Novel & Cerita Classmates Reunion Quotes

Parang dari ay dalawa or tatlong buildings lang na dalawang floors ang nandito. Kahit na tatlong taon lang ako dito, may ilang mga memories naman akong nagawa at natatandaan ko pa rin ang mga iyon hanggang ngayon. I suddenly miss my old classmates here. Kailan naman kaya ang reunion namin sa elementary? Sumulyap ako kay Krypt nang maalala ang mga interactions namin noon. Things started here. Mga bata pa lang pero humaharot na.

Doon ang napili nila na lugar na halos lahat ng mga kaklase ko ay sumang-ayon at ibang kaklase ko dati. Pumayag kami ni Ignacio at nakapag paalam na kami sa mga magulang namin. Advance reunion na raw namin ito dahil hindi namin alam kung kailan kami ulit magkikita after ng graduation. May kanya-kanyang buhay o landas na kasi kaming tatahakain. Ibang school, ibang kurso, ang iba hihinto muna raw dahil gusto munang maghanap ng trabaho bago mag-aral ulit.

“Excuse ka na. Reunion ‘to. Importante ‘to.” Pinasadahan ko ng tingin ang paligid. Sobrang dami ng tao. May mga mukha akong natatandaan, may iba namang kailangan ko pang titigan nang matagal bago ko maalala kung kaklase ko ba talaga. “I thought maliit lang ‘to,” sabi ko. “Akala ko batchmates lang natin from first year hanggang fourth year.” Umiling si Joan. “Nope. Lahat daw ng sabay gr-um-aduate. Ewan ko ba sa mga professors natin noon. Sila raw ang nagplano. Ang gulo nila.”

I grabbed Eliot’s hand, pero bago pa man ako tuluyang makaalis, someone grabbed my arm. “Hera, wait!” Its Jennete. “Mukhang nagmamadali ka today, hindi man lang tayo nakapagkwentuhan ng husto,” Sabi niya sabay tingin sa batang kasama ko. Bigla nalang niyang binalingan ang shoulder bag niya at may kinuha sabay abot sa akin. “Here,” It’s an envelop. “High School reunion this coming Saturday. Punta ka ha. Tayo tayo pa rin naman. Konti lang ang nadagdag sa batch natin, tapos yung iba hindi pa makakapunta dahil nasa abroad.” Ngumiti ito, but knowing Jennete, nakakakaba ang mga ngiti niyang iyan. “Nakakahiya naman. Hindi naman ako grumaduate na sabay ninyo.” Gusto kong tumanggi but I don’t want to

Ganunpaman ay bukas ang kanyang tainga sa kung anong tsismis ang dala ng kaibigan ng kanyang hipag. “Natatandaan mo pa iyong pinuntahan nating class reunion noong wala ka pang asawa ha? Nagpla-plano na naman sila pero nakakatamad ng pumunta. Ilang taon na ang lumipas. Kung noon ilang na tayo makisalamuha, ano pa ngayon?” anitong hindi na iyon pamilyar sa pandinig ni Briel, “Saka basta, ang pangit ng umattend dahil payabangan din iyon.”

Nakaramdam ako ng tuwa nang makita sila ulit kaya niyakap ko sila isa-isa. "Oh My God! This is a reunion!" masayang sabi naming lahat. Kaagad kaming nag order ng mga inumin saka pagkain habang nag uusap-usap. We talked about our experiences when we were still in college. At nakaramdam ako ng sobrang tuwa dahil hindi ko akalain na makikita ko sila ngayon. They are part of my life. Nakakatuwa na sabay-sabay lang kaming namomroblema sa mga activities, at projects na ipapasa noon pero ngayon ay nagtatawanan na kami na tila walang mga problema sa buhay.

DEVI POV MASASABI kong wala pa ring mas ikakasaya kapag kasama mo ang mga taong minsan mo ding naging kaibigan noon At iyun ang nararamdaman ko ngayun habang kausap ko ang mga dati kong ka-classmates. Walang katapusang kumustahan at kwentuhan. Lahat ay may kanya-kanyang baon na kwento. Lahat ay halatang masaya sa aming muling pagkikita.

At habang tumatagal ang usapan at umiikot ang alak sa mesa, unti-unting naging mas totoo ang lahat ng kwento. Hanggang sa may isa sa kanila ang biglang nagsabi— “Alam niyo… ang dami kong pinagsisisihan noong high school.” “Kung babalik ako noon,” lasing na natatawang sabi ng isa nilang kaklase nila habang hawak ang bote ng beer, “mas mag-aaral sana ako nang mabuti. Hindi iyong puro landi at cutting classes.” Nagtawanan agad ang lahat.

Kung alam ko lang na may ganitong himala, baka ikinalat ko pa ang laman ng mga trash cans noon para pulutin din ulit. Naging masaya ang reunion namin. Panay ang pangaasar nila sa amin at marami din kaming nakitang mga kaklase na may mga anak na. Yung iba tao, yung iba pusa, yung iba aso. Pero pinaka paborito ko na siguro yung nag parlor games kami. Syempre kaming dalawa ang partner. Halo magkumahog ang puso ko nung maglaro kami ng paper kiss challenge.

anito saka ngumiti. “Parang naexcite tuloy akong umattend ng reunion natin this year.” dugtong nito. “Baka hindi kami umattend.” sabi ni Arah. Mahinang tumawa si Azeneth. “Oh c’mon. Minsan lang mangyari yun. I think this year is gonna be fun. Don’t worry about our batchmates. We all grew up and nobody cares whether you’re successful or not. Whether you’ve improved or stayed the same.” may pagkasarkastikong sabi nito.