Confess Message Novels & Stories

[Orange Cat: Magaling ang sinabi ni Brother Cat, talagang deserving mahalin ang mga pusa] [Nalampasan na natin ang pinakamahirap na panahon, at mas magiging maayos ang lahat sa hinaharap] [Kahit na naakit ako sa sayaw niya, pero sa huli... nahuli ako ng kanyang sinseridad] [So... tinatanggi ba ni Brother Cat ang confession ng Cat sa isang maingat na paraan?] [Huwag mong seryosohin. Ang confession na ito ay PK punishment lang. At ang sagot ni Brother Mario ay halatang para protektahan si Mao Mao. Malaki kasi ang insidente noon.]

Slowly, carefully, I reached into my pocket and pulled out my phone, keeping it low, shielded by the angle of my body. I didn’t unlock it the usual way. Instead, I pressed a specific sequence—quick, subtle. A hidden interface flashed on screen. Something I had set up a long time ago. Just in case. My thumb moved fast. No hesitation. No room for mistakes. ONE MESSAGE. That’s all I could risk. Don’t reply. You’re being tracked. Stay where you are. Trust no one. I paused. That wasn’t enough. Not for her. My jaw tightened. Then I added one more line

“Don’t lie to me.” Halos pabulong ko iyong sinabi, pero mas nakakatakot kaysa sigaw. “I’m not lying!” halos mapa-iyak na siya, nanginginig ang boses. “I swear! Hindi ko kilala kung sino.. hindi ko nakita!” Mas lalo kong hinigpitan ang hawak ko sa buhok niya. “Then how?” “Message lang…!” mabilis niyang sagot. “May nagpadala lang ng instructions, kasama ng pera… at isang card…”

“There is a man.” Sabay-sabay silang napatili. “AAAAHHHH!” “Wait lang!” dagdag ni Cressida agad, nagtatawa. “I’m kidding!” “TOO LATE. CONFESSION ACCEPTED.” sigaw ni Conah. “May resibo na kami!” ani Charlie, sabay screenshot ng screen. “Look at that guilty smile.” “Guys!” tawa nang tawa si Cressida, halos matumba sa sofa. “You’re impossible!”

tanong ni Kristoff, nakatingin sa akin. “Hindi natin i-a-admit ang kasalanan natin. I-a-acknowledge natin ang kasalanan ng nakaraan,” paliwanag ko. “Magpapatawag ka ng press conference sa loob ng dalawang oras. Magiging face ka ng pagbabago. Dapat makita ng mundo na ang leader ay nakatayo at nagpapaliwanag, hindi nagtatago. Iiwan ko ang tracing kay Yurik. Ang priority natin ay ang public trust.”

Kasi sa unang pagkakataon… hindi ko alam kung kaya ko siyang pakinggan nang hindi ko naririnig ang katotohanan sa likod niya. Nagvibrate ulit. Message. “Where are you?” Isang simpleng tanong. Pero parang may hawak na baril sa likod ng bawat letra. Huminga ako nang mabigat. “Sorry,” bulong ko. Hindi sa kanya. Sa sarili ko. Pinindot ko ang isa pang file. Video log. Sealed. Classified. Playback started. Static muna. Then clarity. Isang silid.

Letter S. A. A. Inayos ni Rafael ang pagkakasulat. Hindi iyon bagong mensahe. Confirmation lang. Signal acknowledgment pattern. “Alam niyang may nakatingin,” sabi ni Charm. “O umaasa,” sagot ko. Tumayo ako nang tuwid. “Huwag natin siyang paghintayin,” sabi ko. Sa screen, ang main server core ay bukas. Ang override command ay naka-ready.

Dahan-dahan kong binuksan yung message niya. Did you get inside safely? Napapikit ako. Seriously? After confessing like that— ito lang ang message niya? Walang pressure. Walang follow-up. Walang “What do you feel?” Walang “Do you like me too?” Just— concern. Napailing ako habang nakasandal sa counter. “Ang labo mo talaga,” bulong ko. Pero bago ko pa mapigilan ang sarili ko— nakapagreply na ako.

"Sinubukan kong i-message ang admin pero sobrang misteryoso niya. Tingin ko, may kinalaman siya sa pagkamatay ng ibang sender. Nakakatakot." Napaisip ako sa sinabi niya. Konektado na ngayon ang lahat. Namamatay ang mga sender sa group page pagkatapos nilang mag-send ng confession. Misteryoso ang admin. Posible kayang... Napatingin ako sa logo ng Alpas Confession Files: lalakeng nakatayo sa rooftop ng building, nakasuot ng itim na jacket at nakatalikod. "Nayagi..." bulong ko kasabay ng pagkuyom ng aking mga kamao.

Nasa sala sila kaya hindi ko na naiwasan. “Friend muha kang highschool na teenager tapos nag confess sa ‘yo yung crush mo hahahaha!” “H-ha? Nag confess? W-wala! Walang nag confess!” Napahawak ako sa magkabila kong pisngi. “Ay! Over sa reaction Madam, parang guiltyng guilty!” ABANGAN... “Tigilan mo ‘ko sa kaartehan mo ha? Ano nga kasi ‘yon? Sabihin mo na. Ikaw alam mo lahat sa ‘kin pati kung kelan regla ko alam mo!” sumbat niya.