Novel & Cerita Dad Death Quotes

Kailangan kong tatagan ang loob ko. Napuno ng iyakan ang buong paligid. Magang-maga na rin ang mga mata ko sa walang-tigil na pag-iyak. Hindi ko pa rin makakayang tanggapin na wala na sila. Iniwan nila ako. “Today, we gather to bid you farewell, to honor the beautiful souls you were. Though my heart is heavy, I want to celebrate the love and joy you brought into our lives.” I turn to the gathered mourners, my voice filled with conviction. “Let us remember Britney and my Dad not with tears of sorrow, but with smiles of gratitude for the time we had with them. They may be physically gone, but their spirit will forever live on within us.” I walked towards the casket, gently placing a bouquet be

Sa sobrang busy ko sa pagiging ina nakalimutan ko na ang tungkol sa death anniversary ng lolo ko! "I-I'm sorry daddy. Ang totoo nakalimutan ko ang tungkol sa bagay na iyan, ngayong month nga pala ang death anniversary ni lolo." "It's alright. Just make sure you'll be here before his Death Anniversary," mahinahon na sabi daddy. "Po? But I can't leave New York now. Ang dami ko pang trabaho—"

I think I deserve to die than suffering the pain in this world. Naisip kong okay na mamatay na ko ngayon ngunit pag naiisip ko si Dad sobrang malulungkot siya nawalan na siya ng babaeng pinakamamahal paano pa kaya kung dalawa? Siguradong magiging miserable si Dad. I wont let that happened. Humingga ako ng malalim bago napatingin sa lalaki na narinig kong nagd-dial siya ng number.

“He probably is.” “So why would Death do this?” Ma’am Dela Cruz was quiet for a moment. “Because some losses haunt even him.” I remembered Ruin’s voice. His wife chose to leave the world. My throat tightened. “He lost someone.” Ma’am Dela Cruz didn’t answer directly. “Death understands certain kinds of pain too well.” The room felt colder. I wrapped my arms around myself. “So what do I do?” “You stop thinking there’s one perfect sentence that will save Caelan,” she said. “There isn’t.”

Naramdaman niya ang marahan na paghagod ng kanyang Daddy sa kanyang likuran. "It's okay to grieve and cry, Autumn pero tama naman ang Mommy mo. He's dead. You are alive. There are still a lot of things out there that's waiting for you instead of caging yourself in sense of mourning for him. Matagal na panahon na siyang wala, Autumn. Hindi ko rin sinasabi na kalimutan mo na siya pero ang nais ko lang ay palayain mo na ang sarili mo mula sa kanya," malumanay nitong wika.

dagdag pa nito "Pinagtagpo pero hindi pangmatagalan" sabi ni heneral "Dapat kasi motolite na lang jinowa mo mary baka mas tumagal pa kayo" pang aasar ko "At ikaw naman kaibigan, Sa tingin ko dapat mong sundin ngayon si lucifer" sabi ni pepe saakin "Parents' knows best calci boi~" "Sang ayon din ako...kapag namatay ng dahil sayo si essay baka ikabaliw ng puso mo tapos mamatay ka sa heart attack" sabi ni supremo

"Did we do something wrong again, boss? Sinusunod na po namin ang lahat ng mga inuutos nila sa amin. Ano pa po ba ang gusto niyo? Halos wala na kaming tulog. Pinagdadamutan pa nila kami ng pagkain. Balak niyo ba kaming patayin?!” Umiling si Miss Quinn. "Death is an easy route for escape, Vida. Hindi matutuwa ang kaibigan ko kung mamamatay kayo agad." Kumunot agad ang noo ni Vida. “Kaibigan?"

Pagkatapos nilang tumunganga sa ginagawa sa loob ay sabay sila na naupo sa waiting area. “Pasensya ka na sa ginagawa naming abala ha. Alam kong hindi basta ang buhay ng isang katulad mo.” “I can always manage my time. When Dad died, I realized that all of these are temporary. I value the time I spend with the people that I love. Lahat ng ito kailangan ko lang para sa survival habang buhay ako, pero kapag wala na, wala na rin. I think I want you to see not just my sympathy but rather my empathy.”

Naglalakad na si Dhalia papasok ng Dorm, nagpunta lamang siya saglit sa kalapit na bakery para bumili ng kakainin. Nang mapansin niya ang paghangos ng mga mobile patrol at isang ambulansiya. Sinundan lamang ng tingin iyon ni Dhalia, napangiti siya bahagiya. "Mabuti pa ito, mawawala na sa mundo. Hindi na nito mararanasan ang hirap sa mundo,"piping pakikipag-usap ni Dhalia sa sarili lamang. Para sa kaniya napakapalad ng mga taong namamatay, dahil ibig lamang sabihin niyon ay tuluyan ng mananahimik ang buhay ng taong iyon.