaril. That annoying guy can't catch us now." Is that so? Dahan-dahang tumingin si Inara sa likuran and saw that the car chasing them had gone out of control and was crashing wildly through the street. She let out a soft breath, patted her chest, and said, "Finally, naiwasan na rin natin sila. But who are those people with Kaizan? Mukha silang mga desperado!" Arkin didn't say anything after hearing Inara’s words, but his expression was rather solemn.

Hinayaan ko siyang lumapit sa akin, at nang mapansin ko na mabait siya ay dahan-dahan kong itinapat ang kamay ko sa mukha niya. He smells my hand and then licks it. I laugh a little bit. "Nawawala ka nga. Nasaan ba ang mga magulang mo?" Napatingin na ako sa paligid. Wala akong nakikitang tao. Tumayo na ang aso at akmang tatawid sa kalsada. Nabigla ako, at nataranta nang tuluyang tumakbo ang aso. "No!" I chase after him, raising my hands up and to the side. The cars are speeding, and the dog nearly got hit at the first mark. But it's not over yet, as the dog stops in the middle of the road and looks back at me.