Romans & histoires Deklamasyon Tungkol Sa Kahirapan

Hindi tulad noon na marami akong iniisip. Hindi ko pinagsisihan ang mga naranasan ko noon dahil lahat tayo ay dadaanan sa anumang dagok ng problema. We are living in the world full of lies and struggles and nobody can help you but yourself. Dapat talaga maging matatag,dapat maging matibay. Parang sinusubukan tayo ng panginoon sa mundong ito, binigyan tayo ng buhay para malampasan ang mga dagok na kanyang binibigay. Ang dagok na siyang daan para tayo ay maging matibay. Kung sino man ang bibigay at magpapakamatay dahil sa kanyang binigay na misyon ay isang duwag. Hindi deserve ng taong iyon ang pagkakataon na binigay ng panginoon sa atin para maging saksi kung gaano ka ganda ang buhay sa kabil

Ngunit tumayo si Kian, at sa kanyang tinig na mabagal ngunit umaabot sa puso ng lahat, sinabi niya: “Noong unang panahon, tayo rin ay nasa panganib na mawala dahil sa ating sariling pagkakamali. Kung walang dumating na nakinig sa atin, kung walang tumulong sa atin na makita ang ating maling gawain, hindi tayo makakatayo dito ngayon. Ang pagiging bahagi ng iisang mundo ay nangangahulugang kapag nasasaktan ang isa, nasasaktan din ang lahat. Hindi natin kailangang makipaglaban o magdikta — kailangan lamang nating magsalita ng katotohanan, at ipakita sa lahat na ang pagkawasak sa kalikasan ay walang pinipiling lugar o panahon. Ang ating 'lamig' at 'pagiging matigas' ay nararapat gamitin ngayon —

Hirap din maging breadwinner. Kailangan ko i-meeting ang mga kapatid ko para aware din sila sa dinadala kong problema. Yun ang nararapat. Dapat lang na sabihin ko sa kanila ang situation namin. At sana wag silang madala sa takot. Di ka naman mananalo kapag natakot ka sa buhay na ito. Kailangan lumaban. Ikaw na ang bahala sa amin Papa God. @Death Wish

“Hindi ba? Ilang taon na ba kayo diyan sa apniniwala ninyo? May nangyari ba? May napapala ba kayo? Wala!” “Ang sakit mong magsalita pero wala kang alam sa imperyalismo, sa kabuktutang ginagawa ng pinapayaman ninyong nakaupo, ang mga patuloy na yumayaman buwaya sa lipunan. At sino ang mga naghihirap? Bakit may mga tinatapakan para sa pansarili nilang interes? Ang mga katulad naming mahihirap lang ang kaya naming ipaglaban dahil sila ang mga sinasamantala ng mga nasa kapangyarihan. Ganyan ka magsalita dahil ang tanging alam mo ay ang buhay na magaan at hindi mo nakikita ang paghihirap ng ating mga kababayan."

May mga mamamayan doon na naglalakad sa kalagitnaan ng malamig na panahon. May nakikita naman ako na nanlilimos at hindi ko mapigilan na maawa. Ngunit ano ang magagawa ko para sa kanila? Ang kahirapan ay may limit na solusyon, ngunit nakabase na rin ito sa mamamayan kung papanatilihin nila ang buhay nila sa kahirapan o magpupursige silang umunlad. Poverty can never be relied on someone else. Dapat magpursige ka, dahil hindi ka uunlad kung wala ka naman gagawin.

mapang-uyam na hayag sa akin ni Dolus. Bigla akong napahinto sa pagpupumiglas. Tuluy-tuloy ang mga luha kong umagos sa aking mukha. Mariin akong napapikit habang kagat-kagat ang aking pang-ibabang labi. Gusto lang naman naming protektahan ang mga taong mahalaga sa amin, ngunit, bakit nangyayari ang mga bagay na ito sa amin? Humingi naman kami ng kapatawaran sa aming mga kasalanan, ngunit, bakit tila walang katapusan ang aming paghihirap? Ganito nga ba kapait ang magmahal at mamuhay sa mundo?

“Ano ang sasabihin ng kapatid mo? Si Sandro? Ang pagtatago ng mga tingin sa asawa ng kanyang kapatid, na nagtatago ng… malambing na damdamin? Ito ay isang pagkakanulo, hindi ba?” Ang paghahayag ay nakabitin sa hangin, krudo at hindi maikakaila. Ang deklarasyon ni Sandro, na pinilit sa ilalim ng mga pangyayari, ay parehong nakapagpapabagabag at nakakatakot. Ang aking puso ay tumibok sa isang magulong halo ng takot, pagkalito, at malalim na kalungkutan para sa sakit na tinitiis ni Sandro.

Mukha ay walang kadukha-dukha, diwa ay puno ng tuwa—dahil sa aming mga nasa laylayan ng lipunan. Pati paghinga namin ay walang paglinga. Kada-hinga ay parang inuutang sa kanila. The word is Freedom. Always...seldom, No peace, and hope. Abject poverty. Oppression. Controlled. We are powerless. We are afraid. They have all the resources. So we need to fight... the locusts, not the Embassy. We need to protect the grains so they have something to eat, bahala nang wala kaming makain kaysa sapilitang patayin.

Sana ay nalipasan lang ito ng gutom. “S-sorry desperada lang dahil sa kahirapan. Puros na lang kasi sa impyerno ang nasasadlakan ko, sana naman kahit minsan lang ay langit naman,” matipid na paliwanag naman nito bago nagyuko ng ulo.

Tumango naman ito na parang isang maamong tupa. "Wala pa DYAN sa kalingkingan mo ang paghihirap ko. Ni Hindi mo maranasang mangapa sa dilim mahanap mo lang ang kailangan mo. Araw-araw kang nakakulong sa loob ng bahay para Hindi ka mapahamak. Ni hindi mo makita ang papalubong na araw nang dahil sa bulag ako! ALAM MO BA YON AH? HINDI KASI HINDI MO ALAM KUNG ANONG HIRAP ANG PAGDAAN ANG LAHAT NG YON! GUSTO KUNG ISISI SA INYO ANG LAHAT NG NANGYARI SAKIN NOON. PERO ALAM KUNG PAGSUBOK LANG YON SA BUHAY KO AT KAILANGAN KUNG HARAPIN AT MAGING KAHIHINATNAN NON. TINIIS KO ANG LAHAT NG YON. PERO NAGPAPASALAMAT PARIN AKO DAHIL MERONG NAGMAMAHAL SAKIN. HINDI NILA AKO INIWAN AT LAGING GINAGABAYAN. IPINAP