Cinta Dalam Diam Novels & Stories

Dahil alam kong wala akong masasaktan, madidismaya, matatapakan, at makakalaban na kapwa tao. Muli akong napatingin sa kalangitan, ang ganda nila pagmasdan. Ano kaya ang kwento sa likod ng kanilang taglay na kagandahan? “Selestina” bigla ko siyang naalala. Nakatingin din kaya siya sa mga bituin? Kung ganoon ay masaya na ako na parehas kami ng tinitingnan. Marahil ay masaya na siya kung asan man siya ngayon. Nakakalungkot lang dahil alam kong hindi na kami muli pang magkikita. Alam kong hindi na siya babalik pa sa lugar kung saan kami muling nagkita. Marami namang kilalang mga dayuhan yun, may may itsura pa sa akin. Hindi kami bagay, dahil magkaiba ang aming mga lahi.

Bakit ba hindi siya magkaroon ng kahit isang araw ng kapayapaan? Napabuntong-hininga si Czarina. “I think may misunderstanding tayo.” “Oh?” “There’s no need to force things.” Pinisil niya ang tulay ng ilong niya. “Our relationship is fine the way it is. Sometimes, mas maganda ang may distance. Kapag masyadong nagiging close, nawawala yung… “beauty of the ambiguity.” Natahimik si Damion sa kabilang linya. Pagkatapos ay marahan itong nagsalita. “So what you’re saying is... the more you get to know me, the less you’ll like me?”

“We’ll take things slow. Step by step. Just like the house.” Amara napahinga nang malalim, ramdam ang katahimikan na hindi punong tension kundi kalmado at practical. “Okay… ,” mahina niyang sagot, bahagyang napapangiti. Tahimik silang nanatili sandali, ramdam ang presence ng isa’t isa. Hindi pa love, hindi pa romance, pero may silent understanding. Isa itong foundation ng pagtutulungan—pareho nilang natutunan kung paano makasabay sa isa’t isa sa bagong buhay.

Kitang-kita ang pagkinang ng puting diyamante. Wouldn't trade you for anything. I'm yours forever. I love you! That was the caption. Nanginig ang kamay ko habang nakadungaw sa larawan na iyon. Sumikip ang dibdib ko sa puntong sobrang nahirapan akong huminga. Ang panlalamig ng buong katawan ko ay hindi ko na maipaliwanag. Bakit... bakit hindi ko matanggap? Ito naman talaga ang gusto ko, 'di ba? Ang malayo siya sa akin. Ang tuluyan kaming magkalimutan. Dahil kahit ipilit ko, walang mangyayari. Matatapos din ang lahat.

May punto naman ang kanilang sinabi, ngunit sa hindi malamang dahilan, nakaramdam siya ng hindi komportableng pakiramdam habang nakikinig dito. Kung ang mga damdamin ay pwedeng sukatin sa salapi, napakababaw naman nito. Ang mga diamond ring na ito, gaano man sila kaganda at kakinang tingnan. Kung malamig at walang laman, walang anumang init ng pagmamahalan. Wala ding halaga. "Change these. Bring something else," malamig na utos ni Kaizer.

Ilang beses na niyang narinig. Sinamaan niya ito ng tingin, "Alin ba ang tama sa ikakasal kang hindi nakasuot ng wedding gown, walang seremonya, pipirma ka lang sa papel, at higit sa lahat may laman ang tiyan mo pero walang love sa pagitan niyong dalawa? I want true love, Viana," she groaned.

Ang passion ay naging deep connection. Bumulong si Lia kay Rafael. "Ang Walang-Hanggang Gabi ay kailangan natin ngayon, Rafael. Ang ultimate proof na ang distansya ay ilusyon, at ang pag-ibig ay realidad." Hinalikan ni Rafael si Lia, isang long, slow kiss na puno ng promise at pagsamba. Ang apoy sa fireplace ay nagbigay-liwanag sa kanilang romantic ritual. Ang silence ay cinematic—dalawang Arkitekto, nakatali ng pag-ibig at pamilya, na nagpapainit sa isa’t isa sa gitna ng malamig na Alps.

Yun ang pinaka-gentlest form of love. At pagkatapos, pinagdikit nila ulit ang noo nila, huminga nang sabay, at nagyakap nang malambot. No drama. No rush. Just pure peace. At doon natapos ang first official date nila hindi sa halik, kundi sa pangakong: “We’re growing… together.”

At walang pag-aalinlangan—sinagot. “Divina.” Diretso. Walang emosyon. Saglit itong tumingin sa kanya. Napayuko si Cassandra. Hindi siya gumalaw. Tumalikod si Ismael. Lumayo. Mahina ang boses nito. Sadyang dumistansya. Hindi niya marinig ang usapan. Nakatayo lang si Cassandra. Parang nakapako sa kinatatayuan. Hindi niya alam ang nararamdaman.

Ngunit hindi na kailangan ng salita, sapat na ang titig—sapat na ang tibok ng puso. Ang silid ay parang lumiwanag, hindi dahil sa ilaw kundi dahil sa init ng damdamin. Hindi nila kailangan ng selyo o notaryo; ang kanilang pagkakaunawaan, pagtitiwala, at pagmamahal ang opisyal na kontrata na higit pa sa anumang dokumento.