Novel & Cerita The Call To The Wild

"Silly little child. It's fine, but if you need anything, you can contact me or Grandpa directly, okay?" Tumango naman si Kai sa ginang. "Okay, I will save your number, grandma." Kai lit up his smartphone and saved Grandma's phone number.

Matapos niyang makausap ang magyaya. Hindi niya pa rin alam paano sosolusyunan ang problema niya. Hindi naman siya pwedeng tumawag sa parents niya at tiyak niyang alam na nito ang nangyari at paniguradong papagalitan siya. She knows his Daddy, wala namang pinapakinggan ito kundi ang sarili niya. Kaya useless na kausapin pa niya while her Mommy, puro naman Yes, yes, yes lang ito sa Daddy niya. Kaya useless rin na lumapit siya dito. Hanggang sa bumalik ang yaya ng bata at niyakag niya ito. Sinabi niya na; "Miss, buti nandito ka pa. Hinahanap ka ni Sir Winter, gusto ka niyang makilala." wika ng yaya at agad namang sumunod si Trinity dito.

Naging mapanghusga rin ako pero kahit ano pa siya, kakalimutan ko ang lahat basta 'wag lang mawasak ang pamilya namin. Binulungan ako ng lalaki pero hinayaan lang nitong yakapin ko siya, "You are now free to explore the world and live your life as you please. Hindi pa'ko handang maging ulirang asawa sa'yo. The real Lake is back, Millow. Run, dear. This makes me even more dangerous."

Matapos ihagis sa lupa kasabay ng malakas na kalabog, nabali kaagad ang braso ni Wolf. Walang pakialam si Alex sa pag-iyak nito. Kaya, sabi niya, “Bibigyan kita ng pagkakataong tawagan ang iyong tatlong libong tauhan mula sa Thousand Miles Conglomerate. Kung hindi mo iyon magagawa, magpakalunod ka na lang sa ilog.” Tinitigan ni Wolf si Alex nang may matinding takot. Paano siya magkakaroon ng kakayahang tumawag ng tatlong libong tauhan?

Muli silang tumanaw sa malawak na karagatan at sa buwang noo'y unti-unti ng papalubog. "Mommy! Daddy!" napalingon sila ng tawagin sila ni Alexa. Malawak ang pagkakangiti nitong tumatakbo patungo sa kanila. Napakaganda talaga ng kanilang panganay, para itong batang anghel na nakasuot ng magandang habang papalapit sa kanila. Agad itong yumakap sa kanya sa may likod tsaka pumunta sa harapan nila at umupo sa legs ng Ama. Tiningala sila nito parehas sabay sabing...

"Bakit naman gagawin ni Callie 'yan? At siya pa talaga manliligaw ha. Baliktad na yata ang mundo ngayon. Babae na 'yong gumagawa ng first move." Natawa ako sa sinabi ni Carla. "Alam niyo kasi, pag gusto may paraan pag ayaw may dahilan. Kung gusto mo talaga ang isang tao, pwede mo namang gawin 'yon eh. Malay mo, pagdating ng araw makikita at maa-appreciate rin niya lahat ng efforts at worth mo. At pag dumating ang araw na 'yon, baka matutunan ka rin niyang mahalin. Wala namang masama kung susubukan mo."

Rapturous Wildfire Iiwan ko na sana siya sa kanyang tabi ngunit marahas niyang hinapit ang aking baywang dahilan kung bakit napabalik ako sa kanyang dibdib. His hand snaked actively around me. I tensed up. I get nervous whenever he gets tactile. Kahit pa talaga anong gawin kong sanay sa sarili kong maging kumportabke sa kanya, parang hindi ako nasasanay. Halos mapatili ako sa ginawa niya. Tuyong napalunok ako sabay taas noo ko siyang hinarap. His gaze an unspoken question. Naningkit ang kanyang mga mata and were gradually overwhelmed by a more intense complexity of emotions. As I notice a smidgeon of fury on his face, isang alon ng panginginig ang gumapang sa aking gulugod na nagresulta ng p

Wala ng ibang paraan kung paano sasabihin ang namamagitan sa amin kaya naman halos kasing pula na ako ng kamatis matapos umamin. Maliah then shrieked and did another round of her happy dance. "The wildflower has been tamed!"

singhal ni Argus sa labas ng pinto, patuloy pa rin sa pagbayo roon. As soon as she heard what he called her, she instantly snapped back to reality and began to move. The nerve of the bastard to call her that! She quickly fished out her phone on her bag and tried her best to dial Knoxx’s number with her shaky fingers. As soon as Knoxx answered her call, dire-diretso na siyang nagsalita.

This is the ambiance I used to hear, years ago. The cold breeze wraps around me, as if offering a comforting embrace in the midst of my solitude. It rustles through the trees, creating a soft symphony that fills the silence. Each gust seems to whisper words of encouragement, reminding me that even in the darkest times, I am not alone. Despite the chill, there's a strange warmth in the breeze, a silent promise that better days are ahead. With a sense of finality, I turned away from the mansion and walked towards my car. Each step felt heavy, as if I was leaving a piece of myself behind with the mansion.