Novel & Cerita Classmates Reunion Quotes

"Nerentahan nila ang buong pizza house para lang sa reunion." " 'Di ba ako p'wedeng maligaw 'don?" nakangiti niyang tanong. "Hindi, dahil bukod sa 'di ka namin kaklase. Hindi ka rin namin ka batch. Apat na taon ang tanda mo sa amin." "Apat na taon nga ang tanda ko sa'yo. 'Di naman halata," pagmamalaki niya. " 'Di halata... malapit na maging halata. Kaya matulog ka na!"

Napalunok ako. Hindi na ako kaibigan ng mga 'yon pa. Friends don't forget each other. Nagkawatak-watak kami noong ibang school na ang pinasukan. Siguro kung maaga kong itinigil ang pagkontak sa kanila ay mas maagang naputol ang koneksyon namin. I was always the first to reach out to them. My messages are their reminder of my existence. Kaya noong itinigil ko, nakalimutan na ako.

I pray to all the gods that I won't pass out. "Okay class, listen for awhile," and yes, they all stop from what they're doing and I guess... they are all looking at me. Shit. This is really shit! "Remember what I said last time? Na mayroon kayong new classmate from another school. Nandito na siya ngayon, please say hi to him."

"Nana korobi, ya oki...fall down seven times, stand up eight! Sa case mo lang naman sir, fall down three times, stand up four!" Naalala ko no'ng nagka reunion kami ng mga high school classmate ko. 'yong isang tropa ko nagpatattoo at nakita ko sa may gilid ng kamay niya 'yong japanese handwriting no'n. Syempre pinaglihi ako sa curiosity kaya tinanong ko siya tungkol do'n. "Alam mo lance positive thinker ka rin, noh?" Tumango-tango ako sa sinabi niya.

Samantala, marami sa kanilang mga dating kaklase sa junior high ay nasa pasukan na ng restawran. Lahat sila ay nakatipon habang nagkukwentuhan sa bawat isa. Kung tutuusin, hindi ba ito ang layunin ng lahat ng gathering ng klase? Ang mga gathering na tulad nito ay napakasaya. Ang mga nilalaman ng kanilang mga conversation ay tumutukoy sa kanilang kasalukuyang status quos pati na rin ang pag-uusap sa kanilang mga nakaraan.

Kung hindi mo tatatagan ang sarili mo at lalakasan ang loob ay mananatili ka na lamang sa laylayan ng lipunan na palaging inaapi at inaagrabyado. Marahil ay alam na ng iba pa na mapapahiya lamang sila sa kasiyahang ito kung kaya’t hindi na sila nag-abala pa na mag tungo rito. Natuon ang kaniyang atensyon sa gitna ng entablado kung saan nakatayo si Crisostomo nang mag salita ito. “Ladies ang Gentlemen! I am very thankful to each and every one of you for having the time to attend to our high school reunion!” Panimula ni Crisostomo.

Nang makita siya ni Nick na parang nag-aalangan, agad niyang nahulaan kung ano ang iniisip nito. “Hindi ‘to class reunion,” sabi nito habang nakangiti. “Babalik lang tayo para makita sina Teacher at si Principal. Ang dami nilang naging malasakit sa’yo nung nasa school ka pa. Ayaw mo ba silang makita ulit?”

Transferee siya nung mga graduating na kami, at naging kami lang nung college. “I’m not sure.” tugon ko. Hindi naman ako uma-attend ng mga reunion. Masyado akong busy at wala na akong time para sa mga ganung event. "I Hope you can join the reunion, everyone’s really looking forward to seeing you there." tumingin siya sa akin at may pagsusumamo sa mga mata nito. “Pag-iisipan ko, pero hindi ako nangangako.” tugon ko. Umaliwalas naman ang mukha nito.

“And to my fellow graduates, what a journey it has been. We did it! Together, we've laughed, struggled, fought, learned, and grown up. We still made it. And, for some of us we accomplished something we never imagined we could. But here we are tonight with those who never stopped believing in us. We're living proof that it's not only possible but it's never too late to concur the dreams we made as children. As we stand on the cusp of the future, let's all move forward and bring the lessons we've learned, the friendships we've made, and the memories we've created and shared. And I'd like to thank all of you; from the bottom of my heart. I am a better person for being able to experience all of

"We should celebrate your win!" Umiling-iling akong tumawa. Magdidiwang ulit kami ng unlimited inuman at sayawan sa hotel nila. "We should invite our classmates too?" untag ni Benjamin. Hindi ako pumapayag sa ganitong ideya ni Min noon pero parang tama rin iyon para makalimutan sandali ang naninirahan komplikasyon sa puso ko. "Maybe our schoolmates, too. The more the merrier, right?"