Cinta Dalam Diam Novels & Stories

Dapat bang pagbigyan ko naman ang sarili at puso ko ngayon? Nang matapos s'yang kumanta ay nanatili kaming nakatayo at nakatingin sa isa't-isa. Walang kumilos o nagsalita, pakiramdam ko ay bigla nalang tumigil ang oras sa pag-ikot. Kakaibang kaba ang namumuo sa aking dibdib at hindi ko maintindihan kung ano ba 'yon! "I love you since the day I laid my eyes on you..."

Ang puso niya ay parang binagsakan ng bundok. At ang tingin niya kay Juan— ay puno ng paggalang at takot. 🌙 Ang Reaksyon ng Samahang Damayan ng Bituin Ang mga disipulo ng Samahang Damayan ng Bituin ay nakaligtas lamang dahil nasa 500 metro sila. Ngunit hindi sila gumalaw. Hindi sila huminga nang malalim. Hindi sila naglakas-loob kahit kumurap.

Tuloy lang ang hakbang niya. Mabigat ang kanyang loob habang binabagtas ang hagdanan paakyat. She wanted to cry out loud, but no. She's a strong independent woman. Si Xorxell Diaz lang iyan. Ang lalaking— "Come here, my love."

Pero hindi iyon empty silence. Ito yung katahimikan na may comfort. Yung hindi mo kailangang punuin ng salita para maramdaman na may koneksyon. At noon naisip ni Lea— na dati, akala niya love had to feel overwhelming para maging totoo. Ngayon alam niya— na minsan, ang pinakamalalim na pagmamahal ay iyong nagpapahinga sa’yo.

Isang cycle ng desire at destruction. Isang kasal na gawa sa love at war. At kung walang magbabago—yung totoong pagbabago— may mababasag. O mas masama pa— Baka mawala ang apoy. --- Damian’s POV Naglakad ako nang mag-isa. Lahat ng guard na nadaanan ko, napayuko. Lahat ng tanglaw, parang nanginginig. Pagdating ko sa silid ko, hindi ko pa nagawang pumasok.

Dahan-dahan, tuluyan na silang bumigay sa tawag ng damdamin at init ng pagmamahalan. At sa gitna ng kanilang mga bulong, halik, at yakap, natakpan ng dilim ng gabi at lambot ng kumot ang lahat. Ang natira lang ay ang init ng dalawang pusong sabay na tumitibok, at ang walang hanggang pangakong kahit sa paglipas ng panahon, sila pa rin ang sa isa’t isa. *** 9 MONTHS LATER

Sinalo naman niya ang kamay nito at sa isang iglap ay nakakulong na ito sa kanyang mga bisig. “I love you.”, wika niya dito ng magtama ang kanilang mga mata ngunit ngumiti lamang ito ng matamis abot sa kanyang mga mata. Nang dumampi ang mga labi niya sa labi nito ay malugod naman nitong tinanggap at tinugon. As the kiss intensified, it became more intense and passionate, like they were attempting to express every emotion and word that was unsaid by simply putting their lips together. The kiss carried a whisper of a love that had been secretly nourished for far too long and was ready to blossom.

"May I know why you preferred that one?" It's like they are inside a lone room, empty and only that their thoughts can be heard. Hindi alintana ang tunog ng TV o kaya ang tunog ng aircon. They are just by themselves. Focusing closely. "Simply because love doesn't exist without lies, sacrifices, cries and pain. Hindi naman perpekto ang tao and we're made with mistakes in life. Tiyaka, naniniwala ako na deserve ng tao ang second chance if ever they show sincerity to someone who they want to be forgiven."

Lumabas naman ang isang maliit na ngiti sa labi nito ng marinig ang kanyang pagpayag. Tahimik na naglakad lakad sila at walang nagtangkang magsalita. Ganoon pa man ay tila magaan ang atmospera. Ilang sandali pa ay naisipan nilang maupo sa sulok ng niyog upang magpahinga. Tahimik nilang pinagmasdan ang paligid hanggang sa naisipan ni Ash magsalita. "Phoenix, why do you insist on being with me?"

Pinili na lang nitong ibaling ang atensyon sa bintana at enjoy ang sarili sa kanyang mga nakikita. Si Amor tahimik lang pinagmamasdan ang dalaga at paminsan-minsan sinusulyapan ito ng palihim. Mukhang hindi sila magkasundo ng dalaga ngunit ika nga, don’t judge the book only by it’s cover. Kaya hindi pa naman nya masasabi kung m*****a pa ito kay Diane dahil hindi pa naman sila nagkasama ng matagal. ====== “Wow, this is your room?” bungad ni Pinky nang pumasok siya sa loob ng silid ni Amor. Nasa katabi lang ang room nito.