Novel & Cerita Depressed Pain Sad Quotes

Hindi ko alam kung ano ang meron sa ngiti niya kung bakit napapawi pansamantala ang sakit sa puso ko. “I can’t stop myself from crying. I want to forget the pain. I don’t want to think about them. For sure, masaya sila ngayon kasi wala na ako sa buhay nila. Masaya na sila kasi nasasaktan ako. Wala naman akong ibang ginawa kundi ang mag-sipag, mangarap, buhayin ang sarili.” I said while sobbing.

“May mga bagay pa ring kahit anong yaman mo na, hindi mo pa rin makuha-kuha.” “Parang si Ruby Lane, gano’n?” I teased. I know that I should be acting and speaking seriously when he was this sad and all that, but I just cannot. Pakiramdam ko kasi kapag malungkot iyong usually ball of sunshine sa isang team, pamilya, o barkada, you suddenly felt this urge to make them smile and happy again.

“Baka naman nasa stage pa siya ng despair. Hindi naman pare-pareho ang coping mechanism ng mga tao.” “Iyon din ang hinala namin.” “Depression can make a person lose the will to fight.” Tumango siya. “Pero ang hirap lang paniwalaan kapag siya ang pinag-uusapan.” “Bakit?” Bahagya siyang napailing bago ngumiti. “He's Jared Alba.” “Tapos?” “Gwapo.” “Tapos?” “Matangkad.” “Tapos?” “May magandang katawan—well, before the accident.”

Huminga ako ng malalim saka nagsalita. " i.. miss.. you. " sabi ko pa bago tuluyang lumabas ng pinto. Naisarado ko na ang pinto kaya hindi ko na nalaman pa ang reaksyon nya. Napabuntong hininga naman akong nakatingin sa pinto nito. If only i can snatch that sadness.. that pain. Im willing to ease everything kaso.. hindi ko magawa. everytime na gusto ko syang sumaya, nagpefailed. I always ended up making it worst. Napabuntong hininga ulit ako.

Kailangan kong iiyak lahat para lumuwang man lang ang paninikip ng dibdib ko. Ano ba ang naging kasalanan ko para magkaganito ang buhay ko? I know this is my fault, I let him hurt my feelings. God, wala naman sana akong ibang hiniling, kundi ang makasama s'ya ngayon sa espesyal na araw ko. 'Yon lang naman sana. Napakasapat na para sa akin 'yon. Why you're so unfair to me God? Why do I need to feel this damn pain? Bakit ako na lang lagi? Sila na naman oh, tama na ako. Quotang-quota na ako.

the memories! And no matter how many years had passed, I could still remember everything... every single thing darn it! I smiled painfully. Of course, I'd still remember... Hinawakan ko ang aking dibdib. The pain was still there. Akala ko wala na, natabunan lang pala ng kakaunting kasiyahan. I'm not okay. My wounds were never healed... I will never be okay. Napakurap na lang ako ng bahagyang manlabo ang aking paningin. Bahagya akong natawa ng maramdaman kong may luha ako sa mga mata.

When I felt my feet getting numb, I just sat on the grass in the middle of the woods. Shit these tears! Why they can't stop even just for a minute. I am tired...fucking tired. Tumingala ako sa kalangitan ng may malaking patak ng tubig ang bumagsak sa aking balikat. Shit! It's raining. Well, maybe this is the way of God to remind you that he's with you in every pain. He will cry with you. My tears poured as the rain pouring hard.

Ang ayoko pa naman sa lahat ay yung nanunumbat ng hindi naman makatotohanan at walang kaalam-alam. Seryoso niya naman akong tinitigan bago siya yumuko at bumuntong hininga. "Sorry," paumanhin niya. "It's just... I'm so depress because of this shit," paliwanag niya. Nakakuyom ang kaniyang mga kamay na nakapatong sa ibabaw ng lamesa. Napatitig ako doon at sa kaniyang mga sugat na sa tingin ko ay bago lang. Huminga ako ng malalim at saka ko pinakalma ang sarili ko. It's not the right time to argue. We need each other to find a solution in our problem.

Baka kung anong gawin nito sa sarili! "My wounds is burning. I can't endure it." He's sobbing. Hinaplos ko ang likod nito. "Ssshhh, everythings gonne be fine." Malambing kong sambit. "It's hurt when our love ones go away with a smile in death. It's torture me as I cann't imagine. It's like i'm in hell. "He sighed. "I fucked up,"mapaklang dagdag nito.

Habol ni daddy, pero hindi na ako lumingon at deretsong umakyat. Nang makapasok sa kwarto ay roon ko binuhos ang mga luha ko. Humawak ako sa dibdib ko at napapa–upong sumandal sa pintuan ng kwarto ko. It hurts so much, it’s like my chest is being ripped apart, like a knife twisting deeper with every breath I take. The pain is suffocating, drowning me in an endless wave of anguish. Every heartbeat feels like a reminder of how shattered I am inside, and no matter what I do, I can’t escape it.