Cinta Dalam Diam Novels & Stories

aniya, diretso at walang patumpik-tumpik, parang bang batas na hindi pwedeng tutulan. “Hindi sa inyo mahalaga ang pagmamahal dahil wala kayo noon. Kaya hindi niyo ako maiintindihan, Lo. Kung wala kayong pakialam sa nararamdaman ko, wala rin akong pakialam sa gusto ninyong mangyari,” mariing tugon ni Sire, buo ang boses.

Ang unang hakbang ay hindi pagtalon sa bangin ng damdamin; ito ay paglalakad sa malinaw na lupa, may sapat na liwanag para makita ang mga bitak at sapat na tapang para hindi umiwas. Ang pagmamahal na walang kadena ay marunong makinig. Hindi ito sumisingit kapag may luha; hindi ito nagmamadali kapag may katahimikan. Pinipili nitong umupo sa tabi, hindi sa ibabaw. Tinatanggap nitong may mga araw na pagod ka, may mga gabing gusto mo munang mag-isa, at may mga pangarap kang hindi nito kailangang angkinin para manatiling totoo. Ang ganitong pagmamahal ay hindi nagbabantay—nagbubukas.

Ang bawat galaw ng kanilang halikan ay tila nagsasabing: “Na-miss kita… hindi sapat ang mga araw na wala ka.” Hanggang sa mawala na ang pagitan ng kanilang hininga, kapwa sila nakapikit at nakalubog sa init ng damdamin. Sa sandaling iyon, wala nang ibang tao, wala nang ibang mundo—sila lamang, at ang halik na nagsusumpa ng walang hanggang pagmamahalan ay nakarating na sa sukdulang langit. Knock! Knock! Knock! — sunod-sunod na katok mula sa pintuan ng silid ni Roxane.

Pareho nilang naririnig ang tunog nito habang dahan-dahan silang naghahalikan habang dinadamay sila ng gabi sa oyay nito sa ugong ng hanging yumayakap sa kanila. Ramdam na ramdam ni Elara ang malakas na kabog ng kanyang puso habang nilalasap niya ang matatamis na halik na ibinato ni Nathan sa kanya na para bang hindi na niya kailangang gawin iyon ng mabilis para maipahayag ang kanyang damdamin. Napakatamis at puno ng sinseridad na walang haplos, ang hilaw na paghalik lang, na walang dila, ay napaka-intimate na parang natutunaw si Elara sa tuktok ng kanyang apoy. "I'm in love with you, Elara," humihingal niyang bulong sa bibig niya.

hindi ko maintindihan yung sinasabi niya dahil naka focus ako sa nararamdaman ko ngayon "What do you mean?" tanong ko tiningnan niya lang ako at Ngumiti " Stop looking back. look what's ahead of you. And stop blaming yourself for everything. You did nothing wrong. You should focus in the present not on your past." sabi niya hinawakan niya ang magkabila kong braso at sinama niya ako sa pagtalon niya. Dahil sa gulat ko diko namalayan na pino protektahan niya ang ulo ko sa pagtalon namin. pagkatapos noon ay maramdaman ko nalang ay ang pagbagsak namin pareho sa matigas na lupa tumayo agad ako para tingnan siya. " don't you know, Loving someone in the present is much more fun. than loving someone

Mukhang exciting iyon, tutal sila lang naman ang tao sa loob at private ang room na iyon kaya walang makakakita at makakarinig sa gagawin nila. Huminga ako ng malalim at tinitigan ng seryoso si Calyx. “I miss you too, to be honest. S-Sige, let’s make love here,” bulong niya sa lalaki. Kita ko ang pagkislap ng mata ni Calyx at pagtaas ng sulok ng labi nito.

Napangiti ako, kahit pagod at tense. Hindi dahil sa work victory, kundi dahil sa silent intimacy namin sa gitna ng chaos. Subtle Romantic Moment Naglakad kami sa terrace ng building. Tahimik, malamig ang hangin, at ramdam ko ang closeness namin. “Clara…” sabi niya, mahina, “Hindi lang trabaho ang laban natin. Pati ang tiwala natin sa isa’t isa.” Napangiti ako.

Dahil ang pagmamahal na nagmamadali ay madalas nagiging dahilan ng muling pagkasugat—habang ang pagmamahal na marunong maghintay, marunong magbigay ng espasyo, at marunong rumespeto sa distansya, ay siyang magtatagal at magpapagaling nang tunay. Pagdating namin sa bahay, umupo si Kael sa sofa at binuksan ang kanyang paboritong libro. Si Kenzo naman ay umupo sa kabilang dulo—hindi malayo, hindi rin malapit—at binuksan din ang kanyang binabasa. Walang salita, walang ingay, pero puno ng kapayapaan.

C. Nakangiti kong binuklat ang diyaryo patungo sa page na iyon at kaagad na bumungad ang mensahe niyang tula para sa akin. Whispers of You, My Sinta By: H. A. C. The silent halls still echo with your name, Your voice, a melody I long to hear, No warmth can chase the cold since you first came. The chapel lights flicker, but not the same, Your presence once made every shadow clear,

Marry Playing a game he loves me, he loves me not by picking one petal off flowers is just like secretly loving someone in the dark. All you can do as the days go by is wait until you get the answer whether he loves you or not. Hindi inaalintana ng mala porselanang kutis ko ang pag dampi ng mainit na sikat ng araw dahil mas pinagtutuunan ng pansin ko ang hugis araw na bulaklak.