Destined In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

“Ayaw ko na. Madaya ka, Amaya. Nilalakasan mo ang pag-pitik sa noo ko. Isumbong taka kang Mama.” Destiny can't help but let out a low laugh. Tagalog at Bisaya na dialect ay pinagsama-sama minsan ng dalawa sa isang pangusap. Ang kaninang tawanan ay nauwi na naman sa pikunan. Nakaupo ang dalawa sa papag habang si Amihan ay haplos-haplos ang noo na pinitik ng daliri nang kambal nitong si Amaya.

] [Miles: Ano ang Destierro? [Evelyn: Ang destierro ay walang katumbas na pagkakakulong. Ito lamang ay pagbabawal sa isang tao na pumunta o lumapit sa lugar ng biktima. The penalty requires the concubine to live at least 25 kilometers away from the residence of the offended spouse. Pareho ito sa tinatawag nating restraining order.] [Miles: Napaka-unfair. Dapat si Angel Marquez ay makulong din!]

Ngumiti naman ako sa kaniya nang mapang-asar. "Yes, it means Dyosa in tagalog, kung hindi mo pa rin naintindihan." Sagot ko at bumaling na kay Reigan. Ang boring makipag-usap kay Sabrina. Weak ma-mlastik, play victim pa sa harap ni Reigan. Halata namang nagpapansin siya sa tatay ng baby ko. "Pasok na, magpapahangin lang ako rito sa labas." Napaayos naman siya at sinulyapan pa 'ko bago pumasok.

Nakita ko ang kanyang bahagyang katahimikan, kaya agad ako nagsalita. "Ahm, naniniwala kaba sa kasabihang destiny?" Napatingin siya sa akin, tila nag-iisip sa tanong ko. "Destiny?" ulit niya, bahagyang nakakunot ang noo. "Hmm, siguro. Pero hindi ko pa yata napatunayan 'yun sa sarili ko." "Talaga? Bakit naman?" tanong ko, curious na curious. "Well," sinimulan niya, habang hinihimas ang kanyang mga kamay, "Para sa akin, ang destiny ay parang kwento lang sa mga pelikula. Maganda pakinggan, pero minsan mahirap paniwalaan."

“Gusto ko sana iiwas ka na hindi mo makita si prof kaya kita hinila agad kaso hindi ko naman alam na magkabungguan kayo.” Para akong nabingi sa sinabi niya sa akin, his intention was pure, gusto niyang hindi ko makita na may kasama iba yung prof na yun. But destiny played me. Ayaw ni Alexander na sumama na naman ang loob ko, yun nga naikwento niya lang na may nililigawan ito, nabadtrip na ako, and now I witnessed it with my two own eyes. Ouch

Ano pa kaya pag umalis na talaga ako dito? "Don't worry, Bes. Kaya ko pa naman magtiis. Alam ko na dadating din yong araw na mamahalin niya ako higit pa sa binigay ko. Magtiwala ka sa akin.... alam kong mamahalin niya din ako..." Sana nga.... sana dumating ang araw na masusuklian din itong pagmamahal ko. "Hanggang kailan?" tanong nito.

Puro may sariling mundo ang lahat. “Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit ka natatakot?” “Kasi nga ayokong malaman ni Mommy—” “Here we go again.” Sumakay ito sa motor nito at nilingon siya. “Sumakay ka na. Ihahatid na kita sa inyo at kakausapin na natin ang Mommy mo.”

Tanging silang dalawa lang ang nakarinig sa mga salitang iyon. "Ate Destiny..." May ngiti sa labi nito. "Ang kabit, hindi kailanman mananalo sa totoong mahal." Lalong lumamig ang tingin nito. "Kapag inaway mo ulit si Celeste, hindi lang sampal ang aabutin mo." Napakagat sa labi si Destiny Mercado.

Alam mong ikaw ang lakas ko kaya sana wag kang panghinaan ng loob. Kakayanin natin to. Wag kang mag-alala andito ako kasama mo sa laban para katarungan. Hindi kita iiwan mahal sasamahan kita hanggang saan. " Excited na ang mag asawang Ocampo sa pagdating ng kanilang kaibigan bukas ng umaga. Nagpakalayo-layo sila sa mansyon upang matahimik rin ang kanilang buhay. Nag hiwalay ng trabaho si Darwin at Gilbert dahil nadestino si Gilbert sa malayong lugar. Doon nila nilagay ang kanyang mag-ina sa kanyang magulang sa Baranggay Lapis. Malayong lugar at nasa maliit na Baryo lang sila nakatira. Yun ang dahilan kong bakit nagkalayo ang apat na magkakaibigan. "

Mas lalo akong nagulat nang makitang si Joan pala ito na halos kakababa lang ng sasakyan nila. Alam kong sa Ilocos din ang punta nila pero hindi ko inaasahan na sa iisang beach resort lang pala kami magkikita. Ano ba ang malay ko kung sa Ilocos Sur pala sila? At isa pa, napakalawak at napakaraming resort dito sa Ilocos Norte kaya laking gulat ko na lang nang makita ang kaibigan dito. "Joan?" Hindi pa rin nawawala ang gulat ko sa aking mukha kaya natawa ito sa'kin at agad akong nilapitan.