Destined In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Amelia Vicencio Pinakakalma ko ang aking sarili habang kinakaladkad ng aking tiyuhing si Leon na mariing nakakapit sa aking palapulsuhan at halos maiwan na ang bakas ng kamay nito sa aking balat. Naguunahan ang aking mga luha sa kahihiyan. Gusto ko ng umalis sa Bayang ito.

Babalik pa ba siya sa akin o ako na lang bigla ang susunduin niya? Maaga kaming nag-out sa trabaho dahil na rin sa utos ni Tita Kayla. Marami pang bilin si Tita Kayla sa amin bago kami umalis. Sina Ate Trinity at Maurice ay parehas na kumaway pa sa amin bago kami pumasok ng sasakyan. Hindi na raw kami dadaan sa bahay nila sa Taguig dahil marami naman daw na gamit doon sa Cebu si Kylo kaya dumiretso na kami sa bahay.

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

HON. Nagmamakaawang paring sabit nya habang tumatalikod na ako at nag umpisa nang mag lakad palayo. "Patawad.. Pero kailangan ko gawin 'to.. Pupunta na kaming ibang bansa at doon na kame maninirahan at hindi na kame babalik pa dito.. Goodbye Jayson!" Sagot ko nalang sakanya habang nag lalakad palayo na umiiyak na rin.

Normal na sa kaniya ang mga bagay na iyon, dahil sa kanilang lugar ay nagkalat ang mga katulad nila. Nang makarating siya sa labasan ay kaagad siyang pumara ng tricycle at dali- daling sumakay. "Saan ka Miss?" Tanong ng driver. "Sa Rancho Del Fuego po." Sagot niya sa driver. Buong- buo na talaga ang desisyon niya. Sigurado siya na may magagawa pa siya sa oras na iyon at hindi pa huli ang lahat.

O di kaya nama'y silang pareho. Hindi ko naman pinansin at nagpatuloy sa aking paglalakad tungo sa aking kuwarto. Naririnig ko pa ang nangaakit na boses ng babaeng iyon. "Salem,I can't wait to taste you". Hindi ko naman narinig pang sumagot si Salem. Ngunit,ang narinig ko ay ang tila ba'y napunit na tela. Gusto kong lumingon ngunit marahas kong pinangaralan ang aking sarili.

“Vores— ano?” Napangiti si Liam sa reaksyon niya. "Vores Morgen," sabi niya, "Ito ay nangangahulugan ng Our Tomorrow." nakataas ang kanyang mga labi na bumubuo ng isang mainit na ngiti.

Sambit ni Grethel May isang lagusan silang pinuntahan at mabilis silang nakapunta sa opisina. Pagkalabas nila sa lagusan ay bigla silang sinalubong ng itim na apoy ni Rhei. “MAG-INGAT KA NAMAN” bulyaw ni Grethel, kung wala silang barrier ay malamang patay na silang dalawa ni Dane. Nakita ni Dhirma ang kalagayan ni Dane, halos nag aagaw buhay na ito. “Bakit mo sinasagad ang sarili mo Dane?”

Napatingin ako sa email na iyon. Umawang ang labi ko at tinignan ng malungkot ang laptop ko, bukas ay malilipat na ako ng branch. Bukas ay aalis na ako sa lugar na ito at sa Cebu ako made-destino. Siguro, okay na din ito. Kahit saan basta malayo kay Clyde.

Iritado na niyang sagot. Umayos na rin ng tayo si Arsen at kapwa na silang nakatingin sa paglubog ng araw. "Sometimes, not all we see is true. And not all we hear is real." Natigilan siya sa sinabi nito. "Destiny is really a pain in the ass. Papahirapan ka muna bago mo makuha ang happy ending. Everyone deserves to be happy, including you. Bakit hindi mo subukan maging totoo sa nararamdaman mo. Stop, hiding from the past. The way you said it, the way you describe them. I can feel your hatred, jealousy, and regret. Open your eyes, bro. Then, after that, open your heart again. That's the only way to your happiness."