Cruel Novels & Stories

Masuyong kinulong nito ang aking mukha sa dalawa nitong palad at pinakatitigan ako ng mariin. "Listen, stop crying. You hurt me big time, sweetie. Please, stop!" "I can't, Ziel. I really missed him," lumuluha pa ring sagot ko. Napansin kong umigting ang panga ni Ziel sa narinig. "Kung pwede lang akuin ko ang sakit na nadarama mo, gagawin ko huwag lang kitang makitang nasasaktan, damn, that stupid asshole! I never thought na ganito kalala ang impact niya sa'yo? Is this the real you, Ms. Del Fuego?!"

Daniel squeezed her hand and breathed heavily. “Yeah, you killed all of them… and you will pay for it. I will make sure you will pay for all of it.” Mariin ang pagkakasabi ni Daniel, it was as if he’s containing his anger. Sinusubukan nitong kontrolin ang galit na nararamdaman.

‘Yun ang cruel. Enemies never stood up for each other! Kaya nga enemies eh, kailan pa naging comrade ang enemies? Rules are rules: you never help them; you laugh and mock them and perhaps, kick them a little, and lastly, don't give them a better sleep at night. Be their worst nightmare.

- Maxine "Ang pagkakamali ay hindi pwedeng sundan ng isa pang pagkakamali. Ang galit, puot at hinanakit ay walang magandang maidudulot sa ating buhay. Matuto tayong magpatawad kahit pa sa mga taong nakasakit sa atin. At laging isipin na huwag maging sakim o manakit ng kapwa para lang makuha ang gusto natin, buong pusong yakapin at tanggapin ang kung ano ang meron tayo sa buhay at binigay ng Diyos sa atin." - Luke

Yun kasi ang takot na dumadating sa balat nila kung malalaman nilang buhay si Crizza, the way they saw Crizza that one manhikan time, they were in shock. Dahil nakita na nila ang gusto nila, what about make them disgusting. Hindi ko makakalimutan ang pang mamaltrato ng mga Finx saakin habang wala si Range, yes Range is different yet beinga Finx is also accepting to get what I will turn back to them.

Habang pinapanood ko si Kaegan ay kahit papano ay gumagaan ang pakiramdam ko. Kaegan is my sweetest and kindest baby I know. Kahit bata pa ay marunong ng umintindi ng mga bagay-bagay. Hindi siya makulit o nagpapasaway. Dahil wala akong ibang mapag-iwanan noon, wala pa siyang dalawang taong gulang nang ipasok ko siya sa daycare.

“Naisip mo ba kung ang mga kilos mo ay makakasakit ng isang tao nang husto?” “Dahil kaibigan pa rin kita, kaya hindi kita pinatay! Kung ibang tao iyon, patay na siya!” “Eh patayin mo na lang ako kung gusto mo! Patayin mo na!” sagot ni Drexell, may halong sakit at desperasyon sa mga mata. “Dahil ang pagkuha mo kay Zoey mula sa akin ay parang kinuhanan mo na ako ng buhay!”

Gano ba siya kakapal para biglaan lamang angkinin ang anak ko at pagbantaan pa ako? I can't see the man I once loved... His attitude is now different from before, he's so rude and unpredictable compared to the guy I knew for months. He's so sweet back then and so gentleman but now it was gone. The Neon I faced today seems cold, distant and dangerous, my instinct told me to avoid him because I can sense something is not right.

Nagkagulo ang lahat, nag-umpisa na ako mangatog habang nasa MC na palagay ko sa fatal ito natamaan at hindi na humihinga. Tanging iyakan ang nangibababaw nang dahil lang sa pagmamatigas ko at pagsuway sa gusto niyang mangyari ang daming nga nadamay... This man is ruthless and cruel, walang awa sa may buhay makuha lang ang gusto kaya kahit labag sa loob ko husto akong nakiusap sabay humawak sa coat niya at angsumamo. "Parang awa mo na! Itigil mo na 'to," pagmamakaawa ko. Kahit ang mga magulang ko hawak ng mga tao niya at may nakatutok na baril sa kani-kanilang mga ulo.

Bakas sa mukha nito ang pag aalala habang kausap ang amo. “Wala naman akong kaaway, Mario. Imposibleng may magtatangkang kitilin ang aking buhay.” Napuno pa rin ng takot si Arthur matapos sabihin ang mga katagang iyon kay Mario. Alam niya sa kanyang sarili na isang malaking pagkakamali ang kanyang nagawa ilang taon na ang nakakaraan pero imposibleng manganib ang kanyang buhay dahil doon.