Crisostomo Ibarra Monologue Script Tagalog Novels & Stories

Tulad kanina ay tumingin siya sa kanyang baso. One thing I found out about Agustine, when he has things he cannot say properly or he was ashamed to say, he directs his gaze to others. "Do you perhaps... pity me?" I asked. Mabilis na umangat ang paningin niya sa akin. Umiigting ang kanyang panga at matalim ang kanyang mga mata na tila 'di nagustuhan ang narinig. "Hindi kita kinakaawaan," mariin niyang wika sa tagalog.

Pinitik ko ang ilong nito habang humihikbi. "Ano'ng tinitingin-tingin mo? Do I look pity to you na kung makatitig ka parang kawawa ako? Masaya kaya ako. Eh ikaw ba masaya?" Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. "Siyempre masaya ka! Kasama mo na ang pinakamamahal mo. Nagawa mo nga ang magmakaawa dati 'di ba? Pero ikaw ba? Naawa ka ba sa akin?" Humihikbi ko pang saad na muling pinitik ang ilong ng stuff na baboy.

Isa galing kay Barbs na nagdadrama dahil malapit na raw siyang maisolate sa amin, isa kay Ailee na naguupdate about internship dorm at dalawa kay Zac. Una kong nireplyan ang sa mga kaibigan. Barbs: Hoy! Huwag ninyo akong kakalimutan! Kahit isolated ako sa tropa, huwag ninyo akong papalitan! sasakalin ko talaga kayo! Me: We won't for sure. Hanap ka ng papable na doctor, para may napaglilibangan ka. Napangisi ako nung minura ako ng bakla atsaka tuwang tuwang nagpasalamat para sa ideya.

Like a gift unwrapped by a person thirst for the present inside. Lumuwang ang suot niyang dress at agad ibinaba ni Sandro ang manggas ng kaniyang dress. Napaliyad si Demie nang bumaba ang halik ni Sandro pababa at nang damhin nito ang isa niyang dibdib, giving it a light grope. Demie couldn’t herself but to tug his hair when he started showering light kisses on her other boob while he’s groping the other one. And when his mouth enclosed to its tip, it sent electricity into her system making her moan.

“Sinisiraan mo lamang ako! Palibhasa ay inggitera ka sa aking yaman!” “Yaman na nakukuha mo sa pangangabit?” tumawa ang tinawag na Esther. Oh. Dumami lalo ang mga nakiki-usisa. Ngayon ko lang napansin na pati mga tao sa unang palapag ay nagsi-akyatan na din. I looked at Crisanto and he was so sad. He’s bowing his head like he doesn’t want any of this. Siguro ay sinisisi niya ang sarili kung bakit nag-aaway ang lahat.

Masaya ba ang palabas? Ngumiti lang nang bahagya ang Matandang Ginang at sumagot, "Pakiramdam ko may mas kapanapanabik pang pagtatapos." Malamig na ngumisi si Rommel Cristobal. Pagkatapos ng talumpati ni Monica Cristobal, muling nagsalita si Marcus. "Sandali lang! May gusto muna akong sabihin sa lahat, kung hindi, magiging hindi patas ito para kay Miss Cristobal."

Ramdam ko ang matigas niyang dibdib, ang init ng kaniyang hininga na tumatama sa mukha ko, at ang panginginig ng kaniyang mga kalamnan. “I am not dictating you!” sigaw niya, ang kaniyang mukha ay ilang pulgada na lang mula sa akin. “I am trying to keep you alive! Wala kang alam kay Crisostomo! Wala kang alam sa mga halimaw na nakapaligid sa atin! The moment you leave my sight, he will take you! Gagamitin ka niya laban sa akin at hindi ko hahayaang mangyari 'yon!”

ani Alejandro Montenegro sa katabi nitong lalaki. Kahit may kasamang wikang Espanyol, bahagya niyang naunawaan ang sinabi nito dahil inaral nila ang wikang iyon noong nasa college pa lang siya. Kung gan'on, may kasabwat ang mga ulupong na ito sa Customs? "Claro, Señor Montenegro. Todo esta en orden, (Syempre, Mr. Montenegro. Lahat ay nasa maayos,)" anang Attorney.

Tumayo ako para magpunta sa cr. "E--Excuse me," Nauutal kong sambit. Nagmamadali akong nagpunta sa Cr para tingnan ang itsura ko. Sobrang pula ng mukha ko. Hinawakan ko ang mga pisngi ko gamit ang dalawa kong palad. "Nababaliw na ba ako?" Bulong ko sa sarili. Tumili ako mag isa habang tumitingin sa salamin. Parang hinog na kamatis na tuloy ang pisngi ko. Gusto kong magwala sa sobrang kilig.

C51 END ANTHONY POV “You’re here…” Mahina kong wika habang hindi nakatitig lang siya sa akin. “I’m happy…K-kasi ayos ka lang…” Mahina niyang wika habang yumuko. Kahit hirap akong bumangon ay pinilit ko ang sarili ko para mahawakan ko siya, baka kasi panaginip lang ito. “‘Wag kang gumalaw Senyorito…”