Novel & Cerita Color Of Hope

Natawa ako, nakita ko ang pananabik sa kanyang mga mata. “Mukhang tumatakbo sa dugo niyo ang pagkabalisa, ah.” Tumawa siya at umalis kami na nakakapit siya sa bewang ko. Inihanda ni Hope ang party ng kanyang anak sa party room sa bahay. Sa totoo lang, hindi nga ito matatawag na bahay; halos palasyo na talaga ang bahay nila. Ang bahay ni Hope at Ed ay parang isa sa mga malalaking mansyon na nakikita mo sa mga magazine lang, lahat ay pino at elegante, pinagsama ang mga klasiko at modernong istilo.

Hindi nagtagal nakarating ako sa Hope House. Ang Hope House ay masterpiece, meron sleek at contemporary design. Nagpapakita ito ng malinis na mga linya at malaking glass window. Ang labas ay pininturahan ng soft inviting color palettes na umaayon sa malagong berdeng kapaligiran.

She giggled. Hindi na kami masyadong nagtagal sa pag-uusap dahil kailangan ko pang magbihis. Sinabi kong susunduin ko na lang siya mamayang 7 p.m sa kanila. Noong naibalik ko na sa bulsa ko ang phone ko, muli kong hinarap si Hope at Love. May hawak silang tigdalawang T-shirt na binili ko sa New Jersey. Well, para sa kanila talaga ‘yon. Base sa kulay, alam na nila kung alin ang sa kanila. While at black kay Love. Red at green naman kay Hope. Hope loves color red dahil masaya raw tingnan ang kulay no'n. Habang ako, sa tanda kong 'to, hindi ko pa masabi kung ano talaga ang paborito kong kulay.

He smoothly said. Napangiti ako dahil sa sinabi niya. He's right. Color yellow is so bright, lovely, and so alive. Siguro isa ito sa mga dahilan kung bakit mas gusto ko ang kulay dilaw kaysa sa ibang mga kulay. It is because color yellow symbolizes of light and love, that even when your life is being surrounded with darkness and there is nothing that could light up your world...the thought of the color yellow itself...is enough to lighten up the world. Even though I was born and raised in a complete and happy family, I still couldn't help but feel sad sometimes. I always say that I am lucky with the family that I have, with the parents that I have but...I am not.

Magkaiba sila ng debut dahil nga sa lalaki ’yong kambal niya pero ang gara pa rin nito. The autumn theme is so amazing. Wala akong gaanong alam sa ganito pero alam ko parin naman ang maganda sa hindi. Mostly the colors that standout in her motif is red. Most of the flowers and decorations are red even the lightning. May iilang puti at kulay orange pero mas lamang pa rin ang pula. May pa-chandelier pa siya at red carpet. Her debut is blazing red.

Hanggang sa makarating siya sa isang bahagyang nakabukas na pinto. Nakita niyang magkatabi sina Kaiden at Hope na nakaupo sa harapan ng grand piano habang tumutugtog. Nakasuot ng blue chiffon dress si Hope na mukhang isang manika ngayon sa kaniyang ayos. Katabi nito si Kaiden na nakasuot naman ng casual na polo na kapareho ng kulay ng damit ng bata. Nakayuko ito at ang mahahabang daliri niya ay mahinahon at kontoladong dumadampi sa piano keys.

And leaving is part of healing. “Daddy, this is the day!” Hope said excitedly. I grinned. “You’re so excited, huh?” “Oo naman po! You promise to me that after this day, you will work na para may sister na ‘ko!” Hindi ko napigilan ang matawa. Kinarga ko siya at tiningnan ang sarili namin sa salamin. My beautiful princess is wearing a pastel pink dress. Iyon kasi ang motif na gusto ng kanyang Mommy. At sino ba naman ako para tumanggi?

Nakita ko namang kumuha siya ng isang bulaklak na kulay purple. "Do you know why I chose your gown to a color purple?" tanong niya, umiling naman ako habang nakatingin sa hawak niya. "Because it symbolized bravery and power, I wanna see that color every day. That's the favorite color of my dad, yeah sounds girly, right? But whenever he is seeing that color, he believes in himself that being a brave person is gold for protecting your loved ones, just like what I'm doing now. Scratch the killing part. "

Nakangiting paanyaya sakanya ni Señor Migs. "CLOP! CLOP! CLOP!" Saad ni Cloppy nang hawakansiya ni Soliel at biglang nag iba iba ito ng Kulay. As usual na lumalabas sakanya ang mga kulay na Red, White, Black, Green, Yellow, Brown. Ilang segundo pa ay bihga nalang tumigil sa Kulay na Green ang kulay ni Cloppy na nangangahulugang...

Sigurado akong bukas ay pag-uusapan na ako ng mga kapitbahay namin. "Ano nga palang pangalan mo?" tanong niya. "Hope," maikli kong tugon. Inisip ko pang baguhin ang pangalan ko pero sinabi ko na ang totoo malalaman niya rin naman kaya't ang second name ko ang ibinigay ko sa kanya. "Ang ganda mo! Ang ganda rin ng pangalan mo," "May boyfriend ako," inis kong sabi at matalim na tumingin sa kanya. Hindi ako makapaniwala kung gaano kalakas ang kanyang loob na sabihin sa akin ang mga iniisip niya.