Cinta Dalam Diam Novels & Stories

Kinuyom ko ang kamao ko upang pigilan ang sarili. Isa, Dalawa, tatlo, apat, lima, limang minuto. Limang minuto ko itong niyakap pero wala man lang magawa si Kairus dahil natulala lang ito sa kawalan na parang ang lalim ng iniisip. Dahan dahan akong kumalas sa yakap at mataman itong tiningnan. Nagtama ang mata namin Kairus pero wala parin itong masabe at wala ding emosyon na mababasa sa mata nito.

Liam’s POV Ilang minuto ko pa siyang tinitigan. Ang paraan ng paghinga niya, ang bahagyang panginginig ng mga pilikmata. Hinayaan na lang namin na ang mga mata namin ang mag-usap. Walang salita, walang galaw, titig lang na punô ng init at pag-amin. Sa mga sandaling iyon, ramdam ko ang lahat ng hindi niya kayang bigkasin: ang pananabik, ang takot na sumabay sa pagnanasa, at ang pagnanais na huwag munang pakawalan ang sandaling ito. Sa bawat segundo ng aming pagtitig, mas lumalalim ang ugnayan, parang isang tahimik na pangakong sabay naming tinanggap, kahit walang binibigkas ni isang salita.

wika ni Cyruz, sabay hagis ng gloves. Nakatayo si Kazmiyah sa gitna ng mat, nakayapak, nakataas ang kamao. Sa harap niya si Cyruz, kalmado, parang walang nararamdaman. “Focus on your breathing,” sabi nito. “Huwag kang mag-react agad. Basahin mo muna.” Basahin? Naiirita siya. Hindi ito libro. Pero hindi siya sumagot. Pumikit siya sandali, huminga nang malalim, pinakinggan ang tunog ng sarili niyang puso.

Nagkatinginan sila. Hindi sila naghalikan. Pero may dumaan na init—hindi pisikal, kundi emosyonal. ‘Yung klase ng intimacy na mas matibay kaysa anumang pisikal na sandali. Sa loob ng records office, malamig ang ilaw. Luma ang mga filing cabinets. Ang amoy ng papel at panahon ay bumabalot sa paligid. Hindi nagpakilala si Rohan bilang Villarreal.

Sila lang dalawa, nag-eenjoy sa bawat intimate bonding, halik, at pagmamahalan. At sa pagtatapos ng gabi, magkahawak ang mga kamay, magkatabi sa kama, ang kilig at intimacy, pati excitement, ay para sa kanila lang. Walang ibang makakakita, walang makaka-distract. Sila lang dalawa, sa mundo nila, nag-eenjoy sa bawat halik, bawat touch, at bawat intimate moment.

Nanghihina na ang kaniyang fiance. Damang dama ni Cain ang sakit. Nais niyang dalhin ang sakit na nararamdaman ngayon ng kaniyang minamahal ngunit wala siyang magawa kundi panoorin ito. His fiance is suffering in silence. Walang naririnig si Cain. Hindi man lang niya marinig ang pag-iyak ng kaniyang fiance. "Baby. You can cry." Napakahigpit ang paghawak niya sa palad ni Andromeda. Umiling iling ang buntis.

Pero hindi iyon empty silence. Ito yung katahimikan na may comfort. Yung hindi mo kailangang punuin ng salita para maramdaman na may koneksyon. At noon naisip ni Lea— na dati, akala niya love had to feel overwhelming para maging totoo. Ngayon alam niya— na minsan, ang pinakamalalim na pagmamahal ay iyong nagpapahinga sa’yo.

Tumingin siya sa likod nito—sa taong kahit nasa harap niya, pakiramdam niya’y milya-milya ang layo. Lumapit siya, dahan-dahang humiga sa tabi nito. At kahit hindi siya pinansin, dahan-dahan niyang inilapit ang sarili. Umasa siyang maramdaman man lang nito ang init ng kanyang pagmamahal. Pero wala. Nanatili itong tahimik. Parang wala siya. At sa dilim ng gabi, muling tumulo ang mga luha ni Tatiana. Tahimik. Palihim. Katulad ng sakit na matagal na niyang kinikimkim.

“Salamat sa pagyakap mo sa lahat ng pagkatao ko—pati na rin sa mga kasinungalingan na naging tulay para sa katotohanan.” Nagkatitigan sila. Wala nang ibang narinig ang mga tao kundi ang kaluskos ng damdaming tila'y naglalakbay sa hangin. Samantala, sa kabilang banda ng altar, magkayakap sina Adrian at Ana, hindi alintana ang mga luhang nangingilid sa kanilang mga mata. Hindi na kailangan ng maraming salita—isang yakap lang, isang titig, sapat na para iparating ang lalim ng kanilang pagmamahal.

Pakiramdam ni Davina ay hindi niya na maramdaman ang pagtibok ng puso niya dahil sa sobrang sakit na nararamdaman niya ngayon lalo na sa mga simpleng salita ni Caspian pero tila ba mga maliliit na kutsilyo pero kayang pumatay ng tao. “Pagkatapos mo akong paghintayin kagabi, pagkatapos mo akong papuntahin dito, paaalisin mo lang ako at susundan mo ang babaeng yun sa kwarto at magsasama kayo dun. I don’t what I did to you Caspian para gawin mo sa’kin ‘to, para saktan mo ako. Kahit na ang hirap hirap ng sitwasyon natin, kahit nakakapanghina na ipaglaban at umasa sa ganitong uri ng pag-ibig, sinubukan ko, sumugal ako, tumaya ako because I thought that it will worth it in the end pero akala ko la