Classmates Reunion Quotes の小説・ストーリー

“Grabe ka naman, Sam. Hindi naman lahat ng reunion ay payabangan. Pag-isipan mo muna. Malay mo, makilala mo doon ang prince charming mo.” “Naku, ikaw talaga. Naniniwala ka pa rin sa mga ganyang bagay?” pang-aasar ko. “Wala namang masama sa pag-asa.” “May masama kapag puro pag-asa tapos wala namang resulta,” sagot ko. Pareho kaming natawa. “Basta, Sam, pag-isipan mo muna.” “Diba si Enrico Soliven alumnus din sa school?”

"Maayos na po ang pakiramdam ko. Maybe I just ate or drank something bad." Tumayo naman si Zelena at nakangiting inilahad sa harapan ni Dylan ang invitation. Napakunot-noo ito at tumingin doon, ngunit hindi niya ito kinuha. "May reunion kami ng mga classmates ko noong high school, I want you to be there," masayang sambit ni Zelena. Hindi ito sumagot at nilagpasan lang siya patungo sa hagdanan.

Natatawang tanong ko pa. "As I remember ganito ata 'sorry ma'am, 'di na uulit cross my heart 'til death do us part' 'di ba siraulo lang." Sabay kaming bumungisngis ay sa simpleng paraan na ganito ay masaya na kaming dalawa. "At babe, birthday ng classmate ko noon. Punta ako ha," paalam ni Zai kaya tumaas ang kilay ko. "Saan?" Kwestyon ko.

Ito ay tungkol sa mga tao na nais magpasikat o magpakitang-gilas, kaya umiiral ang ganitong klaseng okasyon. “Boss, sa pangalan, ang reunion ay para muling magkitakita ang mga dating magkaklase, pero sa totoo lang, puro paghahambingan lang ito. Dati akong walang kwenta, at sa tuwing pupunta ako sa reunion, lagi akong pinagtatawanan at hinahamak. Kapag nilalait nila ako, parang hindi nila ako naging kaklase,” sabi ni Lawrence. Ngumiti si Esteban ng bahagya. Mukhang hindi maganda ang naging karanasan ni Lawrence sa mga reunion.

Noon, palagi niyang inaapi ang iba pang mga estudyante sa eskwelahan. “Binabalaan kita. Mabuti pang huwag kang gumawa ng gulo. Kung hindi, huwag mo kong sisihin kung hindi ako naawa sayo. Bukod dun, isa itong class reunion. Bakit ka nagsama ng wala naman kinalaman na mga tao dito? Umalis ka na lang dito kung wala kang interes sa reunion party.” Hindi ginalang ni Quincy si Lorne.

Nang makita na medyo marami na ang nakuha kong pagkain, tumigil na ako sa pagpulot ng mga kakanin. "Ang ilan kasi mga naging kaklase natin sa highschool ay dito lang din nag-aral ng college. Kaya ayon, mas lalo lang kaming naging komportable sa isa't isa dahil magkakasama na naman kami ulit sa iisang skwelahan. May ilan naman na kahit sa Manila nag-aral ay umuuwi pa rin para dumalo sa mga gatherings at reunion." Nagbaba siya ng tingin sa paper plate na hawak ko.

Nag lalambing. ″Your so beautiful love″ sabi nya habang naka yakap saken. Niyakap ko sya pabalik. ″Tara na baka malate tayo.″ sabi ko at inalis ang kamay nyang naka yakap saken. Umalis na kami sa bahay, aatend kami sa birthday party ng isa sa mga Schoolmates ko last year. Naka rating kami sa reception, its not party na kalakihan, kainan lang tapos inuman. Parang ginawa na din nila ito para makapag kita kaming mag kakaklase, some of our classmates kasi last year stop because of personal reasons and some are getting married. Nang hinayang din kami non because it just 2 years para grumadruate, but sadly they like me, hindi sila ang mag dedesisyon.

We went to my school when I was young, where I go when I was in elementary. It's 11:30 am and time for lunch. "It's so beautiful here, you must really love it here," he said while walking and looking at those students who were playing. "Sobra! Isa 'to sa mga bagay na binabalik-balikan ko every year. Where I met a lot of strangers that turned out to be important people." Nagkukwento ako kay Al. We parted ways, Jaybi's with Sam, Nathan's with Tom, Kuya's with Zack, and I'm with Al.

"Nerentahan nila ang buong pizza house para lang sa reunion." " 'Di ba ako p'wedeng maligaw 'don?" nakangiti niyang tanong. "Hindi, dahil bukod sa 'di ka namin kaklase. Hindi ka rin namin ka batch. Apat na taon ang tanda mo sa amin." "Apat na taon nga ang tanda ko sa'yo. 'Di naman halata," pagmamalaki niya. " 'Di halata... malapit na maging halata. Kaya matulog ka na!"

Napalunok ako. Hindi na ako kaibigan ng mga 'yon pa. Friends don't forget each other. Nagkawatak-watak kami noong ibang school na ang pinasukan. Siguro kung maaga kong itinigil ang pagkontak sa kanila ay mas maagang naputol ang koneksyon namin. I was always the first to reach out to them. My messages are their reminder of my existence. Kaya noong itinigil ko, nakalimutan na ako.