Confess Message Novels & Stories

tanong ni Kristoff, nakatingin sa akin. “Hindi natin i-a-admit ang kasalanan natin. I-a-acknowledge natin ang kasalanan ng nakaraan,” paliwanag ko. “Magpapatawag ka ng press conference sa loob ng dalawang oras. Magiging face ka ng pagbabago. Dapat makita ng mundo na ang leader ay nakatayo at nagpapaliwanag, hindi nagtatago. Iiwan ko ang tracing kay Yurik. Ang priority natin ay ang public trust.”

Kasi sa unang pagkakataon… hindi ko alam kung kaya ko siyang pakinggan nang hindi ko naririnig ang katotohanan sa likod niya. Nagvibrate ulit. Message. “Where are you?” Isang simpleng tanong. Pero parang may hawak na baril sa likod ng bawat letra. Huminga ako nang mabigat. “Sorry,” bulong ko. Hindi sa kanya. Sa sarili ko. Pinindot ko ang isa pang file. Video log. Sealed. Classified. Playback started. Static muna. Then clarity. Isang silid.

Letter S. A. A. Inayos ni Rafael ang pagkakasulat. Hindi iyon bagong mensahe. Confirmation lang. Signal acknowledgment pattern. “Alam niyang may nakatingin,” sabi ni Charm. “O umaasa,” sagot ko. Tumayo ako nang tuwid. “Huwag natin siyang paghintayin,” sabi ko. Sa screen, ang main server core ay bukas. Ang override command ay naka-ready.

Dahan-dahan kong binuksan yung message niya. Did you get inside safely? Napapikit ako. Seriously? After confessing like that— ito lang ang message niya? Walang pressure. Walang follow-up. Walang “What do you feel?” Walang “Do you like me too?” Just— concern. Napailing ako habang nakasandal sa counter. “Ang labo mo talaga,” bulong ko. Pero bago ko pa mapigilan ang sarili ko— nakapagreply na ako.

"Sinubukan kong i-message ang admin pero sobrang misteryoso niya. Tingin ko, may kinalaman siya sa pagkamatay ng ibang sender. Nakakatakot." Napaisip ako sa sinabi niya. Konektado na ngayon ang lahat. Namamatay ang mga sender sa group page pagkatapos nilang mag-send ng confession. Misteryoso ang admin. Posible kayang... Napatingin ako sa logo ng Alpas Confession Files: lalakeng nakatayo sa rooftop ng building, nakasuot ng itim na jacket at nakatalikod. "Nayagi..." bulong ko kasabay ng pagkuyom ng aking mga kamao.

Nasa sala sila kaya hindi ko na naiwasan. “Friend muha kang highschool na teenager tapos nag confess sa ‘yo yung crush mo hahahaha!” “H-ha? Nag confess? W-wala! Walang nag confess!” Napahawak ako sa magkabila kong pisngi. “Ay! Over sa reaction Madam, parang guiltyng guilty!” ABANGAN... “Tigilan mo ‘ko sa kaartehan mo ha? Ano nga kasi ‘yon? Sabihin mo na. Ikaw alam mo lahat sa ‘kin pati kung kelan regla ko alam mo!” sumbat niya.

sulsul ni Aleck sakin "Bro, kilala mo ko, babae ang nanliligaw sakin, hindi ko sila nililigawan. I never do that kaya di ko alam kung paano manligaw." "Ano pang silbi naming kaibigan mo bro, syempre tuturuan ka namin kung paano," sabat naman ni Ivan "Kami bahala sa'yo bro. Basta ang gawin mo muna ngayon ay ang umamin sakanya." Paano kaya ako aamin? What's the best way to confess? Should it be romantic? Should it be grand? Should it be simple and casual? I don't know. Bahala na.

Doon nga nanggagaling ang tunog. Says there, I got a new message from an unknown number. Walang pagdadalawang isip na binuksan ko iyon. “Hi! I hope, nakatulong ang ginawa ko. Wala na sanang makakalabas na tungkol dito. Just keep it between the two of us just as I will keep yours. Falsification of medical records and result ang ginawa ko, so we better be careful. Anyway, I am rooting for the best. Good luck and fight for what you have to fight. I’m always here. Consider me your friend from now on. -Nina”