Cinta Dalam Diam Novels & Stories

Hinila niya ito papasok, at magkasabay silang sumiksik sa pinakamadilim na bahagi ng kweba. Tatlo silang nagtabi-tabi, pinaghahatian ang init ng katawan ng isa’t isa. Walang nagsasalita. Wala ni isang kaluskos. Lumipas ang oras nang parang walang katapusan—isang araw ng purong katahimikan at kaba. Nang magdilim na, wala pa ring gumagalaw sa kanila. Sa pagitan ng malamig na hangin at manipis na init ng kanilang mga katawan, dahan-dahang nakatulog si Dahlia.

Hindi ko alam kung bakit nagtatagal pa rin ako sa kaniya basta ang alam ko lang, mahal ko siya. Hindi ko rin alam kung katanggap-tanggap ba na rason ang pagmamahal kasi minsan ang pagmamahal ay hindi sapat. Lahat na lang ng bagay ay may kulang. Naistorbo ako sa pagtitig sa larawan namin nang mag-ring ang cellphone ko, sinagot ko ito at napangiti ako nang marinig ko ang boses niya. “Uuwi ako bukas. Huwag ka nang magpuyat, sleep. I love you,” aniya na nagpangiti sa akin.

"Kamalian?” “Oo, kamalian. Lahat ng ating nakaraan ay kamalian. Pinagsisihan kong nakilala kita. Pinagsisihan kong nakasama kita. Pinagsisihan ko lahat-lahat, Simoun!” Nagsisimula nang sumikip ang aking dibdib. Hindi ko na rin mapigilang maglabas ng hinanain. Sa loob ng ilang segundo, tanging mata lang namin ang nag-uusap. Umiinit na ang mata ko dahil sa pinipigilan kong luha habang wala akong emosyong nakikita sa kaniyang mga mata.

Hindi ko na tinanong kung saan siya nakita, kasi sa loob-loob ko, sapat na ‘yung ideya na baka nand’yan lang siya — malapit, pero hindi kailangang magpakita. Pag-uwi ko, dala ko pa rin ‘yung amoy ng event hall at ingay ng mga tao. Pero higit sa lahat, dala ko ‘yung pakiramdam na, kahit hindi pa namin sinasabi nang harapan, pareho kaming nagbago. At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway.

wika niya habang tinitingnan ang langit. Tumahimik si Ezekiel, marahil ay nag-iisip. “Minsan, ang pag-ibig ay hindi sapat para mapanatili ang isang relasyon. Kailangan din natin ang pagpapahalaga sa isa’t isa.” Dumating ang isang malamig na simoy ng hangin, ngunit hindi ito naging hadlang sa kanilang pag-uusap. Naramdaman ni Cearina ang init ng kamay ni Ezekiel na humahawak sa kanya. “Cearina, gusto kong iparamdam sa’yo na nandito ako para sa’yo. Ayoko nang ulitin ang mga pagkakamali ko noon.”

AMARA'S POINT OF VIEW Hindi ko alam kung ilang segundo lang ba o ilang oras na ang lumipas pero ang tanging naririnig ko ay ang tunog ng puso ko. Malakas. Parang gusto nang kumawala. Nakatitig ako sa kanya habang unti-unting lumalapit si Killian, hawak pa rin ang magkabilang gilid ng mukha ko. Wala siyang sinasabi. Wala rin akong masabi. Para kaming nasa loob ng isang eksenang walang ibang karakter. Walang audience. Walang distraction. Kaming dalawa lang.