Dark Montero Novels & Stories

Ang binatang nakatayo ay niyuko ang tatlong lalaki na noon ay hindi na makilala ang mukha sa dami ng bangas na natanggap mula sa kanila ni Max. Kasalukuyan silang nasa madilim na parte ng parking lot - katapat ng magarang sasakyan ni Hunter na isang Bugatti La Voiture Noire na nagkakahalaga ng higit-kumulang kalahating bilyon. Inilagay ni Hunter ang kaniyang mga kamay sa magkabilang bulsa ng kaniyang pantalon. “You wanna know me, huh? Fine! I'm Hunter Leigh Montefalco.” taas noo niyang pakilala dito.

Bumaba na ang dalaga mula sa mataas na puno na kinaaakyatan nito para lang mapagmasdan ang mga Mondragon sa loob ng kanilang mansion. "Wait for my revenge. I'll make you all pay for abandoning me. For forgetting me. I'll kill you all, one by one. And you, Mariah Lara, your are the first one in my list," madiing sambit nito na nagngingitngit ang mga ngipin. BUMALIK ITO NG kanilang mansion na sakay ng kanyang black ducati monster bigbike motor. Maging kasuotan nito mula ulo hanggang paa ay itim na itim.

Sobrang simple lang ng packaging pero halatang mamahalin. “Open it,” sabi niya quietly. I frowned at him. “What is—?” “Just open it.” Binuksan ko. At napalunok ako. Keys. Car keys. “Montero,” wika niya. “White. Nasa bahay na.” Napatitig ako sa kanya. “You’re giving me… a car?” “For when you learn to drive properly,” istriktong sagot pa niya. “For the meantime, I’ll be the one to drive you habang hindi ka pa nakakapag-enroll sa driving school.”

bumalik ako rito sa mundo nila. He parked his car near the venue. Tinitigan ko ang mga taong handa na manuod. May mga banners sila na hawak hawak, pati mga headbands na may ulo nina Drake at Thy sa magkabilaan. Fans are really creatively weird. Lumabas kami ng sasakyan niya at sumunod lang ako. Para akong buntot niya. Nakasunod lang talaga ako, hindi nagsasalita. Nasa likod niya lang ako ro'n.

Panimulang sambit nito and I just ball my fist waiting for his next words. "Kulang pa Dawn, because I want you to remember my name as your greatest nightmare. Ito ang araw na hindi mo makakimutan kailanman. An advise for you Dawn." "Never mess with Flix Montero because you'll face hell and you'll bleed. Kahit umiyak ka walang mangyayari Dawn all you need to do now is to face your fate. The fate of being a slut forever." Parang lumubog na ang buo kong pagkatao sa mga sinambit nito, nawala na rin ang pag-asa na kanina ay kumatok sa aking puso.

Hindi siya papayag na malaman ni Damon ag tungkol sa anak nila. “Miss Montinola, bakit ka biglang pumutla? Ayos ka lang ba?” nag-aalalang tanong ni Dave. Tumango-tango si Cressia. “O-oo ayos lamang ako,” utal niyang sagot. “Lalabas na rin kayo? Sabay nalang kayo sa amin,” yaya ni Dave. “Para makabayad ako sa favor na hiningi ko sayo kagabi. Huwag kang mag-alala dahil sa fiancé ni sir Morreti siya sasakay kaya mahahatid ko kayo.”

Sanay ako sa pakikipaglaban kaya wala na sila masyado pang problema, konting pagsasanay pa sa pagkilos ko. Hanggang sa dumating na ang araw na pinakahihintay. Ang fullmon ay sumapit na. May kung ano akong naramdaman. Naghalong berde at pula ang naging kulay ng mata ko. Nagkaroon din ng pangil at mabalahibong mga balat hanggang sa lumabas ang anyo ng isang lobo. Ginamitan din ako ng ritwal ni Manang Constancia upang makamit ang kapangyarihan ng isang itinakda.

biro niya rito nang makapasok na ito sa loob ng driver seat. Natawa ito. "Silly," anito na tila biglang nahiya. Kahit naman maykaya ang pamilya nila hindi naman siya sanay sumakay sa mga ganitong kamamahaling kotse. Isang Montero ang pag-aari ng daddy niya. Samantalang ang mommy naman niya ay Sedan. Inilinga niya ang mga mata sa loob ng interior ng McLaren. Namamangha siya dahil napakaganda niyon at alam niyang mamahalin ang bawat materyales na ginamit.

Tanong ko sa asawa ko. “Isa ‘yang Chevrolet Camaro 2016 series, Black and Yellow style. Personalize ang makina ng sasakyan na ‘yan mula sa Japan ang makina o piyesa upang mkasabay sa klase bg pamumuhay nila mas lalo karamihan sa mga tauhan ni Flame ay puro professional racer..” Paliwanag ni Draven hanggang tumapat ito sa amin at nag roll down ng bintana. Si Ken pala ito, “Sasama ako pati si Damon,” wika nito. Tumango ang asawa ko ako naman ay pumalakpak masaya kasi may nakaka usap ako marami na naman kwento si Damon.

Hapon na ngunit ganoon pa rin ang sinag ng araw. Bagama't maliwanag pa sa kabila ng oras, naroon pa rin ang senyales na malapit ng gumabi. Katulad na lang ng kalangitan sa hilagang bahagi, pula. Kasing parang ugali ng isang taong matagal na niyang nais burahin ngunit hindi niya magawa-gawa. Si Trevion Montereal, ang ikatlong lalaking anak ng pamilyang Montereal.