Dark Montero Mga Nobela at Kwento

Nagtaka si Avery ng makita ang pamilyar na sports car na nakagarahe sa loob ng kanilang bakuran. “Wow ang ganda! Kanino kaya yan?” ani Leva na nauna ng bumaba ng kolong. Muli namang inalalayan ni Luis si Avery sa pagbaba nito. Lumapit si Avery sa sasakyan, upang kumpiramhin kung tama nga ang kaniyang hinala. Ito nga ang Lamborghini Huracan na kulay Bianco Monocerus (puti) na gamit ni Simon.

Sanay ako sa pakikipaglaban kaya wala na sila masyado pang problema, konting pagsasanay pa sa pagkilos ko. Hanggang sa dumating na ang araw na pinakahihintay. Ang fullmon ay sumapit na. May kung ano akong naramdaman. Naghalong berde at pula ang naging kulay ng mata ko. Nagkaroon din ng pangil at mabalahibong mga balat hanggang sa lumabas ang anyo ng isang lobo. Ginamitan din ako ng ritwal ni Manang Constancia upang makamit ang kapangyarihan ng isang itinakda.

biro niya rito nang makapasok na ito sa loob ng driver seat. Natawa ito. "Silly," anito na tila biglang nahiya. Kahit naman maykaya ang pamilya nila hindi naman siya sanay sumakay sa mga ganitong kamamahaling kotse. Isang Montero ang pag-aari ng daddy niya. Samantalang ang mommy naman niya ay Sedan. Inilinga niya ang mga mata sa loob ng interior ng McLaren. Namamangha siya dahil napakaganda niyon at alam niyang mamahalin ang bawat materyales na ginamit.

Tanong ko sa asawa ko. “Isa ‘yang Chevrolet Camaro 2016 series, Black and Yellow style. Personalize ang makina ng sasakyan na ‘yan mula sa Japan ang makina o piyesa upang mkasabay sa klase bg pamumuhay nila mas lalo karamihan sa mga tauhan ni Flame ay puro professional racer..” Paliwanag ni Draven hanggang tumapat ito sa amin at nag roll down ng bintana. Si Ken pala ito, “Sasama ako pati si Damon,” wika nito. Tumango ang asawa ko ako naman ay pumalakpak masaya kasi may nakaka usap ako marami na naman kwento si Damon.

Hapon na ngunit ganoon pa rin ang sinag ng araw. Bagama't maliwanag pa sa kabila ng oras, naroon pa rin ang senyales na malapit ng gumabi. Katulad na lang ng kalangitan sa hilagang bahagi, pula. Kasing parang ugali ng isang taong matagal na niyang nais burahin ngunit hindi niya magawa-gawa. Si Trevion Montereal, ang ikatlong lalaking anak ng pamilyang Montereal.

tanong ko, hindi mapigilang magduda. Tumingin si Uncle Red sa akin, saka napangisi nang bahagya. "Xyler Montenegro, aka Dark. Isa sa mga pinaka-malamig at walang-awang lider ng underworld. Pero ngayon, siya lang ang pag-asa natin." Napalunok ako. Kung ganito ka-delikado ang sitwasyon para umabot sa puntong humingi tayo ng tulong sa isang tulad ni Dark…

paulit-ulit niyang bulong sa sarili. Dali-dali siyang pumara ng sasakyan at walang sinasayang na oras, huminto ang itim na montero sa harapan niya, ibinaba ng driver nito ang bintana ng sasakyan. "You again?" sabi pa nito sa kanya. Inalis ng binata ang kanyang sunglasses, moreno ito, singkit ang mga mata na parang may halong chinese sa kulay nitong iba ang pagkaputi.

Kung gaano kaganda ang mansyon ni Dark ay mas domoble pa rito. Napakaliwanag ng paligid nito dahil sa mga ilaw nito sa paligid. At may angel fountain sa gitna o sabihin ko ng sa harapan ng Mansyon. Sa tingin ko ay spanish style ang theme ng Mansyon na ito pero kalahati nito ay modern style. Katulad ng sout namin ay kulay silver din ang kabahayan. Dahil sa pagkalula ko sa Mansyon ay hindi ko namamalayan na nakalabas na pala sina Dark at Apollo. Pinagbuksan muna ako ni Dark ng pinto at inalalayan sa paglabas.

anyaya niya kay Jarred. Lumapit siya rito at ikinawit ang braso sa braso ng kasintahan. Sabay silang umalis ng silid at nagtungo sa elevator na magdadala sa kanila sa basement kung saan naroon ang Montero ni Jarred. Halos lahat na ata ng klase ng sasakyan ay na kay Jarred na. Sa karangyaan ba naman na mayroon siya, kayang-kaya nitong bilhin lahat ng klase ng sasakyan na hindi tinitingnan ang presyo nito.

Ang building ng Montenegro Corp ay itinayo sa napakalaking halaga at maingat na nami-maintain, malayo sa madidilim at nakakasakal na parking sa ibang lugar. Maliwanag na mga LED lights ang tumatanglaw sa bawat sulok, na para bang maliwanag pa rin na parang araw. Ang mga surveillance cameras ay nasa lahat ng dako. Ligtas dito kaya kahit kailan ay hindi natakot si Luna. Pero ngayong araw, sa sandaling humakbang siya palabas ng elevator, nilamon siya ng kadiliman… isang mahina at mahinang ilaw na lamang ang natira.