Kahirapan Sa Buhay Novels & Stories

Tila paulit-ulit na bumalik sa utak ko ang sinabi niyang 'yon. Paano ako magiging masaya kung mag-isa na lang ako sa buhay? Paano ako magiging masaya kung alam kong nasa panganib pa rin ang buhay ko at walang kasiguraduhan ang aking kaligtasan? At paano ako magiging kampante kung ang mga taong nakapaligid sa'kin ay hindi totoo. Mga taong pumatay sa mga magulang ko.

Tanging pag sigaw ang kaya kong gawin dahil iginapos nila ako at wala akong makita. Nasaan ka Zyaire. Ngayon ko lubos na naramdaman na kailangan ko siya sa mga oras na ito. Dito na lang ba matatapos ang buhay ko? Hindi ko na ba siya makikitang muli? Mas may masakit na katotohanan pa pala akong kahaharapin. Ang posibilidad na hindi na ako makalabas dito ng buhay at makabalik sa piling ni Zyaire ang tila mas masakit sa mga pagkakataong ito kaysa ang pang gagagong ginawa niya sa akin.

Mahirap ang mamamatayan ngunit mas mahirap tingnan ang mahal mo sa buhay na naghihirap dahil sa nararamdaman. Kung hilingin ko sa Diyos ang buhay na walang kamatayan, hihilingin ko. Ngunit kalabisan na iyon. Dahil ang buhay ay may hangganan, may katapusan. Kasabay ng pagkamatay ay ang pagkatapos ng iyong layunin sa buhay. Dahil tayong lahat na nanatili dito sa mundong ito, may purpose. Hangga't humihinga pa tayo ibig sabihin hindi pa tapos ang layunin natin. May misyon pa tayong gagampanan.

Magkapatid sila pero magkaiba ng apilyedo. Lahat ng alam ko ay nabasa ko sa diary ni Haether.Ang diary na ito ay laking tulong sa akin dahil kung wala ito ay hindi ko malaman ang mga buhay ng mga taong nagmahal sa katawan kung saan ako ngayon.

What the heck! Kaya ako sobrang masaya na nakapasok sa trabaho kahit bilang kasambahay nalang ay dahil akala ko masosolusyonan ko na ang kahirapan ng buhay namin. Pero bakit imbes na guminhawa ang buhay ay tila ba mas lalo lang akong nilugmok sa hirap?

“Oo, Kairah. Siguro nga kailangan natin magtakda ng bagong buhay. Hindi ko alam kung anong mangyayari, pero ang pinakamahalaga, hindi tayo magpanggap na masaya.” Sa mga sandaling iyon, parehong nahanap nina Kairah at Liam ang isang uri ng kalayaan. Hindi nila alam kung ano ang hinaharap para sa kanila, ngunit natutunan nilang yakapin ang katotohanan. Alam nilang hindi nila kayang magpatuloy sa buhay na ito, at sa kabila ng lahat ng sakit at kalituhan, nagkaroon sila ng tapang na tanggapin ang pagbabago. Ngunit isang tanong na lamang ang naiwan sa kanila—paano nila haharapin ang hinaharap kung pareho nilang alam na ang buhay nila ay kailangan ng bagong direksyon?

Ang lahat ng kakaharapin mo sa buhay ay maayos na nakalatag, nasa sa iyo na lang iyon kung paano mo tatanggapin, susuungin at lalampasan. Sa buhay kong ito ay hindi ko makakaila na mahirap ang maging reyna. Bukod sa lahat ng hirap ay maaga kong sinalo, ay hindi rin madaling kumilos lalo na’t maraming nakamasid sa bawat kilos ko, at handang palakihin ang butas na kanilang makikita. Hindi rin madaling mabuhay lalo na’t kung puro pagbabanta ang haharapin mo. Sa bawat araw na malalampasan mo ay laking pasasalamat na iyon kung walang nagtangka sa buhay mo. Ang pagiging matatag—hindi lang sa pisikal na aspeto kung hindi sa emosyonal din ang pinakamahirap. Dito ako palaging nasusubok, pero katulad

I said, still my voice cracking remembering how my life was before and comparing it to the life I have now. It turns out that no matter what status in life I have right now, the misery will still come to find me. Hindi lang pala ang kahirapan ang magdadala sa’yo sa paghihirap. Kasi kahit nasa itaas ka na, hinding-hindi mawawala ang mga problema, lalo na’t kung ikaw mismo ang may kasalanan kung bakit mo ito hinaharap ngayon.

madiin niyang sabi na bakas ang galit sa kaniyang mukha. Alam niyang ikakasal na ang mga ito at hindi niya hahayaang maging masaya silang dalawa sa isa't isa. "Hindi pa ba sira ang buhay ni Tali nang mawala ang lahat sa kaniya? Sa pamilya niya?" "Kulang pa 'yon, Hiro, kulang pa ang lahat ng iyon kumpara sa pitong taong paghihirap ko," giit niya.

“Nagkaroon ng malaking iskandalo sa buhay ko ng dahil sa kanya. Na sumira ng lahat. Mula noon ay nagkaletse-letse na ang buhay ko. Ngayon buntis pa ako sa panahong gipit ako. Wala siyang dala kundi kamalasan sa buhay ko.” “P-Pero, sa akin lang kasi, kung umabot lang sa sukdulang talagang gipit na lang. ‘Yung wala na talagang matatakbuhan. Hindi naman siguro kalabisan kung humingi tayo ng tulong sa kanya.”