Coloring Book For Kindergarten Mga Nobela at Kwento

Gaya ng nakagawian ay tulong-tulong kami sa pagligpit ng misa at ng matapos ay sabay kaming pumunta sa kwarto namin. Si Kj na hindi pa yata inaantok ay kumuha ng coloring book at crayon at nagsisimula ng mag-color. Hinayaan ko na lang dahil minsan lang niya ito ginagawa kadalasan ay puro laro sa labas lang ang ginagawa nito. Pinagmasdan ko na lang ang paano niya kinulayan ang mga nasa drawing book. Maganda ang pagkakakulay nito at hindi makalat. Akma din ang kulay sa mga bagay kinulayan niya katulad na lang ng saging, kinulayan niya ng yellow, apple ay red at ang talong ay violet. Napangiti na lang ako sa kanya.

Ang mga pagbili nila ay kinabibilangan ng mga komportable at ligtas na gamit para sa sanggol, mula sa crib hanggang sa mga mga mobile at mga libro para sa mga bata. “Pumili ka ng magandang tema para sa nursery,” sabi ni Sebastian habang tinitingnan ang mga wallpaper na pagpipilian. “Anong gusto mong theme?” “Gusto ko sanang magkaroon ng soft pastel colors at mga cute na animals,” sagot ni Evelyn. “Para magmukhang maligayang lugar para sa baby.” “I think that’s a great idea,” sabi ni Sebastian. “Let’s go with that.”

“Tingnan mo ang gawa mo, parang naninilim.” Mahina siyang natawa at napailing—ipapaglaban ang gawa niyo. “Oh, hell no. Ang sakit ng choice of colors mo. Ang sa akin, warm. Very welcoming.” Pop and bright colors kasi ang pinili kong kulay. Combination ng pink, yellow, at light blow. Ang sa kaniya naman ay brown, gray, at black. “Nope! Color of choice 'yan ng matatanda,” pang-aasar ko naman. “Mas prefer ng mga bata ang vibrant color.”

“He’s… a friend, baby. His name is Knox.” Knox knelt down, halos ka-level ng bata. Maingat ang ngiti niya, hindi pilit. “Hi, Kieran. Ang ganda ng drawing mo ah.” Itinuro niya ang coloring book na hawak nito. “Car ba ‘yan?” Tumango si Kieran, showing the page. “Red car. Like Mama’s.” Knox’s smile widened. “Ang galing mo. Mas maganda pa kaysa sa mga kotse ko.”

Hindi raw kasi ito delikado gaya ng iba kaya bagay sa mga baguhang doktor na gaya niya. Ang gusto lang ni Lauren ay coloring books at crayon. Iyon lang daw ang laging kinukuha nito sa mga gamit na inaabot dito para pagkaabalahan. Ngunit habang mas tumatagal siyang nakikisalamuha kay Lauren, mas lalong hindi siya makatiyak kung totoo nga bang hindi ito mapanganib. Sa uri ng pagkulay nito sa coloring book ay nababasa niya ang galit nito.

She questioned. "Yes anak." Ngumuso ang anak ko at pumunta na sa kwarto niya ngunit maya maya ay lumabas na naman siya dala dala ang coloring books niya kasama ang teddy bear na binigay ni Kent Axel sa kaniya. "I'll color here po." Itinuro niya ang carpet kaya tumango lang ako. Sa totoo lang ako talaga yung walang pinagkaka-abalahan rito kumpara sa dalawa, mag-aral na lang ba akong magluto?

May mga nagamit at may mga bukas pa. Napatingin naman si Paul sa mga coloring book na nililigpit na ni Dia. Mapungay na tinignan niya iyon, as if imagining the small moments he missed, the late nights, the tantrums, the first words, the first drawings. "She likes coloring?" mahinahong tanong ni Paul. "Hmmm. Kapag ganitong hindi siya nakakatulog, coloring talaga ang inaatupag nito," mahinahong sambit ni Dia nang hindi ito tinitingnan.

nauutal kong tanong. “Hindi pa tayo uupo?” Natampal ko ang noo ko ewan ko kung nahalata ng kambal ang alanganin kong ngiti. "Ahehehe sabi ko nga baby, uupo na tayo," wika ko sabay sumunod sa kanila dahil nakaupo na sila magkapatid at buti talaga iyon ulit pinagkaabalahan nila coloring book na bigay ni Ate Germaine. Story kasi iyon natutuwa ako dahil pareho nila binabasa na magkapatid. Malamang sa bahay agad nila lalagyan ng kulay.

Wala ng kulang, tapos sobrang lapit ko pa sa bilihan. May nakita pang coloring book si Isla at ‘yung mga book na may mga letter, animals at kung ano-ano pang makakatulong sa kaniya. At dahil hindi muna siya mag-school, binili ko na rin iyon para may pagkakalibangan siya sa bahay. Ang hahanapin kong trabaho ay ‘yung malapit lang at ‘yung puwedeng magdala ng anak. Ayoko naman kasing iwan na lang bigla si Isla dito sa apartment.

Tumakbo siya agad papunta sa daddy niya, bitbit ang coloring book na parang gusto niyang ipakita ang ginawa niya. “Daddy! Look oh!” sigaw ni Emanuel habang nilapag ang coloring book sa mesa ni Zephyr. Ako nama’y nasa tabi lang nila, nakabantay at handang umawat kung sakaling maging sobrang kulit si Emanuel. Pero napangiti rin ako, dahil sa wakas, nagliwanag ang aura ng bata.