Crisostomo Ibarra Monologue Script Tagalog Novels & Stories

Hindi nila alam na sa ibang lupalop na ng NCR ako nag-CR. “Sabihin mo may emergency ako kailangan kong umalis.” Walang gana kong sabi. “Loka! Nasaan ka ba talaga?” Pasigaw na niyang sabi. “Basta hindi na ako makararating dyan.” Natahimik saglit ang kabilang linya. “Basta emergency ‘yan ha?” Tila nag-aalangan ang boses niya.

Hindi mo kasalanan ang nangyayari sayo,kasalanan nila kaya dapat mo silang parusahan Dapat mo silang parusahan. Dapat ko silang parusahan? Oo dapat silang parusahan. Paparusahan ko sila dapat maghirap din sila........ Papatayin ko sila papatayin ko sila kasalanan nila ito.... PUMUNTAHAN MONA........HAHHAHAHA toktoktoktoktok Sandali sino ba iyan at parang sisirain naman ang pinto kong makakatok.. Toktoktok

Chapter 19.2: Ang Sakit ng Unang Pagkabigo Written By: Cristina de Leon PUMUNTA SILA sa batis at naupo roon kung saan may isang malaking bato sa gilid. Pinakalma muna niya ang sarili niya bago tuluyang magsalita. "MASTER WAYNE—" Mag-uumpisa pa lang ng sasabihin si Lana ay hindi na agad iyon natuloy dahil sinugod na ng yakap ni Wayne ang babae.

“K-kung may alam ka, bakit hindi mo na lang sabihin?” Tumawa ang lalaki. “Wala nang libre ngayon, ano ka ba!” “Magkano? Magkano ba ang kailangan mo!” halos pasigaw na si Iris, dahilan para mapatingin sina Alexander at Cris. “Alam mo ba na nakikita ko ngayong nag-uusap ang magpinsan?” patuloy ng tinig, malinaw na sinusubaybayan ang galaw nina Alexander at Cris. “Isang kalabit lang ng baril ko, puwede ko nang pasabugin ang ulo ng isa sa inyo. Hindi mo ba naiisip ang peligro kung hindi ka susunod sa akin?”

‘Di na makatili ang katabi kong si Ate Luz, habang si Sel at Xymich halus mabingi ako sa tilian nilang dalawa, si Ate Edz na lang ang bukod tanging tahimik sa amin. Napalingon ako sa aking tabi, pinapakinggan ang sinasabi ni Ate Luz, tila nagdadasal habang nakapikit ang mga mata, “Ginoo panabangi, pasayloa kos akong nabuhat nga sala, makanaog lang jud ko dinhi ‘di na jud ko mobikangkang bahalag ‘di na ko katilaw sa malamian niyang sabaw, bahalag wa nay tiorok-tiorok akong mga mata kaysa motiorok akong kinabuhi. Oki ra jud ko Lord di na mi mag mate kaysa ma meet nakog sayo si San pedro.” wala akong naiintindihan, she was praying in cebuano.

KABANATA 65 " Rafael Santori, " matigas na sambit ni Rostam sa tunay na pangalan ng taong nasa kaniyang harapan. Unti-unti itong lumingon sa kaniya at sinalubong ang nguso ng baril na nakapuntirya mismo sa noo niya. " Traydor kang hayop ka. Sabihin mo, sino ka ba talaga? "

Kailangan bang maging ganito ang lahat? Naagaw ang atensyon ng dalaga sa malalim niyang pag-iisip nang makarinig siya ng pagpalakpak. Napatingin siya sa pinto kung saan nanggaling palakpak at doon niya nakita ang babaeng mais. “Well, well look who’s back,” wika ni Christy na may sarkastikong tono.

'Yun yung time na humingi ng favor Kara. "Will you comeback to me, my love? Will you be my girlfriend, again?" Iyon ang sinabi ni Robespierre sa huling part ng video bago namatay ang palabas. Hindi ko mapigilan ang sarili ko sa pag-iyak. Sana panaginip nalang ang lahat. Sana pwedeng i-rewind ang lahat at bumalik sa oras na 'yung narinig ko pa si Dominique sa CR.

“Kami ni Liam, may favorite spot kami after work at hindi pwede na hindi mo makita. Consider this your official welcome ceremony..” “Welcome ceremony?” napataas kilay ko. “Bago pa lang ako, baka istorbo lang ako sa inyo.” “Ano ka ba,” sabay tapik ni RJ sa balikat ko. “Kung istorbo ka, edi si Liam na lang ang istorbo ko araw-araw. And look—buhay pa rin siya, o!” “RJ,” malamig na putol ni Liam, tahimik pero halatang may pangingilabot sa tono.

"Dahil ayokong isipin mong madali ang buhay ko." Napatawa ako nang mapait. "Madali? Ito ang buhay mo? Ganito?" "Ganito." Napailing ako. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Takot. Galit. Awa? Hindi ko maintindihan. Tumayo nang maayos si Crisanto. Tumingin sa mga tauhan niya. "Tapusin niyo." Nanlamig ang buong katawan ko.