Novel & Cerita Kahirapan Sa Pilipinas

Pero may mas lalala pa ba sa nararamdaman ko ngayon? Wala na ata. Everything, Everything that I worked hard for, lahat ng pinag hirapan kong bagay para sa pangalan na meron ako ngayon, Nasira... It was ruined because of one mistake. Isa lang. At ngayong pauwi na ako ng pilipinas, hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman o kung anong dapat kong gawin. Media here in the Philippines are way worst than media in Hilton.

The Mourning Habang ang makapal, marumi, at nakasusulasok na itim na usok ay patuloy na pumapaibabaw sa madilim na karagatan ng Manila Bay, ang buong digital na mundo ay tila sumabog sa isang kolektibong sigaw ng matinding pagkabigla at pighati. Sa bawat screen ng telebisyon, smartphone, at naglalakihang digital billboard—mula sa kumikinang na New York Times Square hanggang sa mataong eskinita ng Shibuya Crossing sa Tokyo—iisang balita lamang ang nakasulat sa nagbabagang kulay ng dugo: "CELESTIAL BAND YACHT EXPLODES IN MANILA."

Sinalo naman nila ito na ikina irap nya. Ang bwisit na 'yon! Ang kapal nang mukha nyang mag panggap na biktima—kung ang totoo ay sya naman talaga ng biktima! Hindi na sila makaka alis ngayon ng Pilipinas dahil may hinaharap na silang mga patong-patong ba kaso. Muli syang sumakay sa kanyang sasakyan para bumalik sa presinto upang pakinggan ang mga sasabihin ni Ortiz.

Pareho kaming natawa, pero sa likod ng mga ngiting iyon, alam naming pareho—malapit na ang pagbabago sa buhay ko. Mabilis na lumipas ang mga araw at isang gabi, habang nagvi-video call kami ni Huxley, nakita ko sa screen na parang may problema siya. "Babe, what's wrong, okay ka lang?" nag-aalala kong tanong. Narinig ko ang malalim na buntung-hininga niya. "Uhm, nalaman nina Mommy at Daddy na umuuwi ako ng Pilipinas tuwing sembreak. At hindi lang 'yon..."

Bantay sarado ako kapag umaalis ito. Isang taon na lang ang termino niya sa pagka Pangulo. Napapanuod ko sa balita na, na nagkakaroon ng malaking problema ang Pilipinas, pero nagagawan ka agad nito ng paraan kung paano ito malulutasan. Ngayon naman ay nababalitaan ko na nauuso nanaman ang pagkuha ng mga bata, akala ko tapos na ang problemang ito, naulit nanaman pala, kinakabahan ako para sa mga anak ko. Wala pa naman akong kuntak sa kanila dahil ang phone ko ay naiwan sa hideout ni Tit9 Juanito.

Inisip na lamang ni Ikay na baka wala pang budget o hinihintay pa nito ang go signal ng matandang amo. Saktong walong buwan na ang tiyan ni Ikay ng pinasok ng Bagyon Rosing ang Piliinas at sapol ang lugar nila. Centro pa ng mata. Halos luparin na sngvbubungan ng kubo n iIlay tuklap na sng kahati kaya basa na sng daldga. Nawalan na rin sila ng kuryente.. Natatakot na si Ikay ng maramdamang pinapasok na ng tubig ang bahay niya.

Kahit kailan ay hindi patas ang mundo, kahit kaharap ang kamatayan. Maraming mahihirap na tao ang nakatira sa pinakamahirap na lugar sa Asia, Africa, at Latin America. Marahil ay magsanhi ng malaria ang isang baso ng hindi malinis na tubig, kukunin agad ang buhay ng isang tao. Kung ang isang ordinaryong tao ng working class ay nagkaroon ng cancer, marahil ay kaya siyang buhayin ng magandang social security system ng sampung taon pa.

“Oo na, kalma na, okay? Biro lang naman kasi iyon, saka hindi naman matagal ang stay mo ng Pilipinas, kaya no worries, hindi naman mahirap alagaan si Elliote, he is obedient afterall.” Tango lang ako nang tango, kahit na sa loob-loob ko ay hindi magawang kumalma ng utak ko sa kaiisip ng maaaring mangyari kapag nagkataong magkikita sila ng ama niya. Hindi ko alam kung ano ang idadahilan ko, o ‘di kaya ay kung ano ang sasabihin ko. “Kailan na ba ang punt among Pilipinas?” pag-iiba ni Kai sa usapan. Nakaharap na siya ngayon sa TV, kahit na hindi naman naka-on.

At bakit wala siyang alam? Sa loob ng dalawang taon, akala niya ay umaasa lang ito sa Claveria family. Akala niya wala itong kakayahang mabuhay nang mag-isa sa Pilipinas. Ngunit ngayon, isa-isa nang nababasag ang mga akala niyang iyon. Mas lalo siyang natahimik. ***

She began to cough and her eyes went teary. Malakas na tumawa si Sophia at naiiling siyang tiningnan. “Look at you, Klaire,” patuloy ito sa pagsakal sa kaniya. “You should not have come back to the Philippines. Because of you, my life is ruined! Now, I’m going to ruin you!”