Classmates Reunion Quotes Novels & Stories

“Kung nagalit man, iyon ay dahil kahit anong gawin ko, di mo ko pinapansin.” Napasinghap si Archi, gulat na gulat. “But Karm-" “We were schoolmates… no, naging classmate pa nga sa iilang subject. Pero ni isang beses, di mo ko tinapunan ng tingin. Kapag tumatambay ka sa hindi crowded places, nandoon rin ako pero nakagraduate nalang ako, di mo man lang napansin na nandoon rin ako sa mga lugar na yun.”

"Nana korobi, ya oki...fall down seven times, stand up eight! Sa case mo lang naman sir, fall down three times, stand up four!" Naalala ko no'ng nagka reunion kami ng mga high school classmate ko. 'yong isang tropa ko nagpatattoo at nakita ko sa may gilid ng kamay niya 'yong japanese handwriting no'n. Syempre pinaglihi ako sa curiosity kaya tinanong ko siya tungkol do'n. "Alam mo lance positive thinker ka rin, noh?" Tumango-tango ako sa sinabi niya.

“Grabe ka naman, Sam. Hindi naman lahat ng reunion ay payabangan. Pag-isipan mo muna. Malay mo, makilala mo doon ang prince charming mo.” “Naku, ikaw talaga. Naniniwala ka pa rin sa mga ganyang bagay?” pang-aasar ko. “Wala namang masama sa pag-asa.” “May masama kapag puro pag-asa tapos wala namang resulta,” sagot ko. Pareho kaming natawa. “Basta, Sam, pag-isipan mo muna.” “Diba si Enrico Soliven alumnus din sa school?”

"Maayos na po ang pakiramdam ko. Maybe I just ate or drank something bad." Tumayo naman si Zelena at nakangiting inilahad sa harapan ni Dylan ang invitation. Napakunot-noo ito at tumingin doon, ngunit hindi niya ito kinuha. "May reunion kami ng mga classmates ko noong high school, I want you to be there," masayang sambit ni Zelena. Hindi ito sumagot at nilagpasan lang siya patungo sa hagdanan.

Natatawang tanong ko pa. "As I remember ganito ata 'sorry ma'am, 'di na uulit cross my heart 'til death do us part' 'di ba siraulo lang." Sabay kaming bumungisngis ay sa simpleng paraan na ganito ay masaya na kaming dalawa. "At babe, birthday ng classmate ko noon. Punta ako ha," paalam ni Zai kaya tumaas ang kilay ko. "Saan?" Kwestyon ko.

Ito ay tungkol sa mga tao na nais magpasikat o magpakitang-gilas, kaya umiiral ang ganitong klaseng okasyon. “Boss, sa pangalan, ang reunion ay para muling magkitakita ang mga dating magkaklase, pero sa totoo lang, puro paghahambingan lang ito. Dati akong walang kwenta, at sa tuwing pupunta ako sa reunion, lagi akong pinagtatawanan at hinahamak. Kapag nilalait nila ako, parang hindi nila ako naging kaklase,” sabi ni Lawrence. Ngumiti si Esteban ng bahagya. Mukhang hindi maganda ang naging karanasan ni Lawrence sa mga reunion.

Noon, palagi niyang inaapi ang iba pang mga estudyante sa eskwelahan. “Binabalaan kita. Mabuti pang huwag kang gumawa ng gulo. Kung hindi, huwag mo kong sisihin kung hindi ako naawa sayo. Bukod dun, isa itong class reunion. Bakit ka nagsama ng wala naman kinalaman na mga tao dito? Umalis ka na lang dito kung wala kang interes sa reunion party.” Hindi ginalang ni Quincy si Lorne.

Nang makita na medyo marami na ang nakuha kong pagkain, tumigil na ako sa pagpulot ng mga kakanin. "Ang ilan kasi mga naging kaklase natin sa highschool ay dito lang din nag-aral ng college. Kaya ayon, mas lalo lang kaming naging komportable sa isa't isa dahil magkakasama na naman kami ulit sa iisang skwelahan. May ilan naman na kahit sa Manila nag-aral ay umuuwi pa rin para dumalo sa mga gatherings at reunion." Nagbaba siya ng tingin sa paper plate na hawak ko.

Nag lalambing. ″Your so beautiful love″ sabi nya habang naka yakap saken. Niyakap ko sya pabalik. ″Tara na baka malate tayo.″ sabi ko at inalis ang kamay nyang naka yakap saken. Umalis na kami sa bahay, aatend kami sa birthday party ng isa sa mga Schoolmates ko last year. Naka rating kami sa reception, its not party na kalakihan, kainan lang tapos inuman. Parang ginawa na din nila ito para makapag kita kaming mag kakaklase, some of our classmates kasi last year stop because of personal reasons and some are getting married. Nang hinayang din kami non because it just 2 years para grumadruate, but sadly they like me, hindi sila ang mag dedesisyon.

Their unspoken connection allowed them to communicate volumes with just a glance, and in that moment, the shared secret added an extra layer of camaraderie to their already strong bond. Amidst the teacher's lecture, the two friends exchanged a flurry of messages filled with silent laughter and inside jokes, their thumbs dancing across their phones with practiced ease. The classroom around them faded into the background as their playful antics forged a world of their own, a world where laughter and mischief reigned supreme. Luca: This class is dragging on forever. Ronnie: Seriously, man. Luca: Can't wait to eat you. Ronnie: Eww, gross! Don't be weird.