Kahirapan Sa Bansa Novels & Stories

Iba humagupit ang bagyong 'yon, at sa nakita ko sa balita, hindi malabong mangyari 'yon unless matunaw. It so saddening na makita 'yong mga tao na nasa bubong, naghihintay ng rescue, 50/50 ang buhay. Kung sana walang korapsyon, pwede pa sanang agapan ang pag-apaw ng tubig sa mga lugar. Ngayon na may darating na namang bagyo, buong bansa na ang maapektuhan. "Mag-iingat kayo!" pahabol ko. Kung pwede ko lang sila ihatid isa-isa, gagawin ko pero hindi pa naman ganun kalakas ang hangin at ulan.

sabi niya, “…para iligtas ito.” Biglang tumigil si Samuel sa isang madilim na intersection. “Ano ang ibig mong sabihin?” Tahimik sandali ang babae. Pagkatapos— mahina siyang nagsalita. “Thirty years ago,” sabi niya, “may mangyayaring pagbagsak.” “Anong pagbagsak?” “Economic collapse.” “Civil unrest.” “Wars.” Tahimik. “At hindi iyon theory,” dagdag niya.

Magkahalong awa at pangungutya ang naging reaksyon ng audience. "Sobrang devoted na ina! Kung alam ng bata kung gaano kahirap ang buhay, dapat mas pinaghihirapan niya!" "Ang kahirapan ay bumubuo ng pagkatao. Tingnan natin kung ang bata ay makakaahon dito."

At kapag nagpatuloy ang ginagawa nila ay baka tuluyang mawalan ng gana ang mga businessman na naririto sa amin at mag-isip na mag-relocate na lang sa ibang bansa. Siguradong babagsak agad ang bansa at ang unang magsa-suffer ay ang mga mamamayan. “Just to be honest, your clan doesn’t fit to become ruler of this country,” he said. “They don’t even know how politics works. They always think that they can run this land using fear and violence.” I sighed. “I agree with you.” Hexoria cannot sustain itself. We have so many things that we need to get outside the country just to survive that is why it is important for us to have connections. We need good relationships with other countries so we can d

“Huh? Bakit nyo naman natanong ang bagay na iyan?” Takang tanong ko. Ano na bang nangyayari sa labas ngayon?? “Hindi mo na nanaisin pang tingnan at titigan ang noon ay magagandang tanawin at masiglang bayan, ngayon ay naging parang libingan na. Kumalat na ang sakit sa buong kaharian. Bagsak na ang ekonomiya at lahat ng tao ay naghihirap na, wala na silang makain,” Mahinahon ngunit pagalit na sabi ni Xinniang. Bahagya pang nakakuyom ang kamao nito.

sabi niya, “…para iligtas ito.” Biglang tumigil si Samuel sa isang madilim na intersection. “Ano ang ibig mong sabihin?” Tahimik sandali ang babae. Pagkatapos— mahina siyang nagsalita. “Thirty years ago,” sabi niya, “may mangyayaring pagbagsak.” “Anong pagbagsak?” “Economic collapse.” “Civil unrest.” “Wars.” Tahimik. “At hindi iyon theory,” dagdag niya.

At sila nga ang nagpapatuloy na naghahasik ng kasamaan sa mundo; pagnanakaw, tawag ng laman, pagpatay, panggagahasa, pakikipag-apid, at iba’t iba pang kasalanan, kung saan nawalan ng katahimikan ang buong pilipinas at patuloy na mas dumami ang karahasan na pawang bago sa paningin ng bansa. Araw-araw rin nagkakaroon ng kaguluhan at karahasan na siyang hindi malaman ng bansa kung paano susupilin dahil wala pang batas na nagpapatupad ukol doon. Hindi pa nila nalalaman kung ano-ano pang kasalanan ang puwedeng lumabas sa kasalukuyan kaya hanggang ngayon at sa iba’t ibang dako ng mundo’y patuloy dumarami ang kasamaan na siyang mas marami pang naiimpluwensyahang gumawa ng masama.

Dinala ni Zeus si Maureen sa isang private plane, at huminga siya ng malalim, "Ang bansang ito ay talagang magulo." "Oo." Mahina ang ekonomiya dito, magulo at laganap ang droga at armas. Hindi magandang bansa para manirahan. Sumandal si Maureen sa balikat ni Zeus at ngumiti ng malumanay, "Mas maganda pa rin ang bansa natin."

paumanhin ko at tinakid na rin iyon. Pinaandar na rin niya agad ang sasakyan at tahimik lang ako sa byahe habang minamasdan ang mga nadadaanan naming naglalakihang building. Hindi rin naman talaga masasabing mahirap ang Pilipinas. Kung siguro pag aayusin lang ng mga namumuno sa bansa ang lahat, hindi na kailangang umalis ng mga ibang Pilipino upang pumunta sa ibang bansa para doon magtrabaho. Siguro, wala pang umuupong mamumuno ang makapagpapaunlad pa ng ekonomiya. Sa panahaon kasi ngayon, pinapairal ang paghihilahilahan sa isa't isa. Kapag alam nilang umaangat na ang isa, saka doon naman sila hahanap ng paraan upang pababain naman ang umaangat. What mindset do they have? Hindi ba pwedeng su

May mga mamamayan doon na naglalakad sa kalagitnaan ng malamig na panahon. May nakikita naman ako na nanlilimos at hindi ko mapigilan na maawa. Ngunit ano ang magagawa ko para sa kanila? Ang kahirapan ay may limit na solusyon, ngunit nakabase na rin ito sa mamamayan kung papanatilihin nila ang buhay nila sa kahirapan o magpupursige silang umunlad. Poverty can never be relied on someone else. Dapat magpursige ka, dahil hindi ka uunlad kung wala ka naman gagawin.