Crisostomo Ibarra Monologue Script Tagalog Novels & Stories

Mahina at malungkot nitong sabi, "Madalas niya kasi akong kinakantahan lalo na kapag malungkot." Ay talaga?? Miss mo ako? Pano ko ba sasabihin sayo???? Hello, John Carlo Laporre aka Four ako to si Crista Segovia aka CrystaLheart. Yung clanmate mong dead na dead sayooo xD pero pasensya na, di pwedeng sabihin... Mapapahamak ako "Dapat lage kang masaya." Wika ko at muli siyang tumingin sa akin, "Malulungkot talaga si Crista kapag nakita ka niyang malungkot."

Napababa siya ng tingin. Hindi ba talaga siya nagbago? Pakiramdam niya, napakarami nang nagbago. Nagbago ang panahon. Nagbago ang buhay. At higit sa lahat, nagbago na silang dalawa. Tumahimik muna si Crisanto bago nagsalita. “Huwag mong kimkimin lahat.” Mas naging malumanay ang boses niya. “Kapag kinikimkim mo, ikaw lang din ang nahihirapan.”

Paano sya naging malas sa pag ibig? "Nagiging malas ka sa pag ibig sa iyong unang pag mamahal... ngunit ang palad na ito..." Pinisil ito ng matanda, "ay magiging ma swerte sa pag mamahal sa ikalawang pagkakataon..." Naguguluhan na sya ngayon. Tinuro ng matanda si Crisanto, "Ang lalaki na yan ay galing pa sa kabilang tribu... Ang tribu na kalaban ngayon ng aming Isla dahil gusto nila kaming sakupin."

Paalala Mabigat na parang bakal ang paghinga ni Chief. Malakas ang kalampag ng dibdib niya sa tuwing makararamdam siya ng kaba sa kanyang sarili sa tuwing susuway si Crisanta sa mga pag-uutos na ibinigay niya dito. “Bakit ba palagi nalang kayo sa akin ganyan? Hindi na ako bata, para madalas niyo pa rin saktan na tulad sa batang paslit na ako noon nung maliit pa ako at madalas umiiyak lang sa sulok. Chief, malaki na ako. Alam ko na ang pinapasok ko at ginagawa ko... Ang mahalaga di 'ba ay buhay ako, hindi nasasaktan at maayos humaharap sa inyo..." my point si Crisanta pero hindi iyon uubra kay Chief kahit anong paliwanag niya.

sagot ng matapat na secretary. "Aba, napakagwapo naman pala ng katwiran niya!" bigla kong bulyaw, hindi ko na napigilan ang tindi ng frustration na kanina pa namumuo sa dibdib ko. "G. Montero, alam mo ba kung anong pakiramdam ng magmukhang tanga sa harap ng Manila Cathedral?! Naka-gown ako! Ang pamilya ko, nakabarong at nakasaya! Ang buong bayan ng San Isidro, nag-abang sa live stream ng kasal tapos ang ending, nganga!"

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

Tinanguan niya lang ang babae at nginitian Sa sobrang sakit ay napaupo siya. Bigla kasing sumakit ang pagitan ng hita niya. Shit! Agad na tinulungan siya ni Kristen. “Are you alright? May masakit ba?” nag-aalalang tanong agad nito. “’Yong baba ko!” gusto niya sanang isatinig. Dumeretso siya ng CR pagdating sa department nila. Napaupo muna siya sa toilet bowl. Nakaramdam siya ng ihi kaya umihi na rin siya. Masakit din!

"Lola Selma, may problema po ba kayo kay Luke? Napatawid pa kayo ng bakod dala 'yang walis ninyo." "Aba!" naghihimutok na sumbong ng matanda, "'Yang binata rito nakakaawang tingnan. Hindi mo man lang ba nasilip ang bintana mo? Nagbibingi-bingihan ka na naman siguro gaya no'ng nasira ng pamangkin mo 'yong paso ko—ikaw talaga, Logan! Ikaw talaga!"

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

“Alam kong hindi madali, pero kaya mo. At kung pakiramdam mo’y hindi mo kaya, mag-isip kang muli. Dahil ikaw ang pinaka-matapang at pinakamatibay na babaeng nakilala ko.” Hindi ko na napigilan ang ngiti habang unti-unting namumuo ang luha sa mga mata ko. Lumapit pa siya sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Pinigilan ko ang pag-iyak pero tuluyan nang bumagsak ang luha sa pisngi ko habang yakap niya ako.