Novelas y relatos de Cinta Pahit

Kala ko naman kasi puro bitterness na lang eh dahil ang bitter niya sa akin. Pero sa kabilang banda a part of me ay parang kinilabutan sa iniisip kung may pag ka sweet ang lalaking iyon at may pag ka sentimental pa. Ang hirap paniwalaan since na wala na siyang ginawa kundi pahirapan at eh harsh ako not only through his actions pero pati sa kung anu-anung mga bagay na sinasabi niya sa akin, wala sa image niya ang nakikita kung tao sa pictures. Yes, ang loob nang scrapbook ay si Mr. sungit with a girl medyo mukhang bata pa sila sa mga pictures parang mga high school students,

kinuha ko ang paborito kong wine at iyon ang sinalin ko sa baso. Habang umiinom ako ay nagmumuni-muni din ako. I thought being a married man will make me happy and complete pero bakit hindi ganun ang nangyayari. Bakit ngayon ako nakakaramdam ng lungkot. Bakit parang may kulang. I love Zahara pero bakit parang hindi ako naging masaya after marriages? Napangiti na lang ako ng mapait. I hate this feeling. Why I should feel this way. Ako si John Enriquez II at halos na sa akin na ang lahat pero bakit ganito na parang hindi ako masaya?

Parang gusto niyang batukan ang kanyang sarili dahil sa mga di kanais-nais na ginawa niya sa kanyang asawa. Nakokonsensya na niyakap niya ito ng mahigpit, saka mariǐn na hinalikan sa noo habang paulit-ulit din na sinasambit ang salitang “I’m sorry, Sweetheart…” “Maniwala ka, minahal kita sa kabila ng kahirapan na ipinakita mo sa akin. Handa akong yakapin ang mundo mo. Kahit mag kiskis pa ako ng sandamakmak na mauling na kaldero. Wala akong pakialam kahit itira mo man ako sa isang kubo. Ni magdildil ng asin ay malugod ko pa ring tatanggapin, wala kang maririnig sa akin na anumang reklamo. You know why? Because despite of this poverty ay dito ko naramdaman ang totoong halaga ng buhay. D-Dito k

Ang mga mga katagang ito ang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili habang sinasabi ang mga katagang namutawi sa kanyang labi dahil kahit ilang taon na ang lumipas ay nasa dibdib pa rin niya ang sakit. “The more you hate, the more you love. Gasgas na ang linya na ‘yan pero totoo. Hanggang may galit ka pang nararamdaman kay Jeremy mo, mahal mo pa rin siya,” nang-iinis na sabi ni Ysabelle. “At kaya gusto mong pakasalan si Flaviano ay dahil naniniwala kang tuluyan kang makakalimot kung magkakaroon ka na ng pamilya. Siyempre, no choice ka na kundi ibaling kay Flaviano ang pag-ibig mo.”

Samo't saring emosyon ngunit isa lang ang pinapahiwatig; pagmamahal ang umaapaw kaysa sa sakit at galit na nadarama. Sumilay ang maliit na ngiti sa labi ni Hernan. "H-hindi ko na matandaan kung kailan ko ito huling nasabi sayo... Mahal na mahal kita, " ang kanyang palad ay umangat sa pisngi ni Fatima at marahan na hinaplos ang pisngi ng asawa na may bakas ng luha. Ang kanyang maliit na ngiti ay bahagyang lumaki nang humagulgol si Fatima. "Mahal na mahal kita. Patawarin mo ako. "

Napapikit pa siya sabay kawala ng buntong hininga bago umalis sa may bintana. Parang hindi na niya kaya kapag nagtagpo ulit ang landas nilang tatlo. Siya ang nasasaktan. Hindi pa ba niya nasabi? Unang beses niyang ma-inlove, pero mukhang mauuwi din sa kabiguan. Hindi rin pala siya magiging masaya kagaya ng pangarap niyang higitan ang naging buhay nilang mag-ina. Gusto lang naman niyang sumaya. Pero ang hirap pala. Isa lang ang pinagsisisihan niya ng mga sandaling ito, na sana hindi na niya nakilala si BK. Na sana hindi na niya ito naging asawa.

Sa kabila na mga luha at hikbi pilit pa rin ako na nagpaliwanag sa kan'ya. “Wala lang akong ibang pagpipilian. Kinailangan ko gawin ang mga bagay na ginawa ko, pero hindi ibig sabihin noon ay ginusto ko ang lumayo. Iniwan kita, oo, pero halos triple ang sakit na iyon sa akin dahil alam ko nasaktan ko ang tao na nagpakita ng pagmamahal at importansya sa akin. Nasaktan ko ang tao na tumulong sa akin na muli na tumayo sa pagkakalugmok. Mas masakit sa akin ang kaalaman na nasasaktan ka ng lubusan dahil nasaktan kita. Hindi lang ikaw ang nasaktan at patuloy na nasasaktan, Colton, dahil hanggang ngayon ay binabagabag ako ng konsensya ko."

PAINFUL LOVE CHAPTER 8 "Pa-alis na si carmela sa lugar kung saan pinahiya siya ni Daniel sa maraming taong naroon, Walang tigil ang pag-agos nang kanyang mga luha,At bigla niyang Naalala ang kanyang ina na lagi siyang pinagsasabihan. "Inay, Bakit ba kasi bigla kanalang nawala inay, Ang hirap ng buhay ko ngayon inay, Hirap na hirap na ako sa kalagayan kong ito.

Pareho na lang silang natawa. May mga bagay na panahon lang ang makakapagbigay sa'yo no'n. At sa sitwasyon niya, hindi pa panahon para magkaroon siya ng karelasyon, not until lahat ng gwapo ay mawala sa mundo. 'Psss... Bakit ba kasi ang bitter ko sa mga gwapo? Kahit hindi ko naman sinasadya pero pare-pareho lang talaga ang tingin ko sa kanila eh. Mga dakilang capital M.'

Halos mapapikit pa ako dahil sa sarap at init non sa katawan. Tumango ako at tipid na ngumiti. "Salamat nga pala and sorry kung hindi kita kinakausap." "No worries. Alam ko naman na wala ka sa mood after ng nakita mo." Kaagad nagiwan ang goto ng bitter taste sa dila ko. "Alam mo yung feeling na parang tinutusok yung puso mo sa sakit? Alam mo yung sakit kapag nakita mo yung asawa mo na may ibang babae na kasama pero hindi ka makalaban kasi alam mo naman yung papel mo sa kaniya?"